ਅਪੋਲੋ 13 ਆਕਸੀਜਨ ਟੈਂਕ ਫਟ ਗਿਆ

ਅਪੋਲੋ 13 ਆਕਸੀਜਨ ਟੈਂਕ ਫਟ ਗਿਆ


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

13 ਅਪ੍ਰੈਲ, 1970 ਨੂੰ, ਆਕਸੀਜਨ ਟੈਂਕ ਨੰਬਰ 2 ਤੇ ਧਮਾਕਾ ਹੋਣ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ 200,000 ਮੀਲ ਦੂਰ ਤਬਾਹੀ ਮਚ ਗਈ ਅਪੋਲੋ 13, ਤੀਜਾ ਮਨੁੱਖੀ ਚੰਦਰਮਾ ਉਤਰਨ ਦਾ ਮਿਸ਼ਨ. ਪੁਲਾੜ ਯਾਤਰੀ ਜੇਮਸ ਏ. ਲਵੇਲ, ਜੌਨ ਐਲ ਸਵੀਗਰਟ ਅਤੇ ਫਰੈਡ ਡਬਲਯੂ ਹੈਸ ਦੋ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਚੰਦਰਮਾ ਦੇ ਫਰਾ ਮੌਰੋ ਪਹਾੜੀ ਇਲਾਕਿਆਂ ਲਈ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਚਲੇ ਗਏ ਸਨ ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਘਰ ਸਜੀਵ ਬਣਾਉਣ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦੇਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੋਣਾ ਪਿਆ.

ਇਸ ਹਫਤੇ ਦੇ ਪੋਡਕਾਸਟ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਸੁਣੋ: 'ਹਿouਸਟਨ, ਸਾਨੂੰ ਇੱਕ ਸਮੱਸਿਆ ਆਈ ਹੈ'

ਮਿਸ਼ਨ ਕਮਾਂਡਰ ਲਵੈਲ ਨੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਿਸ਼ਨ ਨਿਯੰਤਰਣ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਦਿੱਤੀ: "ਹਿouਸਟਨ, ਸਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਸਮੱਸਿਆ ਆਈ ਹੈ," ਅਤੇ ਇਹ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਆਕਸੀਜਨ, ਬਿਜਲੀ, ਰੌਸ਼ਨੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਆਮ ਸਪਲਾਈ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ ਪਿਆ ਹੈ. ਲੈਂਡਿੰਗ ਮਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਅਧੂਰਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪੁਲਾੜ ਯਾਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਨਿਯੰਤਰਕਾਂ ਨੇ ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ. ਅਪਾਹਜ ਪੁਲਾੜ ਯਾਨ ਚੰਦਰਮਾ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਇਸਦੇ ਦੁਆਲੇ ਚੱਕਰ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇ ਵਾਪਸ ਇੱਕ ਲੰਮੀ, ਠੰਡੀ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦਾ ਹੈ.

ਹੋਰ ਪੜ੍ਹੋ: ਅਪੋਲੋ 13 ਤੇ ਕੀ ਗਲਤ ਹੋਇਆ?

ਪੁਲਾੜ ਯਾਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਮਿਸ਼ਨ ਨਿਯੰਤਰਣ ਨੂੰ ਪੁਲਾੜ ਯਾਨ ਅਤੇ ਇਸਦੀ ਹਵਾ ਦੀ ਸਪਲਾਈ ਨੂੰ ਸਥਿਰ ਕਰਨ, ਅਤੇ ਨੁਕਸਾਨੇ ਗਏ ਬਾਲਣ ਕੋਸ਼ਿਕਾਵਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਾਯੂਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਸਫਲਤਾਪੂਰਵਕ ਦੁਬਾਰਾ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਦੇ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੀ energyਰਜਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਲੌਜਿਸਟਿਕ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪਿਆ. ਨੇਵੀਗੇਸ਼ਨ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸਮੱਸਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਪੋਲੋ 13ਦੇ ਕੋਰਸ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਾਟਕੀ ਅਤੇ ਪਰਖ -ਰਹਿਤ ਚਾਲਾਂ ਨਾਲ ਠੀਕ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. 17 ਅਪ੍ਰੈਲ ਨੂੰ, ਦੁਨੀਆ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਵੇਖ ਰਹੀ ਸੀ, ਦੁਖਾਂਤ ਜਿੱਤ ਵਜੋਂ ਬਦਲ ਗਿਆ ਅਪੋਲੋ 13 ਪੁਲਾੜ ਯਾਤਰੀਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤ ਮਹਾਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ੰਗ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ.


" ਅਪੋਲੋ 13 ਅਤੇ#34 ਨੂੰ ਇੱਕ " ਸਫਲ ਅਸਫਲਤਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ#34 - ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਆਇਆ

ਨਾਸਾ ਦਾ ਮਿਸ਼ਨ "ਅਪੋਲੋ 13" ਤੀਜੀ ਵਾਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚੰਦਰਮਾ 'ਤੇ ਲਿਆਉਣਾ ਸੀ. ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਇੱਕ ਆਕਸੀਜਨ ਟੈਂਕ ਫਟ ਗਿਆ - ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਇਤਿਹਾਸ ਹੈ.

ਨਾਸਾ ਦਾ ਮਿਸ਼ਨ "ਅਪੋਲੋ 13" ਤੀਜੀ ਵਾਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚੰਦਰਮਾ 'ਤੇ ਲਿਆਉਣਾ ਸੀ. ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਇੱਕ ਆਕਸੀਜਨ ਟੈਂਕ ਫਟ ਗਿਆ - ਅਤੇ ਬਾਕੀ ਇਤਿਹਾਸ ਹੈ.

  • ਦੇ ਨਾਸਾ ਮਿਸ਼ਨ "ਅਪੋਲੋ 13" ਸੀ 'ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਤੀਜੀ ਲੈਂਡਿੰਗ ਬਣੋ ਚੰਦਰਮਾ
  • ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਮਿਸ਼ਨ ਪਹਿਲੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰਨਾ ਪਿਆ
  • ਤੇ ਨਾਸਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ , "ਅਪੋਲੋ 13" ਏ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ "ਸਫਲ ਅਸਫਲਤਾ" - ਅਜਿਹਾ ਕਿਉਂ ਹੈ?
  • ZDFneu ਉਸੇ ਨਾਮ ਦੀ ਹਾਲੀਵੁੱਡ ਫਿਲਮ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ "ਅਪੋਲੋ 13" ਟੌਮ ਹੈਂਕਸ ਦੇ ਨਾਲ

ਦੀ ਉਡਾਣ ਚੰਦਰਮਾ , ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ 'ਤੇ ਦੋ ਪੁਲਾੜ ਯਾਤਰੀਆਂ ਦਾ ਉਤਰਨਾ - ਜੋ ਅੱਜ ਵਿਗਿਆਨਕ ਕਲਪਨਾ ਵਰਗਾ ਲਗਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਵ ਸਨਸਨੀ ਸੀ ਜਦੋਂ 20 ਜੁਲਾਈ, 1969 ਨੂੰ ਪਹਿਲਾ ਚੰਦਰਮਾ ਉਤਰਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਅਗਲੇ ਸਾਲ ਇਹ ਲਗਭਗ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜੀਵਨ ਸੀ.

ਅਪੋਲੋ 13 - ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੀਜੀ ਯੋਜਨਾਬੱਧ ਹੈ ਚੰਦਰਮਾ ਉਤਰਨਾ 11 ਅਪ੍ਰੈਲ, 1970 ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਮਕਾਲੀ ਗਵਾਹਾਂ ਲਈ ਇੰਨਾ ਆਮ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਰਾਡਾਰ ਦੇ ਅਧੀਨ ਸੀ. ਆਖ਼ਰਕਾਰ, ਚੰਦਰਮਾ 'ਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਉਤਰਨ ਦੀ ਕੋਈ ਨਵੀਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਦੀ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਸੀ - ਅਤੇ "ਸਪੇਸ ਰੇਸ", ਸਾਬਕਾ ਸੋਵੀਅਤ ਯੂਨੀਅਨ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਪੁਲਾੜ ਵਿੱਚ ਦੌੜ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਿੱਤ ਚੁੱਕੀ ਸੀ.

"ਅਪੋਲੋ 13" - ਨਾਸਾ ਦਾ ਚੰਦਰਮਾ ਮਿਸ਼ਨ ਇੱਕ ਧਮਾਕੇ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ

ਸਭ ਕੁਝ ਅਜੇ ਵੀ ਸਧਾਰਨ ਸੀ: "ਅਪੋਲੋ 13" ਸੈਟਰਨ ਵੀ ਰਾਕੇਟ ਨਾਲ ਤੀਜੇ ਚੰਦਰਮਾ ਦੇ ਉਤਰਨ ਲਈ ਉਤਰਿਆ.

"ਅਪੋਲੋ 13" ਪੁਲਾੜ ਯਾਤਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜਿਮ ਲਵੈਲ , ਜੈਕ Swigert ਅਤੇ ਫਰੈੱਡ ਹਾਈਸ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਮਿਸ਼ਨ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ ਚੰਦਰਮਾ , ਤੀਜੀ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਉਪਗ੍ਰਹਿ ਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ. ਪਰ ਅਜਿਹਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਚਾਨਕ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਵਾਪਰਿਆ ਜੋ ਲਿਆਇਆ ਨਾਸਾ ਦਾ "ਅਪੋਲੋ" ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਮਨੁੱਖਜਾਤੀ ਦੀ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਅਚਾਨਕ ਵਾਪਸ ਆਉਣਾ: "ਅਪੋਲੋ 13" ਦੀ ਨਿਯਮਤ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੇ ਸਿਰਫ 56 ਘੰਟਿਆਂ ਬਾਅਦ, ਜਹਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਤਰਲ ਆਕਸੀਜਨ ਟੈਂਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਫਟ ਗਿਆ - ਅਤੇ ਚਾਲਕ ਦਲ ਨੂੰ ਇੱਕ ਜਾਨਲੇਵਾ ਅਤੇ ਲਗਭਗ ਨਿਰਾਸ਼ਾਜਨਕ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ.

"ਅਪੋਲੋ 13": ਆਕਸੀਜਨ ਟੈਂਕ ਫਟਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪੁਲਾੜ ਯਾਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਘਾਤਕ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ

"ਅਪੋਲੋ 13" ਦੇ 50 ਸਾਲ

11 ਅਪ੍ਰੈਲ, 1970 ਨੂੰ, ਨਾਸਾ ਦਾ ਤੀਜਾ ਚੰਦਰਮਾ ਮਿਸ਼ਨ, "ਅਪੋਲੋ 13" ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ. 13-14 ਅਪ੍ਰੈਲ, 1970 ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਬਾਲਣ ਦੇ ਟੈਂਕ ਵਿੱਚ ਧਮਾਕਾ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ 17 ਅਪ੍ਰੈਲ, 1970 ਨੂੰ, ਪੁਲਾੜ ਯਾਤਰੀਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤ ਵਿੱਚ ਬੇਕਾਬੂ ਧੋਤਾ. (ਟੈਬ)

ਦੇ ਸਮੇਂ ਧਮਾਕਾ , ਪੁਲਾੜ ਯਾਤਰੀ ਧਰਤੀ ਤੋਂ 300,000 ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੂਰੀ ਤੇ ਸਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਕਿੰਟ ਤੋਂ ਦੂਜੀ ਤੱਕ ਜਾਨਲੇਵਾ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਸਨ. ਲਵੇਲ, ਸਵਿਗਰਟ ਅਤੇ ਹਾਇਸ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸਨ "ਓਡੀਸੀ" ਕਮਾਂਡ ਮੋਡੀuleਲ , ਜੋ ਕਿ "ਕੁੰਭ" ਚੰਦਰਮਾ ਮੋਡੀuleਲ ਫਸ ਗਿਆ ਸੀ. ਆਕਸੀਜਨ ਟੈਂਕ ਦਾ ਵਿਸਫੋਟ "ਓਡੀਸੀ" ਦੇ ਸੇਵਾ ਮੋਡੀuleਲ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਦੂਜੇ ਆਕਸੀਜਨ ਟੈਂਕ ਦੇ ਪਾਈਪ ਸਿਸਟਮ ਨੂੰ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਿਆ. ਲਵੈਲ ਨੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ: "ਇਹ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਮੈਂ ਖਿੜਕੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਮੇਰਾ ਸਪੇਸਸ਼ਿਪ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਆਕਸੀਜਨ ਗੁਆ ​​ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਅਸੀਂ ਗੰਭੀਰ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਸੀ."

ਸਪੇਸ ਵਿੱਚ ਆਕਸੀਜਨ ਗੁਆਉਣਾ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ, ਨੁਕਸਾਨ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਘੱਟ ਆਕਸੀਜਨ ਉਪਲਬਧ ਹੋ ਗਈ ਜਿਸ ਤੋਂ ਜਹਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬਾਲਣ ਸੈੱਲ ਬਿਜਲੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਪੈਦਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ. ਇਸ ਲਈ ਪੁਲਾੜ ਯਾਤਰੀਆਂ ਕੋਲ ਸੀ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਮੌਕਾ: ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਪਨਾ ਛੱਡਣਾ ਪਿਆ ਉਤਰਨ ਦੇ ਉਤੇ ਚੰਦਰਮਾ ਅਤੇ ਵਾਪਸ ਜਾਓ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਿੰਨੀ ਜਲਦੀ ਹੋ ਸਕੇ.

"ਅਪੋਲੋ 13": ਤਿੰਨ ਪੁਲਾੜ ਯਾਤਰੀਆਂ ਲਈ "ਲਾਈਫਬੋਟ" ਵਜੋਂ ਚੰਦਰ ਮਾਡਿਲ

ਪਰ ਇਹ ਸੌਖਾ ਨਹੀਂ ਸੀ: ਵਿੱਚ ਬਚਾਅ ਕਮਾਂਡ ਮੋਡੀuleਲ , ਜੋ ਕਿ ਤਿੰਨਾਂ ਨੂੰ ਸਪਲਾਈ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਪੁਲਾੜ ਯਾਤਰੀ ਲਈ ਵਾਪਸੀ ਦੀ ਉਡਾਣ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਚੰਦਰਮਾ , ਸਿਰਫ ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹੀ ਸੰਭਵ ਸੀ. ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਰੋਤਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਾਯੂਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਲਈ ਬਚਾਇਆ ਜਾਣਾ ਸੀ - ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਪੁਲਾੜ ਯਾਤਰੀਆਂ ਨੂੰ "ਐਕੁਆਰਿਯਸ" ਚੰਦਰਮਾ ਮੋਡੀuleਲ ਵਿੱਚ ਤਬਦੀਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ. ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਸਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਦੋ ਪੁਲਾੜ ਯਾਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਭੇਜਣਾ ਸੀ ਚੰਦਰਮਾ , ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਥੇ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰੋ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਮਾਂਡ ਕੈਪਸੂਲ ਤੇ ਵਾਪਸ ਲਿਆਓ. ਹੁਣ "ਐਕਵੇਰੀਅਸ" ਨੂੰ "ਲਾਈਫਬੋਟ" ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਪਹਿਲਾਂ ਤੱਕ ਤਿੰਨ ਪੁਲਾੜ ਯਾਤਰੀਆਂ ਦੇ ਬਚਾਅ ਨੂੰ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਨੇਵੀਗੇਸ਼ਨ ਕਾਰਜਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣਾ ਸੀ ਜੋ ਕਮਾਂਡ ਕੈਪਸੂਲ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤੇ ਸਨ.

ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਬਣਾਉਣ ਲਈ, ਸਿੱਧਾ ਵਾਪਸ ਮੁੜੋ ਧਰਤੀ ਸੀ ਅਸੰਭਵ: ਧਮਾਕੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਮਾਂਡ ਮੋਡੀuleਲ ਦੇ ਮੁੱਖ ਇੰਜਣ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ. ਇਸ ਲਈ, ਜਿਹੜੇ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਹਨ ਨਾਸਾ ਚੰਦਰਮਾ ਦੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਧਰਤੀ ਤੇ ਵਾਪਸ ਜਾਓ . ਇੱਕ ਅਖੌਤੀ ਸਵਿੰਗ-ਬਾਈ ਚਾਲ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ: ਚੰਦਰਮਾ ਮੋਡੀuleਲ ਦੇ ਲੈਂਡਿੰਗ ਇੰਜਨ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਬਾਹਰ ਕੱਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਕੋਰਸ ਥੋੜ੍ਹਾ ਬਦਲ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਚੰਦਰਮਾ ਦੀ ਪਰਿਕਰਮਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਧਰਤੀ ਤੇ ਵਾਪਸ ਆਉਣਾ ਪਿਆ ਸੀ.

ਇਹ ਇੱਕ ਮਿਸ਼ਨ ਸੀ ਜੋ ਮੁੱ from ਤੋਂ ਹੀ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ. ਪਰ ਅਸਫਲਤਾ ਇੱਕ ਵਿਕਲਪ ਨਹੀਂ ਸੀ.

ਅਸੀਂ ਸ਼ੁੱਕਰਵਾਰ, ਅਪ੍ਰੈਲ 10 ਨੂੰ ਨਾਸਾ ਟੀਵੀ 'ਤੇ ਰਾਤ 8 ਵਜੇ ਈਟੀ ਤੇ ਆਪਣੀ ਅਪੋਲੋ 13 ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀ "ਹੋਮ ਸੇਫ" ਦਾ ਪ੍ਰੀਮੀਅਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ. ਦੇਖਣ ਲਈ ਇੱਕ ਰੀਮਾਈਂਡਰ ਸੈਟ ਕਰੋ: https://t.co/8x8mNyrLHy pic.twitter.com/Ps3R1pfR09

"ਅਪੋਲੋ 13": ਹਿouਸਟਨ ਵਿੱਚ ਮਿਸ਼ਨ ਕੰਟਰੋਲ ਲੜਦਾ ਹੈ - ਇਹ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਮੌਤ ਬਾਰੇ ਹੈ

ਲੇਕਿਨ ਅਪੋਲੋ 13 ਦੇ ਕਮਾਂਡੈਂਟ ਲਵੇਲ ਨੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਯਾਦ ਕੀਤਾ, "ਪਰੰਤੂ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਇਸ ਛੋਟੀ ਮਿਆਦ ਦੇ ਬਦਲਾਅ ਨੇ ਵੀ ਪੁਲਾੜ ਯਾਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬਚਾਇਆ:" ਸਾਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪਿਆ, ਪਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕਾਰਬਨ ਡਾਈਆਕਸਾਈਡ ਦਾ ਜੋਖਮ ਸੀ. " “ਅਸੀਂ ਕਾਰਬਨ ਡਾਈਆਕਸਾਈਡ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਜੇ ਇਸਨੂੰ ਹਵਾ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹਟਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਉੱਚ ਗਾੜ੍ਹਾਪਣ ਵਿੱਚ ਜ਼ਹਿਰੀਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਸੀ. ਇਸ ਸਮੱਸਿਆ ਨੂੰ ਹੱਲ ਕਰਨਾ ਸੌਖਾ ਨਹੀਂ ਸੀ: "ਐਕਵੇਰੀਅਸ" CO2 ਫਿਲਟਰ ਸਿਰਫ ਦੋ ਪੁਲਾੜ ਯਾਤਰੀਆਂ ਦੇ ਕਾਰਬਨ ਡਾਈਆਕਸਾਈਡ ਨੂੰ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ 45 ਘੰਟਿਆਂ ਲਈ ਜਜ਼ਬ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ. ਕਮਾਂਡ ਮੋਡੀuleਲ ਦੇ ਫਿਲਟਰਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤੋਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵਰਗ ਸਨ ਅਤੇ "ਐਕੁਏਰੀਅਸ" ਦੇ ਸਿਲੰਡਰ CO2 ਫਿਲਟਰਾਂ ਨਾਲ ਮੇਲ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੇ.

ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ ਜਦੋਂ ਹਿouਸਟਨ ਵਿੱਚ ਮਿਸ਼ਨ ਕੰਟਰੋਲ ਦਿਖਾਇਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਮੌਤ ਦੀ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਲੋਕ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ. ਉੱਥੇ ਦੀਆਂ ਟੀਮਾਂ, ਦਿਨ ਅਤੇ ਰਾਤ, ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ "ਅਪੋਲੋ 13" ਪੁਲਾੜ ਯਾਤਰੀ , ਚਾਲਕ ਦਲ ਨੂੰ ਨਿਰਦੇਸ਼ ਭੇਜਿਆ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਅਡੈਪਟਰ ਬਣਾਉਣਾ ਹੈ ਜੋ ਬੋਰਡ ਤੇ ਮਿਲ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ. ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਵਿੱਚ, ਟੇਪ, ਕਿਤਾਬਾਂ ਦੇ ਕਵਰ ਅਤੇ ਇੱਕ ਜੁਰਾਬ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ - ਪਰ ਇਸ ਨੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ.

"ਅਪੋਲੋ 13": ਪੁਲਾੜ ਯਾਤਰੀਆਂ ਨੂੰ .ਰਜਾ ਬਚਾਉਣੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ

ਬਚਾਅ ਸਫਲ ਰਿਹਾ: ਪੁਲਾੜ ਯਾਤਰੀ ਜੈਕ ਸਵਿਗਾਰਟ ਨੂੰ ਕਮਾਂਡ ਮੋਡੀuleਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਿਆ ਗਿਆ. ਜਿਮ ਲਵੈਲ ਅਜੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਬਚਾਅ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕਿ ਫਰੈੱਡ ਹਾਈਸ ਹੈਲੀਕਾਪਟਰ 'ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਵਾਰ ਹੈ.

Energyਰਜਾ ਬਚਾਉਣ ਲਈ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ "ਐਕੁਆਰਿਯਸ" ਬਿਜਲੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਬੰਦ ਸਨ, ਜੋ ਕਿ ਹੀਟਿੰਗ ਤੇ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ. ਜਹਾਜ਼ ਵਿਚਲੇ ਪੁਲਾੜ ਯਾਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰ 0 ਡਿਗਰੀ ਸੈਲਸੀਅਸ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ. ਉਤਰਨ ਤੋਂ ਕੁਝ ਘੰਟੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸਰਗਰਮ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਪੁਲਾੜ ਯਾਤਰੀ ਉਤਰਨ ਲਈ ਕਮਾਂਡ ਕੈਪਸੂਲ ਵਾਪਸ ਪਰਤੇ. ਇਹ ਡਰ ਸੀ ਕਿ ਬਿਜਲੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨਮੀ ਅਤੇ ਠੰਡ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭਾਵਤ ਹੋਵੇਗੀ, ਪਰ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਚਾਰੂ ੰਗ ਨਾਲ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ.

ਕਮਾਂਡ ਕੈਪਸੂਲ ਦਾ ਸਰਵਿਸ ਮੋਡੀuleਲ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਾਯੂਮੰਡਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਵੇਲੇ ਯੋਜਨਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸੜ ਗਿਆ. ਦੁਬਾਰਾ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ 'ਤੇ ਸਿਰਫ ਰੇਡੀਓ ਚੁੱਪ - ਜਿਸਨੂੰ ਤਕਨੀਕੀ ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ ਵਿੱਚ "ਬਲੈਕਆਉਟ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ - ਉਮੀਦ ਨਾਲੋਂ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਚੱਲਿਆ. ਤੇ ਹਿouਸਟਨ ਵਿੱਚ ਨਿਯੰਤਰਣ ਕੇਂਦਰ , ਇਹ ਡਰ ਸੀ ਕਿ ਦੇ ਚਾਲਕ ਦਲ ਦੇ "ਅਪੋਲੋ 13" ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਹਾਰਿਆ. ਹਾਲਾਂਕਿ, ਲੈਂਡਿੰਗ ਸਫਲ ਰਹੀ, "ਅਪੋਲੋ 13" ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤ ਵਿੱਚ ਸਿੰਜਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰਿਕਵਰੀ ਸ਼ਿਪ "ਯੂਐਸਐਸ ਇਵੋ ਜਿਮਾ" ਦੁਆਰਾ ਇਕੱਤਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ. ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪਤਾ ਚਲਿਆ ਕਿ ਕੈਪਸੂਲ ਉਮੀਦ ਨਾਲੋਂ ਹਲਕਾ ਸੀ, ਆਖਰਕਾਰ "ਅਪੋਲੋ 13" ਕੋਲ ਸੀ ਕੋਈ ਚੰਦਰਮਾ ਦੀ ਚੱਟਾਨ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਨਹੀਂ ਲਿਆਇਆ. ਇਸ ਲਈ, ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੋਣ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤਕ ਬਦਲ ਗਿਆ, ਇਸੇ ਕਰਕੇ "ਬਲੈਕਆਉਟ" ਨੂੰ ਗਣਨਾ ਨਾਲੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਮਾਂ ਲੱਗਾ.

"ਅਪੋਲੋ 13" ਨੂੰ ਨਾਸਾ ਦੁਆਰਾ ਇੱਕ "ਸਫਲ ਅਸਫਲਤਾ" ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ

ਦੀ ਅਗਲੀ ਜਾਂਚ ਦੇ ਦੌਰਾਨ "ਅਪੋਲੋ 13" ਤਬਾਹੀ , ਇਹ ਉਭਰ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ ਕਿ ਗਲਤਫਹਿਮੀਆਂ ਅਤੇ ਗ਼ਲਤੀਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਲੜੀ, ਅਤੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ਾਰਟ ਸਰਕਟ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਪੱਖਾ ਸਰਗਰਮ ਹੋਇਆ, ਆਕਸੀਜਨ ਟੈਂਕ ਦੇ ਵਿਸਫੋਟ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ. ਨਾਸਾ ਵਿਖੇ, "ਅਪੋਲੋ 13" ਮਿਸ਼ਨ ਨੂੰ "ਸਫਲ ਅਸਫਲਤਾ" ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਮਿਸ਼ਨ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਸਿਖਾਇਆ ਹੈ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਪੁਲਾੜ ਯਾਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਨਿਰਾਸ਼ਾਜਨਕ ਸਥਿਤੀ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣਾ ਹੈ.

"ਅਪੋਲੋ 13" ਦੇ ਕਮਾਂਡਰ ਲਵੈਲ ਨੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ: "ਉਡਾਣ ਦਾ ਅਸਲ ਮਿਸ਼ਨ ਅਸਫਲ ਰਿਹਾ." ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇਹ ਇੱਕ "ਵੱਡੀ ਸਫਲਤਾ" ਸੀ ਕਿ ਕੰਟਰੋਲ ਕੇਂਦਰ ਦੀ ਟੀਮ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ "ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਆਫ਼ਤ ਬਣ ਗਈ." ਨੂੰ ਇੱਕ "ਸਫਲ ਬਚਾਅ" ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ. ਪੁਲਾੜ ਯਾਤਰੀ ਜੈਕ ਲੌਸਮਾ, ਜੋ ਕਿ ਕੰਟਰੋਲ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਪੁਲਾੜ ਯਾਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਚਾਰ ਲਈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਸੀ, ਨੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਕੰਮ ਦਾ ਵਰਣਨ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਤਾ: “ਅਸੀਂ ਉਵੇਂ ਹੀ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਦਿੱਤੀ ਜਿਵੇਂ ਸਾਨੂੰ ਕਰਨਾ ਪਿਆ ਸੀ. ਅਸੀਂ ਉਹ ਲੋਕ ਸੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਪਤਾ ਲਗਾਉਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਮਿਹਨਤ ਕੀਤੀ ਕਿ ਸਮੱਸਿਆ ਕੀ ਹੈ. ”

ਨਾਸਾ ਦੇ ਚਾਰ ਹੋਰ "ਅਪੋਲੋ" ਮਿਸ਼ਨ ਚੰਦਰਮਾ ਤੇ ਗਏ

ਅਸਫਲ ਚੰਦਰਮਾ ਮਿਸ਼ਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਚਾਰ ਹੋਰ "ਅਪੋਲੋ" ਮਿਸ਼ਨ ਸਫਲਤਾਪੂਰਵਕ ਪੁਲਾੜ ਯਾਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਏ ਚੰਦਰਮਾ . ਇਸਦੇ ਉਲਟ, ਲਵੈਲ, ਸਵਿਗਰਟ ਅਤੇ ਹਾਇਸ ਕਦੇ ਚੰਦਰਮਾ ਤੇ ਨਹੀਂ ਉਤਰੇ. ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਅਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਕੀਤਾ, ਲਵੈਲ ਨੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ. ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ, ਉਸਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ "ਇਹ ਦੁਰਘਟਨਾ ਸਰਬੋਤਮ ਚੀਜ਼ ਸੀ ਜੋ ਨਾਸਾ ਨਾਲ ਕਦੇ ਵਾਪਰ ਸਕਦੀ ਸੀ." "ਅਪੋਲੋ 13" ਨੇ ਇਸ ਗੱਲ ਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ "ਪੁਲਾੜ ਯਾਤਰਾ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਖਤਰਨਾਕ ਹੁੰਦੀ ਹੈ".

ਦੇ ਹਾਲੀਵੁੱਡ ਫਿਲਮ "ਅਪੋਲੋ 13" ਅਭਿਨੇਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਟੌਮ ਹੈਂਕਸ ਕਮਾਂਡਰ ਲਵੈਲ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ 1990 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਹੋਏ ਵਿਸਫੋਟ ਦੁਆਰਾ ਮਿਸ਼ਨ ਕਿੰਨਾ ਖਤਰਨਾਕ ਸੀ ਇਸਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦਿੱਤਾ.

ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਫਿਲਮ ਰਾਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ "ਅਪੋਲੋ 13" ਸੀ ਨਾਸਾ ਦੇ "ਸਰਬੋਤਮ ਘੰਟਿਆਂ" ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ , ਪੁਲਾੜ ਯਾਤਰੀ ਲੌਸਮਾ ਦਾ ਮੰਨਣਾ ਹੈ. ਫਿਲਮ ਨੂੰ ਲਵੇਲ ਦੁਆਰਾ ਵੀ ਚੰਗਾ ਸਵਾਗਤ ਮਿਲਿਆ, ਜਿਸਨੇ ਨਾਵਲ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸਕ੍ਰਿਪਟ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ.

ਅਰਧ ਤਾਲਾਬੰਦੀ ਤੇ ਹੋਣ ਅਤੇ ਬੇਸਮੈਂਟ ਤੋਂ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਿਸ਼ਨ ਨੂੰ https://t.co/JPKQJhlbHJ ਸਾਈਟ ਤੇ ਸੁਣ ਰਹੇ ਹੋ.

- ਜੋਲੀਏਟ_ਜੈਕ (ol ਜੋਲੀਏਟਜੈਕ 12) 7 ਅਪ੍ਰੈਲ, 2020

"ਅਪੋਲੋ 13": "ਹਿouਸਟਨ, ਸਾਨੂੰ ਇੱਕ ਸਮੱਸਿਆ ਹੈ" ਵਿੰਗਡ ਸ਼ਬਦ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ

ਹਾਲੀਵੁੱਡ ਫਿਲਮ ਨੇ ਨਾ ਸਿਰਫ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ "ਐਕੁਆਰਿਯਸ" ਦੇ ਬੋਰਡ 'ਤੇ ਜਕੜ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਦਿੱਤੀ, ਬਲਕਿ ਇੱਕ ਖੰਭ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦ ਨੂੰ ਵੀ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ: ਕਹਾਵਤ "ਹਿouਸਟਨ, ਸਾਨੂੰ ਇੱਕ ਸਮੱਸਿਆ ਹੈ" ("ਹਿouਸਟਨ, ਸਾਨੂੰ ਇੱਕ ਸਮੱਸਿਆ ਹੈ") ਫਿਲਮ ਤੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ. ਦਰਅਸਲ, ਅਪੋਲੋ 13 ਮਿਸ਼ਨ ਦੀ ਆਡੀਓ ਰਿਕਾਰਡਿੰਗ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਪੁਲਾੜ ਯਾਤਰੀ ਸਵਿਗਰਟ ਨੇ ਰੇਡੀਓ ਕੀਤਾ "ਹਿouਸਟਨ, ਸਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਸਮੱਸਿਆ ਆਈ ਹੈ" ਹਿouਸਟਨ ਦੇ ਕੰਟਰੋਲ ਕੇਂਦਰ ਨੂੰ. ਰੇਡੀਓ ਪ੍ਰਸਾਰਣ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਸਵਿਗਰਟ ਨੇ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਮੰਨਿਆ ਕਿ ਸਮੱਸਿਆ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹੱਲ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ - ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਗਲਤੀ.


ਅਪੋਲੋ 13 ਆਕਸੀਜਨ ਟੈਂਕ ਫਟ ਗਿਆ - ਇਤਿਹਾਸ

ਅਪੋਲੋ 13 ਦੇ ਬਾਅਦ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਹੈ, "ਕੀ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਜਹਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਤਮਘਾਤੀ ਗੋਲੀਆਂ ਸਨ?" ਅਸੀਂ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਗਿਆਰਾਂ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਬਾਰੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ ਜੋ ਮੈਂ ਇੱਕ ਪੁਲਾੜ ਯਾਤਰੀ ਅਤੇ ਨਾਸਾ ਦੇ ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਵਜੋਂ ਬਿਤਾਇਆ.

ਮੈਂ, ਬੇਸ਼ੱਕ, ਕਦੇ -ਕਦਾਈਂ ਇਸ ਸੰਭਾਵਨਾ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਸੀ ਕਿ ਪੁਲਾੜ ਯਾਨ ਦਾ ਧਮਾਕਾ ਸਾਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਘੇਰ ਸਕਦਾ ਹੈ - ਪੁਲਾੜ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਸਦੀਵੀ ਸਮਾਰਕ. ਪਰ ਜੈਕ ਸਵਿਗਰਟ, ਫਰੈੱਡ ਹਾਈਸ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਸਾਡੀ ਖਤਰਨਾਕ ਉਡਾਣ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਉਸ ਕਿਸਮਤ ਬਾਰੇ ਕਦੇ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ. ਮੇਰਾ ਅਨੁਮਾਨ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਬਚਾਅ ਲਈ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਵਿਅਸਤ ਸੀ.

ਬਚੋ ਅਸੀਂ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਇਹ ਨੇੜੇ ਸੀ. ਸਾਡਾ ਮਿਸ਼ਨ ਇੱਕ ਅਸਫਲਤਾ ਸੀ ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਸੋਚਣਾ ਪਸੰਦ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਸਫਲ ਅਸਫਲਤਾ ਸੀ.

ਅਪੋਲੋ 13, ਤੀਜੀ ਚੰਦਰਮਾ ਉਤਰਨ ਲਈ ਤਹਿ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, 1313 ਹਿ Hਸਟਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸ਼ਨੀਵਾਰ, 11 ਅਪ੍ਰੈਲ, 1970 ਨੂੰ ਲਾਂਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਵਧੇਰੇ ਆਤਮ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ. ਮੇਰੇ ਤਿੰਨ ਪਿਛਲੇ ਮਿਸ਼ਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ 572 ਘੰਟੇ ਪੁਲਾੜ ਵਿੱਚ ਲੌਗ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਜਿਸਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਮਿਥੁਨ 7 ਨਾਲ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਅਤੇ ਫਰੈਂਕ ਬੋਰਮੈਨ 14 ਦਿਨ ਰਹੇ- ਇੱਕ ਰਿਕਾਰਡ ਜੋ ਸਕਾਈਲੈਬ ਤੱਕ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਸੀ.

ਪਿੱਛੇ ਮੁੜ ਕੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਅਪੋਲੋ 13 ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਦੇ ਅੰਤਮ ਪੜਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਪਰੇ ਕਈ ਸੰਕੇਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸੁਚੇਤ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ. ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸਾਡੇ ਕਮਾਂਡ ਮੋਡੀuleਲ ਪਾਇਲਟ, ਕੇਨ ਮੈਟਿੰਗਲੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹੈਸੇ ਅਤੇ ਮੈਂ ਤਕਰੀਬਨ ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸਿਖਲਾਈ ਲਈ ਸੀ, ਜਰਮਨ ਖਸਰੇ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਗਏ (ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਬਿਮਾਰੀ ਬੈਕਅੱਪ ਐਲਐਮ ਪਾਇਲਟ, ਚਾਰਲੀ ਡਿkeਕ ਨੇ ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਗਈ ਸੀ). ਮੈਂ ਕੇਨ ਨੂੰ ਰੱਖਣ ਦੀ ਦਲੀਲ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਕਿ ਸਾਰੇ ਪੁਲਾੜ ਯਾਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਇਮਾਨਦਾਰ, ਸਖਤ ਮਿਹਨਤੀ ਸੀ. ਨਾਸਾ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਕ ਡਾ. ਪੇਨ ਨੂੰ ਮੇਰੀ ਦਲੀਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਕਿਹਾ, "ਖਸਰਾ ਇੰਨਾ ਬੁਰਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇ ਕੇਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੇਠਾਂ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਘਰ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਕਿ ਮਿਸ਼ਨ ਦਾ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਹਿੱਸਾ ਹੈ. ਅਪੋਲੋ 8 'ਤੇ ਕਮਾਂਡ ਮੋਡੀuleਲ ਪਾਇਲਟ ਵਜੋਂ ਤਜਰਬਾ, ਮੈਂ ਫਰੇਡ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਜੇ ਸਾਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਕੱਲੇ ਹੀ ਪੁਲਾੜ ਯਾਨ ਨੂੰ ਘਰ ਲਿਆ ਸਕਦਾ ਸੀ. " ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਕੇਨ ਨੂੰ ਹੁਣ ਖਸਰਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਮਿਲੇ. (ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ.)

ਡਾ. ਪੇਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਨਹੀਂ, ਜੋਖਮ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਸੀ. ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਜੈਕ ਸਵਿਗਰਟ, ਬੈਕਅੱਪ ਸੀਐਮਪੀ, ਇੱਕ ਚੰਗੇ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਵਾਂਗੇ (ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਸਾਬਤ ਹੋਇਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਕੋਲ ਸਿਰਫ ਦੋ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਮੁੱਖ-ਚਾਲਕ ਸਿਖਲਾਈ ਸੀ).

ਦੂਜਾ ਸ਼ਗਨ ਲਾਂਚ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜ਼ਮੀਨੀ ਟੈਸਟਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਜਿਸਨੇ ਐਲਐਮ ਦੇ ਉਤਰਾਅ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਖਰਾਬ ਇੰਸੂਲੇਟਡ ਸੁਪਰਕ੍ਰਿਟਿਕਲ ਹੀਲੀਅਮ ਟੈਂਕ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਦਿੱਤਾ. ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਹੀਲੀਅਮ ਟੈਂਕ ਪ੍ਰੈਸ਼ਰ ਦਾ ਆਨ -ਬੋਰਡ ਰੀਡਆਉਟ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਐਲਐਮ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਘੰਟੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਦੀ ਉਡਾਣ ਯੋਜਨਾ ਨੂੰ ਸੋਧਿਆ. ਇਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਸਾਬਤ ਹੋਇਆ ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਅਜੀਬ-ਆਕਾਰ ਦੇ ਪੁਲਾੜ ਯਾਨ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਸਾਡੀ ਕਿਸਮਤ ਨੂੰ ਇਸਦੇ ਮੱਕੜੀ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜਨਾ ਸੀ. ਇਸਦਾ ਇਹ ਵੀ ਮਤਲਬ ਸੀ ਕਿ ਐਲਐਮ ਕੰਟਰੋਲਰ ਮਿਸ਼ਨ ਕੰਟਰੋਲ ਵਿੱਚ ਸਨ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜ਼ਰੂਰਤ ਹੋਏਗੀ.

ਫਿਰ ਨੰਬਰ 2 ਆਕਸੀਜਨ ਟੈਂਕ ਸੀਰੀਅਲ ਨੰਬਰ 10024X-TA0009 ਸੀ. ਇਹ ਟੈਂਕ ਅਪੋਲੋ 10 ਦੇ ਸੇਵਾ ਮੋਡੀuleਲ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਸੋਧ ਲਈ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ (ਅਤੇ ਹਟਾਉਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਖਰਾਬ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ). ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾਉਣ ਲਈ ਟੌਮ ਸਟਾਫੋਰਡ, ਜੌਨ ਯੰਗ ਅਤੇ ਜੀਨ ਸੇਰਨਨ, ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਕੁੱਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਧਾਈ ਦੇਣੀ ਹੈ.

ਇਹ ਸਰੋਵਰ ਫਿਕਸ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਫੈਕਟਰੀ ਵਿੱਚ ਟੈਸਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਸਾਡੇ ਸੇਵਾ ਮੋਡੀuleਲ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਅਤੇ 16 ਮਾਰਚ, 1970 ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਏ ਕੈਨੇਡੀ ਸਪੇਸ ਸੈਂਟਰ ਵਿੱਚ ਕਾ theਂਟਡਾਨ ਡੈਮੋਨੇਸਟ੍ਰੇਸ਼ਨ ਟੈਸਟ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਦੁਬਾਰਾ ਟੈਸਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਟੈਂਕ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਲਗਭਗ ਅੱਧੇ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਨੰਬਰ 1 ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸਹੀ ੰਗ ਨਾਲ ਕੀਤਾ. ਪਰ ਨੰਬਰ 2 ਸਮਰੱਥਾ ਦੇ ਸਿਰਫ 92 ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਤੱਕ ਡਿੱਗ ਗਿਆ. ਤਰਲ ਆਕਸੀਜਨ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਣ ਲਈ ਵੈਂਟ ਲਾਈਨ ਰਾਹੀਂ 80 ਪੀਐਸਆਈ ਤੇ ਗੈਸੀ ਆਕਸੀਜਨ ਲਗਾਈ ਗਈ ਸੀ, ਪਰ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ. ਇੱਕ ਅੰਤਰਿਮ ਵਿਤਕਰੇ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਲਿਖੀ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਲਾਂਚ ਤੋਂ ਦੋ ਹਫ਼ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ, 27 ਮਾਰਚ ਨੂੰ, ਡੀਟੈਂਕਿੰਗ ਕਾਰਜ ਮੁੜ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ. ਨੰਬਰ 1 ਦੁਬਾਰਾ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਖਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਰ ਇਸਦੇ ਬੇਵਕੂਫ ਜੁੜਵੇਂ ਨਹੀਂ ਹੋਏ. ਠੇਕੇਦਾਰ ਅਤੇ ਨਾਸਾ ਦੇ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਕਾਨਫਰੰਸ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਟੈਸਟ ਡਾਇਰੈਕਟਰ ਨੇ ਟੈਂਕ ਦੇ ਅੰਦਰ ਬਿਜਲੀ ਦੇ ਹੀਟਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਨੰਬਰ 2 ਵਿੱਚ ਬਾਕੀ ਆਕਸੀਜਨ ਨੂੰ "ਉਬਾਲਣ" ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ. ਤਕਨੀਕ ਨੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਆਕਸੀਜਨ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਨ ਲਈ ਜ਼ਮੀਨੀ ਸਹਾਇਤਾ ਉਪਕਰਣਾਂ ਤੋਂ 65-ਵੋਲਟ ਡੀਸੀ ਪਾਵਰ ਦੇ ਅੱਠ ਘੰਟੇ ਲੱਗ ਗਏ.

ਪਿਛੋਕੜ ਦੀ ਸੂਝ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, "ਇਸਨੂੰ ਰੋਕੋ. ਇੱਕ ਸਕਿੰਟ ਰੁਕੋ. ਮੈਂ ਇਸ ਪੁਲਾੜ ਯਾਨ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹਾਂ. ਬਸ ਬਾਹਰ ਜਾਉ ਅਤੇ ਉਸ ਟੈਂਕ ਨੂੰ ਬਦਲੋ." ਪਰ ਸੱਚ ਇਹ ਹੈ ਕਿ, ਮੈਂ ਨਾਲ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਅਪੋਲੋ 13 ਦੀ 375 ਮਿਲੀਅਨ ਡਾਲਰ ਦੀ ਅਸਫਲਤਾ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸਾਂਝੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ. ਲਗਭਗ ਹਰ ਸਪੇਸ ਫਲਾਈਟ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਸਫਲਤਾ ਮਿਲੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਇੱਕ ਸੀ ਮਨੁੱਖੀ ਗਲਤੀਆਂ ਅਤੇ ਤਕਨੀਕੀ ਵਿਗਾੜਾਂ ਦਾ ਸੰਗ੍ਰਹਿ ਜਿਸਨੇ ਅਪੋਲੋ 13 ਨੂੰ ਬਰਬਾਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ.

ਲਿਫਟਆਫ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਾ fiveੇ ਪੰਜ ਮਿੰਟ ਤੇ, ਸਵਿਗਰਟ, ਹਾਇਸ ਅਤੇ ਮੈਂ ਥੋੜਾ ਕੰਬਣੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ. ਫਿਰ ਐਸ -2 ਸਟੇਜ ਦਾ ਸੈਂਟਰ ਇੰਜਨ ਦੋ ਮਿੰਟ ਪਹਿਲਾਂ ਬੰਦ ਹੋ ਗਿਆ. ਇਸ ਕਾਰਨ ਬਾਕੀ ਚਾਰ ਇੰਜਣ ਯੋਜਨਾਬੱਧ ਨਾਲੋਂ 34 ਸਕਿੰਟ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੜ ਗਏ, ਅਤੇ ਐਸ-ਆਈਵੀਬੀ ਤੀਜੇ ਪੜਾਅ ਨੂੰ ਸਾਨੂੰ bitਰਬਿਟ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣ ਲਈ ਨੌਂ ਸਕਿੰਟ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸਾੜਨਾ ਪਿਆ. ਕੋਈ ਸਮੱਸਿਆ ਨਹੀਂ: S-IVB ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਬਾਲਣ ਸੀ.

ਪਹਿਲੇ ਦੋ ਦਿਨ ਅਸੀਂ ਕੁਝ ਮਾਮੂਲੀ ਹੈਰਾਨੀ ਦੇ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਗਏ, ਪਰ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਅਪੋਲੋ 13 ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸੌਖੀ ਉਡਾਣ ਵਰਗਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ. 46 ਘੰਟਿਆਂ 43 ਮਿੰਟ 'ਤੇ ਜੋਕ ਕੇਰਵਿਨ, ਡਿ dutyਟੀ' ਤੇ ਮੌਜੂਦ ਕੈਪਕੌਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਜਿੱਥੋਂ ਤੱਕ ਸਾਡਾ ਸਬੰਧ ਹੈ, ਪੁਲਾੜ ਯਾਨ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਹੈ. ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਬੋਰ ਹੋ ਗਏ ਹਾਂ." ਇਹ ਆਖਰੀ ਵਾਰ ਸੀ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਬੋਰੀਅਤ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰੇਗਾ.

55 ਘੰਟੇ 46 ਮਿੰਟ ਤੇ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ 49 ਮਿੰਟਾਂ ਦਾ ਟੀਵੀ ਪ੍ਰਸਾਰਣ ਸਮਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕਿੰਨੇ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਜੀ ਰਹੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਭਾਰਹੀਣਤਾ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ: "ਇਹ ਅਪੋਲੋ 13 ਦਾ ਅਮਲਾ ਹੈ ਜੋ ਉੱਥੇ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਕਾਮਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ ਹਾਂ ਕੁੰਭ (ਐਲਐਮ) ਦੇ ਸਾਡੇ ਨਿਰੀਖਣ ਨੂੰ ਬੰਦ ਕਰਨ ਅਤੇ ਓਡੀਸੀ (ਸੀਐਮ) ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੁਹਾਵਣੀ ਸ਼ਾਮ ਲਈ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ. ਸ਼ੁਭ ਰਾਤ. "

ਟੇਪਾਂ 'ਤੇ ਮੈਂ ਸੁਰੀਲੀ ਅਤੇ ਸੁਰੀਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਹਾਂ, ਜਾਂ ਕੁਝ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਮੋਟੇ, ਗੂੰਗੇ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹਨ. ਇੱਕ ਸੁਹਾਵਣੀ ਸ਼ਾਮ, ਸੱਚਮੁੱਚ! ਨੌਂ ਮਿੰਟਾਂ ਬਾਅਦ ਛੱਤ ਡਿੱਗ ਗਈ, ਆਕਸੀਜਨ ਟੈਂਕ ਨੰਬਰ 2 ਉੱਡ ਗਈ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਨੰਬਰ 1 ਟੈਂਕ ਵੀ ਫੇਲ ਹੋ ਗਿਆ. ਅਸੀਂ ਹੌਲੀ ਸਿੱਟੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ ਕਿ ਸਾਡੀ ਬਿਜਲੀ, ਰੌਸ਼ਨੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਆਮ ਸਪਲਾਈ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਲਗਭਗ 200,000 ਮੀਲ ਦੂਰ ਸੀ. ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਇੰਜਣ ਨੂੰ ਗਿੰਬਲ ਕਰਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਤੁਰੰਤ ਵਾਪਸੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ.

ਸੁਨੇਹਾ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਧਮਾਕੇ ਅਤੇ ਵਾਈਬ੍ਰੇਸ਼ਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ. ਜੈਕ ਸਵਿਗਰਟ ਨੇ ਧਮਾਕੇ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਚੇਤਾਵਨੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵੇਖੀ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਹਿouਸਟਨ, ਸਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਸਮੱਸਿਆ ਆਈ ਹੈ." ਮੈਂ ਆਇਆ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਮੁੱਖ ਬੀ ਬੱਸ ਅੰਡਰਵੋਲਟ ਸੀ. 13 ਅਪ੍ਰੈਲ ਨੂੰ ਸਮਾਂ 2108 ਘੰਟੇ ਸੀ.

ਅੱਗੇ, ਚੇਤਾਵਨੀ ਲਾਈਟਾਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਤਿੰਨ ਫਿ fuelਲ ਸੈੱਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੋ ਗੁਆ ਦਿੱਤੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਬਿਜਲੀ ਦਾ ਮੁੱਖ ਸਰੋਤ ਸਨ. ਸਾਡੇ ਪਹਿਲੇ ਵਿਚਾਰ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦੇ ਸਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਿਸ਼ਨ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨੇ ਚੰਦਰਮਾ ਨੂੰ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਬਾਲਣ ਸੈੱਲ ਨਾਲ ਉਤਰਨ ਤੋਂ ਵਰਜਿਆ ਸੀ.

ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੀਆਂ ਲਾਈਟਾਂ ਦੇ ਝੁਲਸਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸਥਿਤੀ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕੀਤੀ ਦੋ ਆਕਸੀਜਨ ਟੈਂਕਾਂ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਅਤੇ ਦਬਾਅ ਦੇ ਗੇਜ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦਿੱਤਾ. ਇੱਕ ਟੈਂਕ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਾਲੀ ਜਾਪਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਸੰਕੇਤ ਮਿਲੇ ਸਨ ਕਿ ਦੂਜੇ ਟੈਂਕ ਵਿੱਚ ਆਕਸੀਜਨ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ. ਕੀ ਇਹ ਸਿਰਫ ਸਾਧਨ ਖਰਾਬ ਸਨ? ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪਤਾ ਲੱਗਣਾ ਸੀ.

ਧਮਾਕੇ ਤੋਂ ਤੇਰ੍ਹਾਂ ਮਿੰਟ ਬਾਅਦ, ਮੈਂ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਦੀ ਖਿੜਕੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਅੰਤਮ ਸਬੂਤ ਦੇਖਿਆ ਜੋ ਸੰਭਾਵੀ ਤਬਾਹੀ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ. ਮੈਂ ਹਿ spaceਸਟਨ ਨੂੰ ਰਿਪੋਰਟ ਕੀਤੀ, “ਅਸੀਂ ਪੁਲਾੜ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਭੇਜ ਰਹੇ ਹਾਂ।” ਜੈਕ ਲੌਸਮਾ, ਕੈਪਕੌਮ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਰੋਜਰ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਵਾ ਦੇਣ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਦੇ ਹਾਂ." ਮੈਂ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਕਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੈਸ ਹੈ."

ਇਹ ਸਾਡੇ ਦੂਜੇ, ਅਤੇ ਆਖਰੀ, ਆਕਸੀਜਨ ਟੈਂਕ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਦਰ ਤੇ ਇੱਕ ਗੈਸ-ਆਕਸੀਜਨ-ਬਚਣ ਵਾਲੀ ਸੀ. ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਹਿouਸਟਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਇਮਾਰਤ ਦੇ ਸਿਖਰ ਤੇ ਕੁਝ ਸ਼ੁਕੀਨ ਖਗੋਲ ਵਿਗਿਆਨੀ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਪੁਲਾੜ ਯਾਨ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਗੈਸ ਦੇ ਵਧਦੇ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਦੇ ਹਨ.


13 ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਪੋਲੋ ਨੂੰ ਬਚਾਇਆ 13, ਭਾਗ 1: ਅਸਫਲ ਆਕਸੀਜਨ ਮਾਤਰਾ ਸੰਵੇਦਕ

ਸਾਡੀ ਮੂਲ ਲੜੀ ਵਿੱਚ 5 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ “13 ਚੀਜ਼ਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਪੋਲੋ 13 ਨੂੰ ਬਚਾਇਆ ਸੀ” ਉੱਤੇ, ਜਿਸ ਪਹਿਲੀ ਚੀਜ਼ ਬਾਰੇ ਅਸੀਂ ਚਰਚਾ ਕੀਤੀ ਸੀ ਉਹ ਸੀ ਵਿਸਫੋਟ ਦਾ ਸਮਾਂ. ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਨਾਸਾ ਦੇ ਇੰਜੀਨੀਅਰ ਜੈਰੀ ਵੁੱਡਫਿਲ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਜੇ ਟੈਂਕ ਟੁੱਟਣਾ ਸੀ ਅਤੇ ਚਾਲਕ ਦਲ ਇਸ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਵਿਸਫੋਟ ਬਿਹਤਰ ਸਮੇਂ ਤੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ.

ਮਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਧਮਾਕਾ (ਇਹ ਮੰਨਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਇਹ ਅਪੋਲੋ 13 ਦੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇਗਾ) ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਧਰਤੀ ਤੇ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਲਈ ਦੂਰੀ ਅਤੇ ਸਮਾਂ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਇਸਦੇ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੀ ਬਿਜਲੀ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਆਕਸੀਜਨ ਨਾ ਹੁੰਦੀ. ਚਾਲਕ ਦਲ ਬਚਣ ਲਈ. ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਸਫੋਟ, ਸ਼ਾਇਦ ਪੁਲਾੜ ਯਾਤਰੀਆਂ ਜਿਮ ਲਵੈਲ ਅਤੇ ਫਰੈੱਡ ਹਾਇਸ ਦੇ ਚੰਦਰਮਾ ਦੀ ਸਤਹ ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਤਰਨ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਅਤੇ ਚਾਲਕ ਦਲ ਦੇ ਤਿੰਨੋਂ ਮੈਂਬਰ ਚੰਦਰ ਲੈਂਡਰ ਨੂੰ ਲਾਈਫਬੋਟ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਰਤਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ. ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਦੋ ਪੁਲਾੜ ਯਾਨ ਸੰਭਾਵਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਕੱਠੇ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਚੰਦਰਮਾ' ਤੇ ਉਤਰੇ ਹੋਏ ਪੜਾਅ ਦੇ ਉਪਯੋਗਯੋਗ ਸਮਾਨ (ਬੈਟਰੀਆਂ, ਆਕਸੀਜਨ, ਆਦਿ) ਦੇ ਬਿਨਾਂ ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਵਿਅਰਥ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹੁੰਦੀ.

ਹੁਣ, ਸਾਡੀ ਅਗਲੀ ਲੜੀ “ਅਪੋਲੋ 13 ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ 13 ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ” ਦੇ ਸਾਡੇ ਪਹਿਲੇ ਲੇਖ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਵੇਖਣ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਵਿਸਥਾਰ ਵਿੱਚ ਵੇਖੋ ਕਿ ਇਹ ਧਮਾਕਾ ਕਿਉਂ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਇਸ ਨੇ ਬਚਾਅ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਭਾਵਤ ਕੀਤਾ ਚਾਲਕ ਦਲ ਦੇ. ਇਸਦਾ ਜਵਾਬ ਆਕਸੀਜਨ ਟੈਂਕ 2 ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੈਸ਼ਰ ਸੈਂਸਰ ਦੀ ਅਸਫਲਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈ, ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਮੁੱਦਾ ਹੈ ਜੋ ਟੈਂਕ ਵਿੱਚ ਅਨਿਯਮਤ ਤਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਧਮਾਕਾ ਹੋਇਆ.

ਅਪੋਲੋ 13 ਦੇ ਚਾਲਕ ਦਲ: ਜਿਮ ਲਵੈਲ, ਜੈਕ ਸਵਿਗਰਟ ਅਤੇ ਫਰੈੱਡ ਹੇਜ਼. ਕ੍ਰੈਡਿਟ: ਨਾਸਾ

ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜੋ ਅਪੋਲੋ 13 ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਤੋਂ ਜਾਣੂ ਹਨ, ਵਿਸਫੋਟ ਦੇ ਕਾਰਨ ਤੋਂ ਜਾਣੂ ਹਨ, ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਲੈਂਗਲੇ ਰਿਸਰਚ ਸੈਂਟਰ ਦੇ ਡਾਇਰੈਕਟਰ ਐਡਗਰ ਕਾਰਟਰਾਇਟ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦੁਰਘਟਨਾ ਜਾਂਚ ਕਮੇਟੀ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ.

ਅਪੋਲੋ 13 ਦੀ ਉਡਾਣ ਤੋਂ ਪੰਜ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਟੈਂਕ ਨੂੰ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਕਿ ਆਕਸੀਜਨ ਟੈਂਕ 'ਤੇ ਵੈਂਟ ਟਿਬ ਇਕਸਾਰਤਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ. 16 ਮਾਰਚ, 1970 ਨੂੰ ਕਰਵਾਏ ਗਏ ਕਾ Countਂਟ ਡਾ Demਨ ਡੈਮੋਨੇਸਟ੍ਰੇਸ਼ਨ ਟੈਸਟ (ਸੀਡੀਡੀਟੀ) ਦੇ ਬਾਅਦ ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਅਪੋਲੋ 13 ਪੁਲਾੜ ਯਾਨ ਲਾਂਚ-ਪੈਡ 'ਤੇ ਸੈਟਰਨ ਵੀ ਰਾਕੇਟ ਦੇ ਉੱਪਰ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਠੰਡੇ ਤਰਲ ਆਕਸੀਜਨ ਆਕਸੀਜਨ ਟੈਂਕ 2 ਰਾਹੀਂ ਖਾਲੀ ਨਹੀਂ ਹੋਏਗੀ. ਉਹ ਖਰਾਬ ਵੈਂਟ ਪਾਈਪ.

ਵੈਂਟ ਪਾਈਪ ਰਾਹੀਂ ਤਰਲ ਆਕਸੀਜਨ ਨੂੰ ਟੈਂਕ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਧੱਕਣ ਲਈ ਗੈਸੀ ਆਕਸੀਜਨ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨਾ ਆਮ ਪਹੁੰਚ ਸੀ. ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਟੈਕਨੀਸ਼ੀਅਨਾਂ ਨੇ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਤਰਲ ਆਕਸੀਜਨ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਕਰਨ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਸੌਖਾ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਤਰੀਕਾ ਹੈ ਟੈਂਕ ਵਿੱਚ ਹੀਟਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਇਸਨੂੰ ਉਬਾਲਣਾ.

ਆਕਸੀਜਨ ਟੈਂਕ ਨੰਬਰ 2 ਅਤੇ ਹੀਟਰ ਅਤੇ ਥਰਮੋਸਟੇਟ ਯੂਨਿਟ ਦੇ ਵੇਰਵਿਆਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਇੱਕ ਗ੍ਰਾਫਿਕ. ਕ੍ਰੈਡਿਟ: ਨਾਸਾ.

ਵੁਡਫਿਲ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ, “ਹਰੇਕ ਆਕਸੀਜਨ ਟੈਂਕ ਵਿੱਚ ਹੀਟਰ ਅਤੇ ਪੈਡਲ ਵ੍ਹੀਲ ਪੱਖਾ ਸੀ. "ਹੀਟਰ ਅਤੇ ਪੱਖਾ (ਹਿਲਾਉਣ ਵਾਲਾ) ਉਪਕਰਣ ਠੰਡੇ ਤਰਲ 02 ਦੇ ਇੱਕ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਉੱਚ ਦਬਾਅ 02 ਗੈਸ ਵਿੱਚ ਬਦਲਣ ਅਤੇ ਬਾਲਣ ਸੈੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵਹਿਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ. ਇੱਕ ਪੱਖਾ ਜਿਸਨੂੰ ਕ੍ਰਾਇਓ-ਸਟਰਰਰ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਹਰ ਵਾਰ ਹੀਟਰ ਦੁਆਰਾ ਚਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ. ਪੱਖੇ ਨੇ ਤਰਲ 02 ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਭਰੋਸਾ ਦਿਵਾਇਆ ਜਾ ਸਕੇ ਕਿ ਇਹ ਘਣਤਾ ਵਿੱਚ ਇਕਸਾਰ ਹੈ. ”

ਹੀਟਰ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗਰਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ, ਇੱਕ ਸਵਿੱਚ ਵਰਗੀ ਡਿਵਾਈਸ ਜਿਸਨੂੰ ਰਿਲੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੀਟਰ ਪਾਵਰ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਵੀ ਤਾਪਮਾਨ 80 ਡਿਗਰੀ ਫਾਰਨਹੀਟ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਨਾਲ ਹੀ, ਇੱਕ ਤਾਪਮਾਨ ਗੇਜ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਦੇ ਟੈਕਨੀਸ਼ੀਅਨ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜੇ ਤਾਪਮਾਨ 80 ਡਿਗਰੀ ਫਾਰਨਹੀਟ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.

ਮੂਲ ਅਪੋਲੋ ਪੁਲਾੜ ਯਾਨ 28 ਵੋਲਟ ਬਿਜਲੀ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਅਪੋਲੋ 1 ਦੇ ਲਾਂਚਪੈਡ' ਤੇ 1967 ਦੀ ਅੱਗ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਪੋਲੋ ਪੁਲਾੜ ਯਾਨ ਦੇ ਬਿਜਲੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰੀ ਭੂਮੀ ਜਾਂਚ ਉਪਕਰਣਾਂ ਤੋਂ 65 ਵੋਲਟ ਸੰਭਾਲਣ ਲਈ ਸੋਧਿਆ ਗਿਆ ਸੀ. ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਨਾਲ ਬੀਚ, ਟੈਂਕ ਅਤੇ#8217 ਦਾ ਨਿਰਮਾਤਾ ਇਸ ਟੈਂਕ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਹੀਟਰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਸਵਿੱਚ ਅਜੇ ਵੀ 28 ਵੋਲਟ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਸੀ.

ਵੁਡਫਿਲ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਦੋਂ ਟੈਂਕ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱ toਣ ਲਈ ਹੀਟਰ ਚਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉੱਚ ਵੋਲਟੇਜ ਅਤੇ#8220 ਫਿusedਜ਼ਡ ਅਤੇ#8221 ਰਿਲੇ ਸੰਪਰਕ ਹੁੰਦੇ ਸਨ ਤਾਂ ਕਿ ਜਦੋਂ ਟੈਂਕ ਦਾ ਤਾਪਮਾਨ 80 ਡਿਗਰੀ ਫਾਰਨਹੀਟ (27 ਸੀ) ਤੋਂ ਵੱਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਸਵਿੱਚ ਪਾਵਰ ਬੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ. .

ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਜ਼ਮੀਨੀ ਟੈਸਟ ਪੈਨਲ 'ਤੇ ਤਾਪਮਾਨ ਗੇਜ ਸਿਰਫ 88 ਡਿਗਰੀ ਫਾਰਨਹੀਟ (29.5 ਸੈਲਸੀਅਸ)' ਤੇ ਗਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਇਸ ਜ਼ਿਆਦਾ ਗਰਮੀ ਬਾਰੇ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ.

ਅਪੋਲੋ 13 ਸਰਵਿਸ ਮੋਡੀuleਲ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਦਾ ਗ੍ਰਾਫਿਕ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਆਕਸੀਜਨ ਟੈਂਕਾਂ ਦਾ ਸਥਾਨ. ਕ੍ਰੈਡਿਟ: ਨਾਸਾ.

ਵੁੱਡਫਿਲ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ, ਹੀਟਰ ਅਤੇ ਤਾਰਾਂ ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਚਲਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਲਗਭਗ 1000 ਡਿਗਰੀ ਫਾਰਨਹੀਟ (538 ਡਿਗਰੀ ਸੈਲਸੀਅਸ) ਦੇ ਅਨੁਮਾਨਿਤ ਤਾਪਮਾਨ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈਆਂ, ਜੋ ਕਿ ਹੀਟਰ ਦੀਆਂ ਤਾਰਾਂ ਤੇ ਟੈਫਲੌਨ ਇੰਸੂਲੇਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪਿਘਲਾਉਣ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੁਝ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਲਈ ਗਰਮ ਹਨ. . ਨੰਗੀਆਂ ਤਾਰਾਂ ਦਾ ਮਤਲਬ ਸ਼ਾਰਟ-ਸਰਕਟ ਅਤੇ ਧਮਾਕੇ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਤਾਰਾਂ ਤਰਲ ਆਕਸੀਜਨ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ. ”

ਵੁਡਫਿਲ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਕਿਉਂਕਿ ਟੈਂਕ ਨੂੰ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਦੇ ਹੀਟਰ ਡਿਜ਼ਾਈਨ ਨੂੰ 65 ਵੋਲਟ ਦੇ ਸੰਚਾਲਨ ਲਈ ਅਪਡੇਟ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਟੈਂਕ ਇੱਕ ਵਰਚੁਅਲ ਬੰਬ ਸੀ. ਟੈਂਕ ਅਤੇ ਤਰਲ ਆਕਸੀਜਨ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਣ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੀਟਰਾਂ 'ਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਪਾਵਰ ਲਗਾਈ ਗਈ, ਤਾਂ ਧਮਾਕਾ ਸੰਭਵ ਸੀ.

55:54:53 'ਤੇ ਮਿਸ਼ਨ ਬੀਤਿਆ ਸਮਾਂ (ਐਮਈਟੀ), ਚਾਲਕ ਦਲ ਨੂੰ ਆਕਸੀਜਨ ਟੈਂਕਾਂ ਦੀ ਹਲਚਲ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਇਹ ਉਦੋਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਆਕਸੀਜਨ ਟੈਂਕ 2 ਵਿੱਚ ਖਰਾਬ ਤਾਰਾਂ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈਆਂ ਅਤੇ ਇਨਸੂਲੇਸ਼ਨ ਬਲਿਆ. ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਅੱਗ ਨੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰੈਸ਼ਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਾਮੂਲੀ 1,000 ਪੀਐਸਆਈ (7 ਐਮਪੀਏ) ਸੀਮਾ ਤੋਂ ਪਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਜਾਂ ਤਾਂ ਟੈਂਕ ਜਾਂ ਟੈਂਕ ਦਾ ਗੁੰਬਦ ਅਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ.

ਪਰ ਆਕਸੀਜਨ ਟੈਂਕ 2 ਤੇ ਮਾਤਰਾ ਸੰਵੇਦਕ ਤੇ ਵਾਪਸ ਜਾਓ. ਅਜੇ ਤੱਕ ਕਿਸੇ ਕਾਰਨ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਿਆ, ਅਪੋਲੋ 13 ਦੀ ਉਡਾਣ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਸੈਂਸਰ ਅਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ. ਲਾਂਚ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸ ਟੈਂਕ 2 ਮਾਤਰਾ ਸੰਵੇਦਕ ਨੂੰ boardਨਬੋਰਡ ਟੈਲੀਮੈਟਰੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੁਆਰਾ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ.

ਵੁਡਫਿਲ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਪੁਲਾੜ ਵਿੱਚ ਉਸ ਪੜਤਾਲ ਦੀ ਅਸਫਲਤਾ, ਸ਼ਾਇਦ, ਅਪੋਲੋ 13 ਅਤੇ#8217 ਦੇ ਅਮਲੇ ਦੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਕਾਰਨ ਸੀ।

ਵੁਡਫਿਲ ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਇਸਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਇਹ ਹੈ.

ਅਪੋਲੋ 13 ਉਡਾਣ ਯੋਜਨਾ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰੋ. ਕ੍ਰੈਡਿਟ: ਨਾਸਾ.
ਅਪੋਲੋ 13 ਦੀ ਵੁੱਡਫਿਲ ਦੀ ਖੋਜ ਨੇ ਸੰਕੇਤ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਸਟੈਂਡਰਡ ਓਪਰੇਟਿੰਗ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ (ਐਸਓਪੀ) ਵਿੱਚ ਮਿਸ਼ਨ ਕੰਟਰੋਲ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਲਗਭਗ 24 ਘੰਟਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਾਇਓਸ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੀ ਸੀ. ਅਪੋਲੋ 13 ਮਿਸ਼ਨ ਦੇ ਲਈ, ਮਿਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਲਗਭਗ 24 ਘੰਟਿਆਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਹਲਚਲ (23:20:23 MET) ਆਈ. ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਅਗਲੀ ਕ੍ਰਾਈਓ ਹੜਤਾਲ 24 ਘੰਟਿਆਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬੁਲਾਈ ਜਾਏਗੀ. ਹੀਟਰ-ਕ੍ਰਾਇਓ ਹਿਲਾਉਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਓ 2 ਸਤਰਕੀਕਰਨ ਦੇ ਖਾਤਮੇ ਦੁਆਰਾ ਮਾਤਰਾ ਗੇਜ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਅਤੇ ਸਿਸਟਮ ਦੇ ਸਹੀ ਸੰਚਾਲਨ ਨੂੰ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ. ਸੈਂਸਰ ਵਧੇਰੇ ਸਹੀ readੰਗ ਨਾਲ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਹਲਚਲ ਨੇ ਤਰਲ ਆਕਸੀਜਨ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਇਕਸਾਰ ਅਤੇ ਘੱਟ ਸਤਰਬੱਧ ਬਣਾਇਆ. ਪਹਿਲੀ ਹਲਚਲ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, 87 % ਬਾਕੀ ਆਕਸੀਜਨ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਸੀ, ਉਮੀਦਾਂ ਤੋਂ ਥੋੜਾ ਅੱਗੇ. ਅਗਲੀ ਹਲਚਲ ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਦਿਨ ਬਾਅਦ ਆਈ, ਲਗਭਗ 46:40 MET.

ਇਸ ਦੂਜੇ ਹੀਟਰ-ਕ੍ਰਾਇਓ-ਹਿਲਾਉਣ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਆਕਸੀਜਨ ਟੈਂਕ 2 ਦਾ ਮਾਤਰਾ ਸੰਵੇਦਕ ਅਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ. ਜਾਂਚ ਕਮੇਟੀ ਦੁਆਰਾ ਮਿਸ਼ਨ ਦੇ ਬਾਅਦ ਦੇ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਤੋਂ ਇਹ ਸੰਕੇਤ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸਫਲਤਾ ਬੇਅਰ ਹੀਟਰ ਤਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਨਹੀਂ ਸੀ.

ਆਕਸੀਜਨ ਟੈਂਕ 2 ਅਤੇ#8217 ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕਰਨ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਚਾਲਕਾਂ ਨੂੰ ਰੇਡੀਓ ਤੇ ਮਿਸ਼ਨ ਨਿਯੰਤਰਣ: “ (ਕਿਉਂਕਿ ਮਾਤਰਾ ਸੰਵੇਦਕ ਅਸਫਲ ਰਿਹਾ,) ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ ਕਿ ਹਰ ਛੇ ਘੰਟਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਾਇਓਸ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰੋ ਬਹੁਤ 02 ਟੈਂਕ 2 ਵਿੱਚ ਹੈ. ”

ਹਾਲਾਂਕਿ, ਮਿਸ਼ਨ ਕੰਟਰੋਲ ਨੇ ਟੈਂਕ 2 ਵਿੱਚ ਸਥਿਤੀ ਦਾ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਕਰਨ ਦੀ ਚੋਣ ਕੀਤੀ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਹਲਚਲ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦਿਆਂ, 53 ਘੰਟੇ ਐਮਈਟੀ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਬਲਕਿ 47:54:50 ਐਮਈਟੀ' ਤੇ ਅਤੇ 51:07:41 'ਤੇ ਅਜੇ ਵੀ ਇੱਕ ਹੋਰ. ਕਿਉਂਕਿ ਦੂਜੇ ਆਕਸੀਜਨ ਟੈਂਕ, ਟੈਂਕ 1, ਨੇ ਘੱਟ ਦਬਾਅ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਦਿੱਤਾ, ਦੋਵੇਂ ਟੈਂਕ 55:53 ਤੇ ਹਿਲਾਏ ਗਏ.

ਵੁਡਫਿਲ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਲਾਂਚ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਿਲਾਉਣ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਗਿਣੋ. "1. 23:20:23, 2. ਤੇ 46:40, 3. ਤੇ 47:54:50, 4. ਤੇ 51:07:44 ਅਤੇ 5. 55:53 ਤੇ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੰਗੇ ਹੀਟਰ ਤਾਰਾਂ ਲਈ ਕਰੰਟ ਦੀਆਂ ਪੰਜ ਅਰਜ਼ੀਆਂ ਸਨ. ਪਿਛਲੇ ਤਿੰਨ 72 ਘੰਟਿਆਂ ਦੀ ਬਜਾਏ ਸਿਰਫ 8 ਘੰਟਿਆਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਵਿੱਚ ਹੋਏ. ਜੇ ਇਹ ਟੈਂਕ 2 ਅਤੇ#8217 ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਜਾਂਚ ਦੀ ਗੈਰ-ਧਮਕੀ ਭਰੀ ਅਸਫਲਤਾ ਅਤੇ ਓ 2 ਟੈਂਕ 1 ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਦਬਾਅ ਨਾ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਥਿਤੀ ਨਾ ਹੁੰਦੀ. ”

ਵੁੱਡਫਿਲ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਹਰ ਕੋਈ ਜਿਸਨੇ ਹਾਰਡਵੇਅਰ ਅਸਫਲਤਾਵਾਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਕੀਤਾ ਹੈ ਉਹ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਖਰਾਬ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਸੰਚਾਲਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਅਵਧੀ ਜਿੰਨੀ ਵਾਰ ਵਾਰ ਅਤੇ ਛੋਟੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਉਹ ਆਖਰੀ ਅਸਫਲਤਾ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ. ਨਾਸਾ ਇਸ ਪਹੁੰਚ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸੈਂਕੜੇ ਬਿਜਲੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ 'ਤੇ ਤਣਾਅ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਦਾ ਹੈ. ਛੋਟੇ ਅੰਤਰਾਲਾਂ ਤੇ ਵਧੇਰੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪਾਵਰ-ਅਪਸ ਖਰਾਬ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਅਸਫਲ ਹੋਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਦੇ ਹਨ.

ਪੰਜਵੇਂ ਹੀਟਰ-ਕ੍ਰਿਓ-ਸਟ੍ਰਿਕ ਦੇ ਬਾਅਦ ਆਕਸੀਜਨ ਟੈਂਕ 2 ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਰਟ ਸਰਕਟ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਅਪੋਲੋ 13 ਅਤੇ#8217 ਦੇ ਆਕਸੀਜਨ ਟੈਂਕ 2 ਦਾ ਵਿਸਫੋਟ ਹੋਇਆ, ਜੇਕਰ ਹਿਲਾਉਣ ਦਾ ਸਧਾਰਨ ਕ੍ਰਮ 24 ਘੰਟਿਆਂ ਦੇ ਅੰਤਰਾਲ ਤੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਪੰਜਵੀਂ ਹਿਲਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਸਫਲਤਾ ਆਈ, ਚੰਦਰਮਾ ਮੋਡੀuleਲ, ਜੀਵਨ ਕਿਸ਼ਤੀ, ਦੇ ਉਪਲਬਧ ਨਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਹ ਧਮਾਕਾ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇਗਾ.

ਵੁਡਫਿਲ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮਾਤਰਾ ਸੰਵੇਦਕ ਦੀ ਖਰਾਬੀ ਅਚਾਨਕ ਸੀ ਅਤੇ ਭਰੋਸਾ ਦਿਵਾਇਆ ਕਿ ਲੈਂਡਰ ਮੌਜੂਦ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਤਬਾਹੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਾਲਣ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ।”

24 ਘੰਟਿਆਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਤੇ 5 ਹੀਟਰ ਕਿਰਿਆਵਾਂ 120 ਘੰਟਿਆਂ ਦੀ ਐਮਈਟੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ.

ਵੁਡਫਿਲ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਚੰਦਰ ਲੈਂਡਰ ਮਿਸ਼ਨ ਵਿੱਚ 103.5 ਘੰਟਿਆਂ ਤੇ ਚੰਦਰਮਾ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। “ਮਿਸ਼ਨ ਵਿੱਚ 120 ਘੰਟਿਆਂ ਤੇ, ਲਵੈਲ ਅਤੇ ਹਾਇਸ ਦੇ ਚਾਲਕ ਦਲ ਆਪਣੀ ਨੀਂਦ ਦੀ ਅਵਧੀ ਤੋਂ ਜਾਗ ਗਏ ਹੋਣਗੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਹਿਲੀ ਚੰਦਰਮਾ ਦੀ ਸੈਰ ਅੱਠ ਘੰਟੇ ਪਹਿਲਾਂ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਈ ਸੀ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੈਕ ਸਵਿਗਰਟ ਅਤੇ/ਜਾਂ ਮਿਸ਼ਨ ਕੰਟਰੋਲ ਦੁਆਰਾ ਇੱਕ ਫੌਰੀ ਕਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏਗੀ ਕਿ ਮਦਰ ਜਹਾਜ਼ ਦੁਆਰਾ ਚੰਦਰਮਾ ਦੀ ਪਰਿਕਰਮਾ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਗਲਤ ਸੀ. ”

ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਵੁੱਡਫਿਲ ਨੇ ਅਨੁਮਾਨ ਲਗਾਇਆ, ਚੰਦਰਮਾ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ 'ਤੇ ਉਸਦੇ ਦੋ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਦੀ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰੀ ਕਾਰਨ ਸਵਿਗਰਟ ਅਤੇ#8217 ਦੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ' ਤੇ ਬੱਦਲ ਛਾਏ ਰਹਿਣਗੇ. ਮਿਸ਼ਨ ਕੰਟਰੋਲ ਲਈ ਜੋੜੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਹਰ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਕਮਾਂਡ ਜਹਾਜ਼ ਚੰਦਰਮਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦਾ ਤਾਂ ਸੰਚਾਰ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ ਹੁੰਦਾ, ਟੈਲੀਮੈਟਰੀ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ ਪਾਉਣਾ ਅਸਫਲਤਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਕਰਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੁੰਦਾ. ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕ੍ਰਾਇਓਜੈਨਿਕ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਹੁਣ ਆਕਸੀਜਨ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਉਤਪਾਦਨ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਮਾਂਡ ਮੋਡੀuleਲ ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਬੈਟਰੀਆਂ ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਹੁੰਦੀਆਂ. ਸੰਭਾਵਤ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਮਿਸ਼ਨ ਕੰਟਰੋਲ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਚੰਦਰ ਲੈਂਡਰ ਨੂੰ ਬੰਦ ਕਰਨ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਹੁੰਦਾ, ਪਰ, ਬੇਸ਼ੱਕ, ਇਹ ਵਿਅਰਥ ਹੁੰਦਾ. ਜੇ ਛੋਟੇ ਲੈਂਡਰ ਅਤੇ#8217 ਦੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਪੜਾਅ 'ਤੇ ਮੁਲਾਕਾਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ ਅਤੇ ਖਰਾਬ ਹੋਏ ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਨਾਲ ਡੌਕ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੀਵਨ ਦੇ ਲਈ ਸਹਾਇਕ ਉਪਕਰਣ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਉਪਯੋਗੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਚੰਦਰਮਾ' ਤੇ ਰਹਿਣਗੀਆਂ.

ਵੁੱਡਫਿਲ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਅਪੋਲੋ 13 ਦਾ ਚਾਲਕ ਦਲ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਅਤੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਆਖਰੀ ਵਿਦਾਈ ਦੇਵੇਗਾ।” "ਕੋਈ ਸਿਰਫ ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਲਗਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅੰਤ ਕਿਵੇਂ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ."

ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਅਪੋਲੋ 14, 15, 16 ਅਤੇ 17 ਅਤੇ#8212 ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਬਹੁਤ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਨਾ ਹੁੰਦਾ.

ਅਪੋਲੋ 13 ਲਾਂਚ. ਕ੍ਰੈਡਿਟ: ਨਾਸਾ

ਧਮਾਕੇ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਇਕ ਹੋਰ ਪਹਿਲੂ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਵੁੱਡਫਿਲ ਨੇ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਲਾਂਚਪੈਡ 'ਤੇ ਟੈਂਕ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਫਟਿਆ?

16 ਮਾਰਚ ਦੀ ਸੀਡੀਡੀਟੀ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਕੋਈ ਵਾਧੂ ਅਤੇ#8220 ਪਾਵਰ-ਅਪ ਅਤੇ#8221 ਜਾਂ ਟੈਸਟਾਂ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਨਹੀਂ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ. ਹਾਲਾਂਕਿ, ਪ੍ਰੀ-ਲਾਂਚ ਰੀ-ਵੈਰੀਫਿਕੇਸ਼ਨ ਕੀਤੇ ਜਾਣਾ ਅਸਧਾਰਨ ਨਹੀਂ ਹੈ.

ਵੁਡਫਿਲ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਅਜਿਹੀ ਹੀ ਮੁੜ ਜਾਂਚ ਸ਼ਾਇਦ ਹੀਟਰ ਸਰਕਟ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਹਫ਼ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਾਉਂਟਡਾ Demਨ ਡੈਮੋਨੇਸਟ੍ਰੇਸ਼ਨ ਟੈਸਟ (ਸੀਡੀਡੀਟੀ) ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕ੍ਰਿਓ ਟੈਂਕਾਂ ਤੋਂ ਆਕਸੀਜਨ ਖਾਲੀ ਕਰਨ ਲਈ ਗੈਰ-ਮਿਆਰੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ।” “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦੁਬਾਰਾ ਕਰਨਾ ਅਕਸਰ ਅਣਗਿਣਤ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਪੋਲੋ 13 ਲਈ, ਸਮਝੌਤਾ ਕੀਤੇ ਸਿਸਟਮ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਕੋਈ ਵੀ ਉਦੋਂ ਤਕ ਨਹੀਂ ਵਾਪਰਿਆ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਜਹਾਜ਼ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੂਪ ਨਾਲ ਚੰਦਰਮਾ ਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ. ”

ਹਾਲਾਂਕਿ, ਅਜਿਹੀ ਨਿਯਮਤ ਦੁਬਾਰਾ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਾਇਓ ਹਿਲਾਉਣਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਣਜਾਣੇ ਵਿੱਚ ਲਾਂਚ ਵਾਹਨ, ਸਹਾਇਤਾ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਜਾਂ ਪੁਲਾੜ ਯਾਤਰੀਆਂ ਦੇ ਚਾਲਕ ਦਲ ਨੂੰ ਖਤਰੇ ਵਿੱਚ ਪਾਉਂਦਾ.

ਜਾਂ, ਜੇ ਮਾਤਰਾ ਸੰਵੇਦਕ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਅਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੁੰਦਾ, ਸੰਭਵ ਤੌਰ' ਤੇ ਮਿਸ਼ਨ ਕੰਟਰੋਲ ਅਤੇ ਅਪੋਲੋ 13 ਦੇ ਅਮਲੇ ਦੁਆਰਾ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਦੀ ਸ਼ੂਟਿੰਗ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਜੋ ਕੇਐਸਸੀ ਗਰਾ groundਂਡ ਟੀਮ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ.

ਜੇ ਸੈਂਸਰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਅਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਉਪਕਰਣ ਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕਲ-ਸ਼ੂਟ ਕਰਨ ਲਈ ਹੀਟਰ ਐਕਚੁਏਸ਼ਨ/ਹਿਲਾਉਣ ਦੀ ਇੱਕ ਲੜੀ ਨੂੰ ਚਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ.

ਵੁਡਫਿਲ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਬੇਸ਼ੱਕ, ਨਤੀਜਾ ਲਾਂਚ ਹੋਣ ਤੋਂ ਲਗਭਗ 55 ਘੰਟੇ 55 ਮਿੰਟ ਬਾਅਦ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧਮਾਕਾ ਹੁੰਦਾ." "ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ, ਅਪੋਲੋ 13 ਧਮਾਕਾ ਲਵੈਲ ਅਤੇ ਚਾਲਕ ਦਲ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈ ਸਕਦਾ ਸੀ ਜੇ ਚਾਲਕ ਦਲ ਦੇ ਲਾਂਚ ਦੀ ਉਡੀਕ ਦੌਰਾਨ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਗੋਲੀਬਾਰੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ."

ਜੇ ਲਾਂਚ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਦੌਰਾਨ ਕਈ ਹੀਟਰ ਐਕਚੁਏਸ਼ਨ/ਹਿਲਾਉਣ ਦੇ ਨਾਲ ਮੁਸੀਬਤ ਦੀ ਸ਼ੂਟਿੰਗ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੁੰਦੀ, ਵੁੱਡਫਿਲ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਸੰਭਾਵਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਸਮਰਪਿਤ ਕੈਨੇਡੀ ਸਪੇਸ ਸੈਂਟਰ ਦੇ ਏਰੋਸਪੇਸ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਦੇ ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ ਯਤਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਜਾਨਾਂ ਦਾ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਣਾ ਸੀ। ਸਮੱਸਿਆ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰੋ. ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਛੱਤੀਸ ਕਹਾਣੀ ਸ਼ਨੀ 5 ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਵੈਨਗਾਰਡ ਰਾਕੇਟ ਦੇ ਦਸੰਬਰ 1957 ਦੇ ਦਿਹਾਂਤ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦੀ ਅੱਗ ਦੀ ਗੇਂਦ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਵੱਲ edਹਿ ਗਈ ਹੋਵੇਗੀ. ”

“ਹਾਂ, ਇਹ ਤੱਥ ਕਿ ਆਕਸੀਜਨ ਟੈਂਕ 2 ਮਾਤਰਾ ਸੰਵੇਦਕ ਲਾਂਚ ਪੈਡ ਤੇ ਅਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਫਲਾਈਟ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਹੋਣਾ ਵਾਧੂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਅਪੋਲੋ 13 ਨੂੰ ਬਚਾਇਆ.”


ਉਹ ਗਲਤੀਆਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਤ ਕੀਤਾ

ਕਈ ਵਾਰ ਪਿਛਲੀ ਨਜ਼ਰ ਸਿਰਫ ਦੂਰਦਰਸ਼ਤਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਨਜ਼ਰ ਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ ਸੀ. ਅਪੋਲੋ 13 ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਇੱਕੋ ਜਿਹੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਦੋ ਵਾਰ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ. ਜਿਵੇਂ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਵੇਰਵੇ ਹਨ, ਉਡਾਣ ਲਈ ਬਾਲਣ ਸੈੱਲ ਤਰਲ ਹਾਈਡ੍ਰੋਜਨ ਦੇ ਦੋ ਟੈਂਕਾਂ ਅਤੇ ਦੋ ਆਕਸੀਜਨ ਟੈਂਕਾਂ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਸਨ. ਆਕਸੀਜਨ ਟੈਂਕ ਨੰਬਰ 2 ਨੂੰ 1969 ਦੇ ਅਪੋਲੋ 10 ਮਿਸ਼ਨ 'ਤੇ ਇਸਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਣਡਿੱਠ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਇਆ ਸੀ. ਅਪੋਲੋ 13 ਦੇ ਲਾਂਚ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਟੈਸਟਿੰਗ ਦੌਰਾਨ ਆਕਸੀਜਨ ਟੈਂਕ ਨੰਬਰ 2 ਖਰਾਬ ਹੋ ਗਿਆ. James Lovell elaborates: "The tanks normally are emptied to about half full, and No. 1 behaved all right. But No. 2 dropped to only 92 percent of capacity."

Two weeks before the mission, tank No. 2 refused to empty correctly a second time. "With the wisdom of hindsight," writes Lovell, "I should have said, 'Hold it. Wait a second. I'm riding on this spacecraft. Just go out and replace that tank.'" Evidently, everyone involved preferred to see the glass as half full when it really needed to be half empty. But an attempt to empty the tank using heat inadvertently turned it into a time bomb.


How did Apollo 13 affect the world?

Read, more on it here. Hereof, why was Apollo 13 important in history?

ਅਪੋਲੋ 13 was to be the third mission to land on the Moon. An explosion in one of the oxygen tanks crippled the spacecraft during flight and the crew were forced to orbit the Moon and return to the Earth without landing.

One may also ask, what If Apollo 13 Failed? Previously, it was thought that ਜੇ ਦਾ ਅਪੋਲੋ 13 lunar module missed Earth, the astronauts would eventually die when their oxygen supply ran out, and the module would simply drift billions of miles through space. "Now, when ਅਪੋਲੋ 13 heads back toward Earth, it's on a collision course," Chaikin explained in the video.

Just so, what changes were made after Apollo 13?

  • Another cryo oxygen tank that could be isolated to only supply the crew.
  • Removing all cryo tank fans and wiring.
  • Removing the thermostats from cryo tanks, and changing the type of heater tube.
  • Adding a 400-amp-hour lunar module descent stage battery.
  • Adding water storage bags to the command module.

How accurate is the movie Apollo 13?

ਦੇ movie is generally considered fairly accurate to the real story, but there are a few differences. Here are three of the biggest: In the movie, Mission Control furiously tries to figure out how to turn the lunar lander designed for just two people into a "lifeboat" to keep three people alive for four days.


The Oxygen Tank that Changed History

The Apollo 10 mission was practically perfect. And as the dress rehearsal for man’s landing on the moon two months later, it had to be.

The crew--Commander Thomas Stafford, Command Module Pilot John Young, and Lunar Module Pilot Eugene Cernan--were to reach the moon’s orbit and take the Lunar Module to within a few nautical miles of the surface.

They succeeded. And in July, history was made when Apollo 11 touched down.

A few minutes later, a sight that changed the world forever.

The famous words--"One small step for man, one giant leap for mankind"--those famous steps, that moment etched into the very pinnacle of human achievement owed itself to all that came before it, but no mission moreso than Apollo 10, the dress rehearsal that was practically perfect.

Everything had been a success, from the planning to the execution to the lunar descent that made history possible. Naturally, there were a few bumps along the way: The module unexpectedly rolled a little bit and live network broadcasts caught Cernan and Stafford swearing as they tried to get it under control.

But these were mundane and expected. Minor things go wrong all the time. For example, during preparation for Apollo 10, the Number 2 oxygen tank was dropped two inches while it was removed for modification. The tank’s internal fill line was slightly jarred, but it wasn’t a big deal at all. The tank was replaced and put back into storage.

History was made two months later and the world celebrated, while no one gave a second thought to the minor, mundane problems that all Apollo missions had.

Until 50 years ago today, when the world heard perhaps the Apollo missions’ second most famous words.

There had been an explosion onboard. Suddenly the crew of the Apollo 13 was in grave danger. The oxygen that they had been using to power their command module and, more pressingly, to breathe, was being vented into space. Thinking quickly, they worked with NASA engineers on the ground and escaped in the lunar module before splashing down safely in the Pacific Ocean three days later.

Only months afterward did NASA discover the problem: Oxygen Tank Number 2—the same one that had been damaged before the Apollo 10 mission. It had been loaded onto Apollo 13, but no one noticed that its fuel line was cracked, which caused the explosion.

That tiny oversight, that minor, mundane thing that went wrong a year earlier—the sort of thing that was expected and summarily brushed off—had become the one of the most pressing emergencies in the history of space flight.


Today in Media History: Apollo 13 explosion placed crew in danger

On April 13, 1970, Apollo 13’s oxygen tank exploded damaging the spacecraft.

Media coverage changed from a story about a mission to the moon, to a mission to save the crew of Apollo 13.

Page one from the Logansport (Indiana) Press:

“At the time of the oxygen-tank explosion two days into the mission, Lovell, Haise and fellow astronaut Jack Swigert were not initially aware of the seriousness of their situation.

‘Well, when the explosion occurred and we sort of found out and assessed on our own that we weren’t going to land on the moon, the first thoughts were one of disappointment,’ said Lovell. ‘We didn’t realize the significance or the danger.’

But soon Lovell realized that so much of the spacecraft was virtually useless and he spoke to mission control at the Johnson Space Center in Texas those now-famous words: ‘Houston, we’ve had a problem.’

‘The two fuel cells, or the three fuel cells, failed,’ Lovell said. ‘The two oxygen tanks failed. We lost communication. We lost the use of our computer for a while. And consequently we had never really practiced for that.’

For five days, the crew of Apollo 13 and mission specialists on the ground dealt with crisis upon crisis, rationing food and water, dealing with a loss of cabin heat and even using the Lunar Module as a so-called ‘life boat’ during the return trip to Earth.”

— “Apollo 13 was “successful failure”: commander“
Reuters, April 11, 2010

CBS anchor Walter Cronkite delivers the news about Apollo 13:

“It’s easy to forget just how improbable that safe return was, following an oxygen tank explosion that forced the crew to take refuge in the lunar module. There’s a reason that during training the astronauts never simulated that kind of emergency — because everyone knew that if an explosion wrecked your ship and all your power and oxygen vanished, you’d surely wind up dead. It’s a little like taking a driving course and practicing what to do if your car hurtles off a cliff. What’s the point?

But Apollo 13’s astronauts did survive. Part of that — a great deal of that — was due to the extraordinary technological and navigational improvisations the people on the ground and in the spacecraft dreamed up along the way. But the rest was due to the surreal cool of two men: commander Jim Lovell and flight director Gene Kranz.”

— “Apollo 13 at 40: Houston, We Have a Miracle“
Time magazine, April 17, 2010

Here is the trailer from Tom Hanks’s 1995 film, “Apollo 13“:


Apollo 13 legacy

Numerous design changes were made to the Apollo service module and command module on subsequent missions in the Apollo program. According to former mission controller Sy Liebergot, the changes included:

  • Another cryo oxygen tank that could be isolated to only supply the crew.
  • Removing all cryo tank fans and wiring.
  • Removing the thermostats from cryo tanks, and changing the type of heater tube.
  • Adding a 400-amp-hour lunar module descent stage battery.
  • Adding water storage bags to the command module.

As for the astronauts, Haise was assigned to command the Apollo 19 moon mission. However, it and two other missions were canceled after NASA's budget was cut. He later piloted the space shuttle Enterprise during its test flights.

In 1982, Swigert was elected to Congress in his home state of Colorado. However, during the campaign, he was diagnosed with bone cancer, and he died before he could be sworn in.

In 1994, Lovell and journalist Jeffrey Kluger co-wrote a book about Lovell's spaceflight career that primarily focused on the events of the Apollo 13 mission. The book, "Lost Moon: The Perilous Voyage of Apollo 13" (Houghton Mifflin, 1994), spurred the 1995 movie "Apollo 13," starring actor Tom Hanks. The movie won two Academy Awards and was filmed in cooperation with NASA.

The agency gave the movie crew access to the 1960s-era Mission Control in Houston to reconstruct the site as a set, and also let the actor "astronauts" fly aboard NASA's Vomit Comet airplane to simulate weightlessness. Lovell made a cameo at the end of the film as the captain of the U.S.S. Iwo Jima Marilyn Lovell and Gene Kranz made short appearances as well, according to the Internet Movie Database.

Other biographical accounts of the Apollo 13 mission include Liebergot and David Harland's "Apollo EECOM: Journey of a Lifetime" (Collector's Guide Publishing, 2003) and Kranz's "Failure Is Not An Option" (Simon & Schuster, 2000). Several non-fiction books have also examined Apollo 13, such as Andrew Chaikin's "A Man On The Moon" (Penguin Books, 1994), which included interviews with all of the surviving Apollo astronauts.