ਆਸਟ੍ਰੀਆ ਦਾ ਨੌਜਵਾਨ ਅੱਠ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਕੈਦ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਫਰਾਰ ਹੋ ਗਿਆ

ਆਸਟ੍ਰੀਆ ਦਾ ਨੌਜਵਾਨ ਅੱਠ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਕੈਦ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਫਰਾਰ ਹੋ ਗਿਆ


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

ਇੱਕ ਆਸਟ੍ਰੀਆ ਦੀ ਅੱਲ੍ਹੜ ਉਮਰ ਦੀ ਨਾਟਸ਼ਾ ਕਾਮਪੁਸ਼, ਜਿਸਨੂੰ 10 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਅਗਵਾ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅੱਠ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਸਦੇ ਅਪਰਾਧੀ, ਵੋਲਫਗੈਂਗ ਪ੍ਰਿਕਲੋਪਿਲ ਤੋਂ ਬਚ ਗਈ। ਉਸ ਦੇ ਭੱਜਣ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰਿਕਲੋਪਿਲ ਦੀ ਖੁਦਕੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ.

2 ਮਾਰਚ 1998 ਨੂੰ, ਕੰਪੁਸ਼ ਨੂੰ ਸਕੂਲ ਜਾਂਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿਯੇਨ੍ਨਾ ਦੀ ਇੱਕ ਗਲੀ ਤੋਂ ਅਗਵਾ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ. ਆਸਟਰੀਆ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਲਾਪਤਾ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਭਾਲ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਜਿਸ ਦੌਰਾਨ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੇ ਸੈਂਕੜੇ ਚਿੱਟੇ ਮਿਨੀਵੈਨਸ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕੀਤੀ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਗਵਾਹ ਨੇ ਰਿਪੋਰਟ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਕੰਪੁਸ਼ ਨੂੰ ਚਿੱਟੇ ਮਿਨੀਵੈਨ ਵਿੱਚ ਘਸੀਟਿਆ ਗਿਆ ਸੀ. ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਇੱਕ ਮਿਨੀਵੈਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਪ੍ਰਿਕਲੋਪਿਲ ਦੀ ਇੰਟਰਵਿ ਲਈ, ਪਰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਸ਼ੱਕੀ ਸੀ. ਕੰਪੁਸ਼ ਨੂੰ ਵਿਯੇਨਾ ਦੇ ਬਾਹਰ ਪ੍ਰਿਕਲੋਪਿਲ ਦੇ ਘਰ ਦੇ ਇੱਕ ਗੁਪਤ, ਖਿੜਕੀ ਰਹਿਤ ਬੇਸਮੈਂਟ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦੇ ਅਪਰਾਧੀ ਦੁਆਰਾ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰਕ ਅਤੇ ਜਿਨਸੀ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਸਮਾਂ ਬੀਤਦਾ ਗਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਘਰ ਦੇ ਬਾਕੀ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਅਤੇ ਉਹ ਪ੍ਰਿਕਲੋਪਿਲ ਲਈ ਖਾਣਾ ਪਕਾਏਗੀ ਅਤੇ ਸਾਫ਼ ਕਰੇਗੀ. ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕਿਤਾਬਾਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਰੇਡੀਓ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ.

23 ਅਗਸਤ, 2006 ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, 18 ਸਾਲਾ, ਕੰਪੁਸ਼ ਪ੍ਰਿਕਲੋਪਿਲ ਦੀ ਕਾਰ ਨੂੰ ਖਾਲੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮੋਬਾਈਲ ਫੋਨ ਤੇ ਕਾਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਲਈ ਰੌਲੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਚਲਾ ਗਿਆ. ਕੰਪੁਸ਼ ਨੇ ਬਚਣ ਦੇ ਮੌਕੇ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਗੁਆਂ neighborੀ ਦੇ ਘਰ ਭੱਜ ਗਿਆ, ਜਿਸਨੇ ਪੁਲਿਸ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ. ਕਈ ਘੰਟਿਆਂ ਬਾਅਦ, 40 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਸੰਚਾਰ ਤਕਨੀਸ਼ੀਅਨ ਪ੍ਰਿਕਲੋਪਿਲ ਨੇ ਇੱਕ ਰੇਲ ਗੱਡੀ ਦੇ ਅੱਗੇ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਖੁਦਕੁਸ਼ੀ ਕਰ ਲਈ. ਰਾਤੋ ਰਾਤ, ਕੰਪੁਸ਼ ਇੱਕ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹਸਤੀ ਬਣ ਗਈ. ਉਹ ਸਪਸ਼ਟ ਸੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਅਗਵਾ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਅਦ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਨਹੀਂ ਵਧਿਆ ਸੀ ਜਾਂ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਭਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਵਧਾਇਆ. ਕੈਂਪੁਸ਼ ਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਬਿਆਨ ਦਿੱਤੇ ਕਿ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਪਰਾਧੀ ਲਈ ਅਫਸੋਸ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਇਹ ਅਟਕਲਾਂ ਲੱਗੀਆਂ ਕਿ ਉਹ ਸਟਾਕਹੋਮ ਸਿੰਡਰੋਮ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਸੀ. ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਨੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਕੰਪੁਸ਼ ਨੇ ਪ੍ਰਿਕਲੋਪਿਲ ਦੇ ਤਾਬੂਤ ਦੀ ਇੱਕ ਫੋਟੋ ਨੂੰ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ.


10 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਅਗਵਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਅੱਠ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ. ਕੋਠੀ ਵਿੱਚ ਕੁੜੀ

ਅੱਠ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ, 2 ਮਾਰਚ 1998 ਨੂੰ, 10 ਸਾਲਾ ਨਤਾਸ਼ਾ ਕਾਮਪੁਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਬ੍ਰਿਜਿਟ ਨੂੰ ਅਲਵਿਦਾ ਕਿਹਾ ਅਤੇ ਵਿਯੇਨ੍ਨਾ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਸਕੂਲ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋਈ. ਉਸਨੇ ਇਸਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਬਣਾਇਆ. ਉਸਦੇ ਲਾਪਤਾ ਹੋਣ ਨਾਲ ਆਸਟਰੀਆ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਤੱਕ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋਏ ਹਨ. ਪਰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੀਡਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਜਾਸੂਸਾਂ ਦੀਆਂ ਟੀਮਾਂ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਨਤਾਸ਼ਾ ਦਾ ਕੋਈ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਿਆ - ਹਲਕੇ ਭੂਰੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਸ਼ਰਮੀਲੀ, ਆਕਰਸ਼ਕ ਸਕੂਲੀ ਵਿਦਿਆਰਥਣ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਗੇਮਬੌਏ ਅਤੇ ਪਿਆਰੇ ਪਿਆਰੇ ਚੂਹੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਘਰ ਛੱਡ ਗਈ.

ਬੁੱਧਵਾਰ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਖਾਣੇ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਬਜ਼ੁਰਗ ਗੁਆਂ neighborੀ ਨੇ ਪੁਲਿਸ ਨੂੰ ਫ਼ੋਨ ਕਰਕੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਫਿੱਕੀ ਮੁਟਿਆਰ ਮਿਲੀ ਹੈ. ਉਸ ਦੀ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਕਹਾਣੀ ਸੀ - ਕਿ ਉਹ ਹੁਣੇ ਹੀ ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਤੋਂ ਬਚ ਗਈ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਆਪਣੇ ਕੈਦੀ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਗੈਰਾਜ ਵਿੱਚ ਅੱਠ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਮੇਂ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਸੀ.

ਜਦੋਂ ਪੁਲਿਸ ਦੀ ਗਸ਼ਤ ਉਸਨੂੰ ਚੁੱਕਣ ਗਈ, ਤਾਂ ਮੁਟਿਆਰ ਨੇ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਨਤਾਸ਼ਾ ਕਾਮਪੁਸ਼ ਹਾਂ." ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸਦਾ ਅਗਵਾਕਾਰ - 44 ਸਾਲਾ ਵੌਲਫਗੈਂਗ ਪ੍ਰਿਕਲੋਪਿਲ - ਹੁਣੇ ਹੁਣੇ ਆਪਣੀ ਬੀਐਮਡਬਲਯੂ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਗਿਆ ਸੀ. ਜਦੋਂ ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜਿਆ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ: ਪ੍ਰਿਕਲੋਪਿਲ ਨੇ ਵਿਆਨਾ ਰੇਲ ਗੱਡੀ ਦੇ ਅੱਗੇ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਖੁਦਕੁਸ਼ੀ ਕਰ ਲਈ ਸੀ.

ਕੱਲ੍ਹ ਜਾਸੂਸਾਂ ਨੇ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਲੜਕੀ ਨੂੰ ਆਖਰੀ ਵਾਰ ਰੱਕਸੈਕ ਲੈ ਕੇ ਅਤੇ ਲਾਲ ਸਕੀ ਜੈਕਟ ਪਹਿਨੀ ਵੇਖੀ ਗਈ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ 18 ਸਾਲ ਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦਾਗ ਨਾਲ ਪਛਾਣਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਡੀਐਨਏ ਤੋਂ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕੀਤੀ ਸੀ।

ਪਿਛਲੇ ਅੱਠ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਜੋ ਕੁਝ ਵਾਪਰਿਆ ਸੀ ਉਸ ਦੀ ਜਾਂਚ ਵਿਯੇਨ੍ਨਾ ਤੋਂ 15 ਮੀਲ ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਸਟ੍ਰਾਸਹੋਫ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਖਰਾ ਘਰ ਹੈਨ -ਸਟ੍ਰਾਸ 60 ਤੇ ਕੇਂਦਰਤ ਹੈ.

ਪੀਲੇ ਅਤੇ ਭੂਰੇ ਪੇਂਟ ਕੀਤੇ ਘਰ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦਾ ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਗੇਟ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਇੱਕ ਵਿਅਸਤ ਸੜਕ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈ.

ਇੱਥੇ ਹੀ ਨਤਾਸ਼ਾ, ਜਿਸਨੇ ਪੁਲਿਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਪਰਾਧੀ ਨੂੰ "ਮਾਸਟਰ" ਕਹਿਣਾ ਪਿਆ ਸੀ, ਨੂੰ ਘਰੇਲੂ ਬਣੀ ਹੋਈ ਕੋਠੜੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ - ਅਤੇ ਪੁਲਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ੱਕ ਹੈ ਕਿ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਜਿਨਸੀ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਸੈਲਰ ਵਰਗੀ ਜੇਲ੍ਹ, ਪ੍ਰਿਕਲੋਪਿਲ ਦੇ ਸੀਲ ਕੀਤੇ ਗੈਰਾਜ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਦਾ ਇਕੋ ਇਕ ਰਸਤਾ ਸਟੀਲ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਰਾਹੀਂ ਸੀ.

ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਪ੍ਰਿਕਲੋਪਿਲ, ਇੱਕ ਸੰਚਾਰ ਤਕਨੀਸ਼ੀਅਨ, ਨੇ ਵੀਡੀਓ ਕੈਮਰਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਅਤਿ ਆਧੁਨਿਕ ਅਲਾਰਮ ਲਗਾਇਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਚੇਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ ਕਿ ਨਤਾਸ਼ਕਾ ਭੱਜਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ। "ਉਹ ਇੱਕ ਸੰਪੂਰਨਤਾਵਾਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਬਹੁਤ ਸਾਵਧਾਨ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਇਹ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਹਰ ਸੰਭਵ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਬਾਹਰ ਨਾ ਆ ਸਕੇ," ਬੁੰਡੇਸਕ੍ਰੀਮੀਨਲਮਤ, ਜਾਂ ਸੰਘੀ ਅਪਰਾਧਿਕ ਬਿureauਰੋ ਦੇ ਬੁਲਾਰੇ ਆਰਮੀਨ ਹਾਲਮ ਨੇ ਕਿਹਾ।

ਅੰਦਰ, ਗੈਰਾਜ ਇੱਕ ਆਮ ਕਿਸ਼ੋਰ ਕਮਰੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ. ਇਹ ਇੱਕ ਬਿਸਤਰਾ, ਬੁੱਕਸੈਲਫ, ਟੀਵੀ ਅਤੇ ਡੈਸਕ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸੀ. ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੇ nearbyੇਰ nearbyੇਰ ਨੇੜਲੇ ਇੱਕ ਸ਼ਬਦਕੋਸ਼ ਸੀ. ਇੱਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਇਸ ਗੱਲ ਦੇ ਸਬੂਤ ਵੀ ਸਨ ਕਿ ਪ੍ਰਿਕਲੋਪਿਲ ਨੇ ਨਤਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ. “ਉਹ ਪੜ੍ਹ ਅਤੇ ਲਿਖ ਸਕਦੀ ਹੈ,” ਸ੍ਰੀ ਹੈਲਮ ਨੇ ਕਿਹਾ।

ਹਫਤੇ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਿਕਲੋਪਿਲ ਦੀ ਬਜ਼ੁਰਗ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਅਣਵਿਆਹੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਖਾਣਾ ਪਕਾਉਣ ਅਤੇ ਸਾਫ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਗਈ. ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸਦੇ ਸਿਰਫ ਦੋ ਦੋਸਤ ਸਨ। ਨਾ ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਤਹਿਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਛੁਪੀ ਲੜਕੀ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਪਤਾ ਹੈ. ਸੜਕ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਰਹਿ ਰਹੇ ਇੱਕ ਬਜ਼ੁਰਗ ਜੋੜੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਸਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਤੇ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਸੀ।

ਪੁਲਿਸ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਅਸਪਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਨਤਾਸ਼ਕਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਭੱਜਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਜਾਂ ਉਸਦਾ ਸੂਝਵਾਨ ਅਗਵਾਕਾਰ ਅਚਾਨਕ ਲਾਪਰਵਾਹ ਕਿਉਂ ਹੋ ਗਿਆ। ਕੱਲ੍ਹ ਰਾਤ ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਉਸਨੇ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਕੰਪਨੀ ਵਿੱਚ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਕਦੇ -ਕਦਾਈਂ ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਸੀ.

ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਇੱਕ ਫੋਨ ਕਾਲ ਦੁਆਰਾ ਧਿਆਨ ਭੰਗ ਹੋ ਗਿਆ - ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਭੱਜਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਗਈ, ਜਾਂਚਕਰਤਾ ਏਰਿਚ ਜ਼ਵੇਟਲਰ ਨੇ ਸਕਾਈ ਟੀਵੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ. ਸ੍ਰੀ ਜ਼ਵੇਟਲਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਉਸਨੇ ਪਾਇਆ ਕਿ ਉਸਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਬਚ ਗਿਆ ਸੀ, ਘਬਰਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਕਾਰ ਵਿੱਚ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜ ਗਿਆ ਸੀ।”

ਹਾਲਾਂਕਿ, ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਸੁਝਾਅ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਨਤਾਸ਼ਕਾ ਸ਼ਾਇਦ ਉਸਦੀ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਕੈਦ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਿਕਲੋਪਿਲ ਦੀ ਸ਼ੌਕੀਨ ਹੋ ਗਈ ਸੀ.

ਕੱਲ੍ਹ, ਸ਼ਰਮਨਾਕ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਸਨ ਕਿ ਜਾਂਚਕਰਤਾ ਨਤਾਸ਼ਾ ਦਾ ਪਤਾ ਲਗਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਕਿਉਂ ਹੋਏ. ਉਸਦੇ ਅਗਵਾ ਦੇ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਚਸ਼ਮਦੀਦ ਗਵਾਹ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਉਸਨੇ ਨਤਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਚਿੱਟੇ ਰੰਗ ਦੀ ਵੈਨ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਦੇ ਵੇਖਿਆ ਸੀ।

ਜਾਸੂਸਾਂ ਨੇ ਇਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ 1,000 ਵ੍ਹਾਈਟ ਵੈਨ ਮਾਲਕਾਂ ਦਾ ਪਤਾ ਲਗਾਇਆ ਅਤੇ ਅਪ੍ਰੈਲ 1998 ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਿਕਲੋਪਿਲ ਦੀ ਇੰਟਰਵਿed ਲਈ, ਨਤਾਸ਼ਾ ਦੇ ਗਾਇਬ ਹੋਣ ਦੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ। ਉਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸਨੇ ਕੰਮ ਲਈ ਵੈਨ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਸੀ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕੀਤਾ - ਅਤੇ ਘਰ ਜਾਂ ਗੈਰਾਜ ਦੀ ਖੋਜ ਕੀਤੇ ਬਗੈਰ ਚਲੇ ਗਏ.

ਬੁੱਧਵਾਰ ਨੂੰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਘਰ ਪਹੁੰਚੇ ਤਾਂ ਵੈਨ ਅਜੇ ਵੀ ਉਥੇ ਹੀ ਸੀ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਤਾਸ਼ਾ ਦਾ ਪਾਸਪੋਰਟ ਵੀ ਮਿਲਿਆ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਦਿਨ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਹ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ ਸੀ. ਇਕ ਹੋਰ ਗੁਆਂ neighborੀ, ਸੇਵਾਮੁਕਤ ਪੁਲਿਸ ਕਰਮਚਾਰੀ ਫ੍ਰਾਂਜ਼ ਹੈਫਰਗੁਟ ਨੇ ਵੀ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕੀਤੀ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਿਕਲੋਪਿਲ ਨੇ ਕਬੂਤਰਾਂ ਨੂੰ ਗੋਲੀ ਮਾਰਨ ਲਈ .22 ਰਾਈਫਲ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਸੀ. ਪੁਲਿਸ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੇ ਉਸਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਦਸਤਕ ਦਿੱਤੀ - ਪਰ ਚਲੇ ਗਏ.

ਕੱਲ੍ਹ ਨਤਾਸ਼ਾ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਲੁਡਵਿਗ ਕੋਚ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਗੁਆਚੀ ਧੀ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਪਛਾਣ ਲਿਆ. ਆਸਟਰੀਆ ਦੇ ਕੁਰੀਅਰ ਅਖ਼ਬਾਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਇੰਟਰਵਿ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਸਰੀਰਕ ਤੌਰ ਤੇ ਬੁਰੀ ਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਬਰਬਾਦ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਉਸਦੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਚਿੱਟੀ ਚਮੜੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੂਰੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ। ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਕਿ ਉਹ ਕਿੱਥੋਂ ਆਏ ਹਨ," ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ। ਬੁੱਧਵਾਰ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਰੋਂਦੇ ਸਨ. "ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ: ਪਾਪਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ. ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਅਗਲਾ ਸਵਾਲ ਸੀ, ਪਾਪਾ, ਕੀ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਅਜੇ ਵੀ ਮੇਰੀ ਖਿਡੌਣੇ ਦੀ ਕਾਰ ਹੈ? '

"ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਮੈਂ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ. ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੁੱਡੀਆਂ ਹਨ." ਸ੍ਰੀ ਕੋਚ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇ ਅਗਵਾਕਾਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ: "ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਪਰ ਨਾਲ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਸਾਰਾ ਸਮਾਂ ਰੋਣਾ ਵੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਇੱਕ ਨੌਕਰੀ, ਅਤੇ, ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਾਇਦ ਖੁਸ਼ ਵੀ ਹੋਵੇ. ਇਹ ਮੇਰੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਹੈ. ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਆਖਰਕਾਰ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਇੱਕ ਮਕਸਦ ਹੈ. "


ਕੰਪੁਸ਼ ਦਾ ਪਾਲਣ ਪੋਸ਼ਣ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਬ੍ਰਿਗਿਟਾ ਸਿਰਨੀ (ਨੀ ਕੰਪੁਸ਼) ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ, ਲੁਡਵਿਗ ਕੋਚ, ਨੇ ਆਸਟਰੀਆ ਦੇ ਵਿਆਨਾ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਸੀ. ਕੰਪੁਸ਼ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਦੋ ਬਾਲਗ ਭੈਣਾਂ ਅਤੇ ਪੰਜ ਭਤੀਜੀਆਂ ਅਤੇ ਭਤੀਜੇ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ. ਸਿਰਨੀ ਅਤੇ ਕੋਚ ਵੱਖ ਹੋ ਗਏ ਜਦੋਂ ਕਿ ਕੰਪੁਸ਼ ਅਜੇ ਬੱਚਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਅਗਵਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤਲਾਕ ਹੋ ਗਿਆ. ਕੰਪੁਸ਼ ਨੇ ਦੋਵਾਂ ਨਾਲ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਇਆ, ਅਤੇ ਅਗਵਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਇਕ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਕੋਚ ਨਾਲ ਛੁੱਟੀਆਂ ਮਨਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਘਰ ਪਰਤਿਆ ਸੀ. [1] [2] ਉਸਦੇ ਅਗਵਾ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਬ੍ਰਿਓਸ਼ਿਵੇਗ ਪ੍ਰਾਇਮਰੀ ਸਕੂਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਦਿਆਰਥਣ ਸੀ। [3]

ਵਿਵਾਦ ਸੰਪਾਦਨ

ਅਗਵਾ ਦੀ ਜਾਂਚ ਵਿੱਚ ਪੁਲਿਸ ਦੀ ਸੰਭਾਵਿਤ ਅਸਫਲਤਾਵਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰ ਰਹੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਮਿਸ਼ਨ ਦੇ ਮੁਖੀ ਲੁਡਵਿਗ ਐਡਮੋਵਿਚ ਨੇ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕੈਮਪੁਸ਼ ਨੂੰ ਕੈਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ "ਉਹ ਉਸ ਸਮੇਂ ਨਾਲੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਬਿਹਤਰ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਸੀ." [4] ਇਸ ਮੁਲਾਂਕਣ ਨੂੰ ਬ੍ਰਿਗਿਟਾ ਸਿਰਨੀ ਨੇ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਐਡਮੋਵਿਚ ਦੇ ਬਿਆਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਪਰਾਧਿਕ ਅਦਾਲਤ ਦੁਆਰਾ ਮਾਣਹਾਨੀ ਵਾਲਾ ਪਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ € 10,000 ਦਾ ਜੁਰਮਾਨਾ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ. [5] ਕਾਮਪੁਸ਼ ਦੀ 2010 ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਅਗਵਾ ਬਾਰੇ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ, 3,096 ਦਿਨ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸਦੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਥੱਪੜ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਸਦੇ ਅਗਵਾ ਦੇ ਦਿਨ ਆਤਮਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ. [6] ਹਾਲਾਂਕਿ, ਕੰਪੁਸ਼ ਨੇ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਦੁਰਵਿਵਹਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਘਰੇਲੂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਕੈਦ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਨਾਲੋਂ ਬਿਹਤਰ ਸੀ. [6]

10 ਸਾਲਾ ਕੰਪੁਸ਼ ਨੇ 2 ਮਾਰਚ 1998 ਦੀ ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਰਿਹਾਇਸ਼ ਵੀਆਨਾ ਦੇ ਡੌਨਸਟਾਡਟ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਸਕੂਲ ਪਹੁੰਚਣ ਜਾਂ ਘਰ ਆਉਣ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਹੀ. ਇੱਕ 12 ਸਾਲਾ ਗਵਾਹ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਚਿੱਟੇ ਰੰਗ ਦੀ ਮਿੰਨੀ ਬੱਸ ਵਿੱਚ ਦੋ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਘਸੀਟਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਣ ਦੀ ਖਬਰ ਦਿੱਤੀ, [7] [8] ਹਾਲਾਂਕਿ ਕੰਪੁਸ਼ ਨੇ ਦੂਜੇ ਆਦਮੀ ਦੇ ਮੌਜੂਦ ਹੋਣ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ। [9] ਪੁਲਿਸ ਦੇ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਯਤਨਾਂ ਦੇ ਬਾਅਦ 776 ਮਿਨੀਵੈਨਸ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕੀਤੀ ਗਈ, [10] [11] ਉਸ ਦੇ ਅਗਵਾਕਾਰ ਪਿਕਲੋਪਿਲ ਸਮੇਤ, ਜੋ ਕਿ ਲੋਅਰ ਆਸਟ੍ਰੀਆ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਸਟ੍ਰਾਸ਼ੋਫ ਐਨ ਡੇਰ ਨੌਰਡਬਹਾਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਕਾਰ ਦੁਆਰਾ ਵਿਯੇਨ੍ਨਾ ਤੋਂ ਅੱਧਾ ਘੰਟਾ ਦੂਰ ਗੁਨਸੇਨਡੋਰਫ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸੀ . ਉਸਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਅਗਵਾ ਦੀ ਸਵੇਰ ਨੂੰ ਉਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਪੁਲਿਸ ਉਸਦੇ ਸਪੱਸ਼ਟੀਕਰਨ ਤੋਂ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਨਿਰਮਾਣ ਤੋਂ ਮਲਬੇ ਨੂੰ ਲਿਜਾਣ ਲਈ ਮਿਨੀ ਬੱਸ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ. [12]

ਬਾਲ ਪੋਰਨੋਗ੍ਰਾਫੀ ਦੇ ਰਿੰਗਾਂ ਜਾਂ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਚੋਰੀ ਦੀਆਂ ਅਟਕਲਾਂ ਉੱਠੀਆਂ, [13] ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਅਧਿਕਾਰੀ ਫ੍ਰੈਂਚ ਸੀਰੀਅਲ ਕਿਲਰ ਮਿਸ਼ੇਲ ਫੌਰਨੀਰੇਟ ਦੇ ਅਪਰਾਧਾਂ ਦੇ ਸੰਭਾਵਤ ਸਬੰਧਾਂ ਦੀ ਵੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨਗੇ. [14] ਜਦੋਂ ਉਹ ਚਲੀ ਗਈ ਤਾਂ ਕੰਪੁਸ਼ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪਾਸਪੋਰਟ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਲਿਆ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕੁਝ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਹੰਗਰੀ ਦੀ ਪਰਿਵਾਰਕ ਯਾਤਰਾ 'ਤੇ ਗਈ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਖੋਜ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ. ਕੰਪੁਸ਼ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਦੋਸ਼ਾਂ ਨੇ ਇਸ ਮੁੱਦੇ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ. [15]

ਬੰਦੀ ਸੰਪਾਦਨ

ਆਪਣੀ ਕੈਦ ਦੇ ਅੱਠ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਕੰਪੁਸ਼ ਨੂੰ ਪਿਕਲੋਪਿਲ ਦੇ ਗੈਰੇਜ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਭੰਡਾਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ. ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਦੁਆਰ ਇੱਕ ਅਲਮਾਰੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ. ਤਹਿਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ 5 ਮੀ 2 (54 ਵਰਗ ਫੁੱਟ) ਜਗ੍ਹਾ ਸੀ. ਇਸਦਾ ਕੰਕਰੀਟ ਦਾ ਬਣਿਆ ਇੱਕ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਸਟੀਲ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਖਿੜਕੀਆਂ ਨਹੀਂ ਸਨ ਅਤੇ ਸਾ soundਂਡਪ੍ਰੂਫ ਸਨ. [16] ਉਸਦੀ ਗ਼ੁਲਾਮੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਛੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਲਈ, ਕੰਪੁਸ਼ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਚੈਂਬਰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਕੈਦ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਜਗ੍ਹਾ ਛੱਡਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ. ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਘਰ ਦੇ ਬਾਕੀ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਇਆ, ਪਰ ਹਰ ਰਾਤ ਸੌਣ ਲਈ ਵਾਪਸ ਚੈਂਬਰ ਵਿੱਚ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਜਦੋਂ ਪਿਕਲੋਪਿਲ ਕੰਮ ਤੇ ਸੀ.

ਬਾਅਦ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੂੰ ਬਾਹਰ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲੀ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, [17] ਅਤੇ ਪਿਕਲੋਪਿਲ ਦੇ ਕਾਰੋਬਾਰੀ ਸਾਥੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਪੈਕਲੋਪਿਲ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਟ੍ਰੇਲਰ ਉਧਾਰ ਲੈਣ ਲਈ ਉਸਦੇ ਘਰ ਬੁਲਾਇਆ ਤਾਂ ਕੰਪੁਸ਼ ਅਰਾਮਦਾਇਕ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੀ. [18] [19] ਉਸਦੇ 18 ਵੇਂ ਜਨਮਦਿਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸਨੂੰ ਪਿਕਲੋਪਿਲ ਦੇ ਨਾਲ ਘਰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਅਗਵਾਕਾਰ ਨੇ ਧਮਕੀ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਜੇ ਉਸਨੇ ਕੋਈ ਰੌਲਾ ਪਾਇਆ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣਗੇ। [20] ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਕੁਝ ਘੰਟਿਆਂ ਲਈ ਵਿਯੇਨਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਰਿਜੋਰਟ ਵਿੱਚ ਸਕੀਇੰਗ ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਲੈ ਗਿਆ. ਉਸਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯਾਤਰਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਪਰ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮੰਨਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸੱਚ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਉਸਦੇ ਬਚਣ ਦਾ ਕੋਈ ਮੌਕਾ ਨਹੀਂ ਸੀ. [21]

ਉਸਦੇ ਭੱਜਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੰਪੁਸ਼ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰਤ ਬਿਆਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਿਕਲੋਪਿਲ ਅਤੇ ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਨਾਸ਼ਤਾ ਕਰਨਗੇ. ਪਿਕਲੋਪਿਲ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ. ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਕੈਦ ਦੌਰਾਨ ਕੁਝ ਵੀ ਗੁਆਇਆ ਹੈ, ਪਰ ਉਸਨੇ ਨੋਟ ਕੀਤਾ, "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ, ਮੈਂ ਸਿਗਰਟਨੋਸ਼ੀ ਜਾਂ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਮੈਂ ਮਾੜੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਘੁੰਮਦੀ", ਪਰ ਉਸਨੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਸੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦੀ ਜਗ੍ਹਾ. " [22] ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਾਂ ਗੁਜ਼ਾਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ ਅਤੇ ਰੇਡੀਓ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ ਟੇਪ ਕੀਤੇ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਅਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਰੇਡੀਓ ਸਟੇਸ਼ਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਉਸਦੀ ਖੋਜ ਲਈ ਜਨਤਕ ਨਾ ਹੋਵੇ. [23] ਇੱਕ ਸਮੇਂ, ਉਸਨੇ ਕਾਰ ਤੋਂ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਬਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ. [22]

ਕੈਮਪੁਸ਼ ਦੇ ਉੱਪਰਲੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਹਿੱਸਾ ਪਿਕਲੋਪਿਲ ਲਈ ਘਰ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਲਈ ਖਾਣਾ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ. [23] ਕੰਪੁਸ਼ ਦੇ ਮੀਡੀਆ ਸਲਾਹਕਾਰ ਡਾਇਟਮਾਰ ਏਕਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਪਿਕਲੋਪਿਲ "ਉਸਨੂੰ ਇੰਨੀ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰਾ ਦੇਵੇਗੀ ਕਿ ਉਹ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਤੁਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ ਸੀ।" [24] ਪਿਕਲੋਪਿਲ ਉਸਨੂੰ ਸਰੀਰਕ ਤੌਰ ਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਬਣਾਉਣ ਅਤੇ ਭੱਜਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰੱਥ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਭੁੱਖਾ ਰੱਖੇਗੀ. ਕੈਦ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਉਸਦਾ ਬਾਡੀ ਮਾਸ ਇੰਡੈਕਸ 14.8 ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਪੱਧਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਸੀ (ਆਮ BMI: 18.5 ਤੋਂ 25). [23] ਪੈਕਲੋਪਿਲ ਦੁਆਰਾ ਕੰਪੁਸ਼ ਦਾ ਵੀ ਬਲਾਤਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. [25] [26]

ਪਿਕਲੋਪਿਲ ਨੇ ਕੰਪੁਸ਼ ਨੂੰ ਚਿਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਕਿ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਅਤੇ ਖਿੜਕੀਆਂ ਉੱਚ ਵਿਸਫੋਟਕਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ. ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸ ਕੋਲ ਬੰਦੂਕ ਸੀ ਅਤੇ ਜੇ ਉਹ ਭੱਜਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇਗੀ ਤਾਂ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਅਤੇ ਗੁਆਂ neighborsੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ. [27] ਫਿਰ ਵੀ, ਕੰਪੁਸ਼ ਨੇ ਇੱਕ ਮੌਕੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨੂੰ ਕੁਹਾੜੀ ਨਾਲ ਕੱਟਣ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਕੀਤੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸਨੇ ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਖਾਰਜ ਕਰ ਦਿੱਤਾ. [28] ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਬੰਦੀ ਦੇ ਮੁ yearsਲੇ ਸਾਲਾਂ ਦੌਰਾਨ ਕੰਧਾਂ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਬੋਤਲਾਂ ਸੁੱਟ ਕੇ ਰੌਲਾ ਪਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵੀ ਕੀਤੀ। [28] ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਪਿਕਲੋਪਿਲ ਦੇ ਨਾਲ ਯਾਤਰਾਵਾਂ ਤੇ, ਉਸਨੇ ਧਿਆਨ ਖਿੱਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਪਰ ਵਿਅਰਥ. [28]

ਸੰਪਾਦਨ ਤੋਂ ਬਚੋ

18 ਸਾਲਾ ਕੰਪੁਸ਼ 23 ਅਗਸਤ 2006 ਨੂੰ ਪਿਕਲੋਪਿਲ ਦੇ ਘਰੋਂ ਫਰਾਰ ਹੋ ਗਈ ਸੀ। ਦੁਪਹਿਰ 12:53 ਵਜੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਗਵਾਕਾਰ ਦੇ ਵਾਹਨ ਨੂੰ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਸਾਫ਼ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਖਾਲੀ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ਜਦੋਂ ਪਿਕਲੋਪਿਲ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਮੋਬਾਈਲ ਫੋਨ ਤੇ ਕਾਲ ਆਈ। ਖਲਾਅ ਦੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਕਾਲ ਲੈਣ ਲਈ ਚਲਾ ਗਿਆ. ਕੰਪੁਸ਼ ਨੇ ਵੈਕਿumਮ ਕਲੀਨਰ ਨੂੰ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਭੱਜ ਗਿਆ, ਪਿਕਲੋਪਿਲ ਦੁਆਰਾ ਵੇਖਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਜਿਸਨੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਜਾਂ ਭਟਕਣ ਦੇ ਸੰਕੇਤ ਦੇ ਫੋਨ ਕਾਲ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ. ਕੰਪੁਸ਼ ਗੁਆਂ gardens ਦੇ ਬਗੀਚਿਆਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਗਲੀ ਵਿੱਚੋਂ 200 ਮੀਟਰ ਦੀ ਦੂਰੀ ਤੱਕ ਦੌੜਿਆ, ਵਾੜਾਂ ਨੂੰ ਛਾਲ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਰਾਹਗੀਰਾਂ ਨੂੰ ਪੁਲਿਸ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਕੋਈ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ. ਤਕਰੀਬਨ ਪੰਜ ਮਿੰਟਾਂ ਬਾਅਦ, ਉਸਨੇ ਇੰਜ ਟੀ ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ 71 ਸਾਲਾ ਗੁਆਂ neighborੀ ਦੀ ਖਿੜਕੀ 'ਤੇ ਦਸਤਕ ਦੇ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਨਤਾਸ਼ਾ ਕਾਮਪੁਸ਼ ਹਾਂ". [29] ਗੁਆਂ neighborੀ ਨੇ ਪੁਲਿਸ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਜੋ ਦੁਪਹਿਰ 1:04 ਵਜੇ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਕੰਪੁਸ਼ ਨੂੰ ਡਿutsਸ਼-ਵਾਗਰਾਮ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਪੁਲਿਸ ਸਟੇਸ਼ਨ ਲਿਜਾਇਆ ਗਿਆ.

ਕਾਮਪੁਸ਼ ਦੀ ਪਛਾਣ ਉਸਦੇ ਸਰੀਰ ਉੱਤੇ ਲੱਗੇ ਦਾਗ, ਉਸਦੇ ਪਾਸਪੋਰਟ (ਜੋ ਉਸ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲੀ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ) ਅਤੇ ਡੀਐਨਏ ਟੈਸਟਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। [30] ਉਹ ਚੰਗੀ ਸਰੀਰਕ ਸਿਹਤ ਵਿੱਚ ਸੀ, [31] ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਫਿੱਕੀ ਅਤੇ ਕੰਬਦੀ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਭਾਰ ਸਿਰਫ 48 ਕਿਲੋਗ੍ਰਾਮ (106 ਪੌਂਡ) ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਹ ਅੱਠ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਗਾਇਬ ਹੋਈ ਸੀ ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਭਾਰ 45 ਕਿਲੋਗ੍ਰਾਮ (99 ਪੌਂਡ) ਸੀ। ਆਪਣੀ ਕੈਦ ਦੌਰਾਨ ਉਹ ਸਿਰਫ 15 ਸੈਂਟੀਮੀਟਰ (5.9 ਇੰਚ) ਵਧਿਆ.

ਸਬੀਨ ਫਰਾਉਡੇਨਬਰਗਰ ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਪੁਲਿਸ ਅਧਿਕਾਰੀ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਕਾਮਪੁਸ਼ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਅਜ਼ਮਾਇਸ਼ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਉਸਦੀ “ਬੁੱਧੀ, ਉਸਦੀ ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ” ਤੋਂ ਹੈਰਾਨ ਸੀ। [ ਹਵਾਲੇ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ] ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਪਿਕਲੋਪਿਲ ਆਪਣੀ ਕਿਤਾਬਾਂ, ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਰੇਡੀਓ ਲੈ ਕੇ ਆਈ ਸੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਸਨੇ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਤੇ Ö1 ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ, ਇੱਕ ਓਆਰਐਫ ਸਟੇਸ਼ਨ ਜੋ ਸਿੱਖਿਆ ਅਤੇ ਕਲਾਸੀਕਲ ਸੰਗੀਤ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਨ ਲਈ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਉਹ ਇਹ ਵੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਰਿਹਾ ਕਿ ਉਸ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਘਾਟ ਹੈ: "ਇੱਕ ਘਾਟ. ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਬਿਹਤਰ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਿੱਖਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹੁਨਰ ਸਿਖਾਉਣ ਲਈ. ਮੈਂ ਬੁਣਾਈ ਸਿੱਖੀ ਹੈ, ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ." [32]

ਵੁਲਫਗੈਂਗ ਪਿਕਲੋਪਿਲ ([Ɔvɔlfɡaŋ ̝ɪpr̝ɪklopɪl] 14 ਮਈ 1962 - 23 ਅਗਸਤ 2006) ਚੈੱਕ ਮੂਲ ਦਾ ਇੱਕ ਆਸਟ੍ਰੀਅਨ ਸੰਚਾਰ ਤਕਨੀਸ਼ੀਅਨ ਸੀ। ਉਹ ਵਿਆਨਾ ਵਿੱਚ ਕਾਰਲ ਅਤੇ ਵਾਲਟਰਾਡ ਪਿਕਲੋਪਿਲ ਦੇ ਘਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਇਕੱਲਾ ਬੱਚਾ ਸੀ. ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਇੱਕ ਕੌਗਨੈਕ ਸੇਲਜ਼ਮੈਨ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਇੱਕ ਜੁੱਤੀ ਵੇਚਣ ਵਾਲੀ ਰਤ ਸੀ. [33] ਪਿਕਲੋਪਿਲ ਨੇ ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸੰਚਾਰ ਤਕਨੀਸ਼ੀਅਨ ਵਜੋਂ ਸੀਮੇਂਸ ਵਿਖੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ.

ਸਬੂਤਾਂ ਦੀ ਰਿਕਵਰੀ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਿਕਲੋਪਿਲ ਦਾ ਇਕਲੌਤਾ ਕੰਪਿ aਟਰ 1980 ਦਾ ਕਮੋਡੋਰ 64 ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਆਧੁਨਿਕ ਡੇਟਾ-ਰਿਕਵਰੀ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਨਹੀਂ ਹੈ. [34] ਕੰਪੁਸ਼ ਦੇ ਭੱਜਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਪਿਕਲੋਪਿਲ ਇੱਕ ਚੈੱਕ ਨਾਗਰਿਕ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕੰਪੁਸ਼ ਦੇ ਨਾਲ "ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ" ਲਈ ਝੂਠੇ ਕਾਗਜ਼ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ. [35]

ਪਿਕਲੋਪਿਲ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਪੁਲਿਸ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੇ ਵਿਆਨਾ ਦੇ ਵਿਏਨ ਨੌਰਡ ਸਟੇਸ਼ਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਰੇਲ ਗੱਡੀ ਦੇ ਅੱਗੇ ਛਾਲ ਮਾਰ ਕੇ ਖੁਦਕੁਸ਼ੀ ਕਰ ਲਈ. ਉਸਨੇ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਫੜੇ ਜਾਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਆਤਮਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਕੰਪੁਸ਼ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ, "ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਜ਼ਿੰਦਾ ਨਹੀਂ ਫੜਨਗੇ". [36]

ਆਪਣੇ ਅਧਿਕਾਰਤ ਬਿਆਨ ਵਿੱਚ, ਕੰਪੁਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਨਿੱਜੀ ਜਾਂ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਵੇਰਵਿਆਂ ਬਾਰੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦਾ ਉੱਤਰ ਦੇਵਾਂਗਾ". [37] ਕੰਪੁਸ਼ ਦੇ ਭੱਜਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਜਾਂਚ ਕੀਤੀ ਕਿ ਕੀ ਪਿਕਲੋਪਿਲ ਦਾ ਕੋਈ ਸਾਥੀ ਸੀ, [38] ਪਰੰਤੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਤ ਕਰ ਲਿਆ ਕਿ ਉਸਨੇ ਇਕੱਲੇ ਹੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ। [39]

ਕਾਮਪੁਸ਼ ਨੇ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਕੈਪਟਰ ਨਾਲ ਹਮਦਰਦੀ ਪ੍ਰਗਟਾਈ ਨਤਾਸ਼ਾ ਕਾਮਪੁਸ਼: 3096 ਦਿਨ ਕੈਦ ਵਿੱਚ. ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਉਸਦੇ ਲਈ ਜ਼ਿਆਦਾ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਅਫਸੋਸ ਹੈ - ਉਹ ਇੱਕ ਗਰੀਬ ਆਤਮਾ ਹੈ". [40] ਪੁਲਿਸ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ "ਬੇਚੈਨ ਹੋ ਕੇ ਰੋਇਆ" [41] ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਮੁਰਦਾਘਰ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਲਈ ਇੱਕ ਮੋਮਬੱਤੀ ਜਗਾਈ। [42] ਹਾਲਾਂਕਿ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਅਪਰਾਧੀ ਨੂੰ "ਅਪਰਾਧੀ" ਕਿਹਾ ਹੈ. [43]

ਅਖਬਾਰਾਂ ਨੇ ਅਣਜਾਣ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਨਾਲ ਸੁਝਾਅ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਕੈਂਪੁਸ਼ ਸਟਾਕਹੋਮ ਸਿੰਡਰੋਮ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, [44] [45] ਪਰ ਕੰਪੁਸ਼ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਹੈ. ਉਹ ਸੁਝਾਅ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਲੋਕ ਉਸ ਬਾਰੇ ਇਸ ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹਨ ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਨਿਰਾਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦਾ ਵਰਣਨ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਕਰਨ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ ਜੋ ਉਸਦੇ ਅਗਵਾਕਾਰ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ.

ਇੰਟਰਵਿiew ਸੰਪਾਦਨ

ਕਥਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਿਸ਼ੋਰ ਨਾਲ "ਇੰਟਰਵਿ ਲਈ ਸੈਂਕੜੇ ਬੇਨਤੀਆਂ", "ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪੈਸਿਆਂ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮੀਡੀਆ ਆletsਟਲੇਟਸ" ਦੇ ਨਾਲ, ਆਸਟ੍ਰੀਆ ਦੇ ਜਨਤਕ ਪ੍ਰਸਾਰਕ ਓਆਰਐਫ ਦੁਆਰਾ ਕੰਪੁਸ਼ ਦੀ ਇੰਟਰਵਿed ਲਈ ਗਈ ਸੀ. ਇੰਟਰਵਿ 6 ਸਤੰਬਰ 2006 ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਪ੍ਰਵਾਨਗੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਾਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਓਆਰਐਫ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੰਟਰਵਿ interview [46] ਲਈ ਕੋਈ ਫੀਸ ਅਦਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਇੰਟਰਵਿ interview ਵੇਚਣ ਤੋਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਮਾਈ ਨੂੰ ਹੋਰ ਚੈਨਲਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਭੇਜਣ ਲਈ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਗਈ, ਜੋ ਕਿ ਕਾਮਪੁਸ਼ ਦੁਆਰਾ ਅਫਰੀਕਾ ਅਤੇ ਮੈਕਸੀਕੋ ਦੀਆਂ womenਰਤਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਕੁੱਲ 300,000 ਯੂਰੋ [47] ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ. [48] ​​ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ helpਰਤਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟਾਂ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾ ਰਹੀ ਸੀ. [49] ਵਿਆਜ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੀ. [50]

ਅਖਬਾਰ ਕ੍ਰੋਨੇਨ ਜ਼ੇਤੁੰਗ ਅਤੇ ਨਿweਜ਼ ਵੀਕਲੀ ਖ਼ਬਰਾਂ ਕੰਪੁਸ਼ ਦੀ ਇੰਟਰਵਿ ਵੀ ਲਈ. ਇਹ ਇੰਟਰਵਿ 6 ਸਤੰਬਰ 2006 ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋਈ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰੈਸ ਇੰਟਰਵਿs ਇੱਕ ਪੈਕੇਜ ਦੇ ਬਦਲੇ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸਨ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾਇਸ਼ ਸਹਾਇਤਾ, ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਮਿਆਦ ਦੀ ਨੌਕਰੀ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ। [51]

ਕੰਪੁਸ਼ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਨਵੇਂ ਵਿਕਾਸ ਨੇ ਫਰਵਰੀ 2008 ਵਿੱਚ ਆਸਟ੍ਰੀਆ ਦੀ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। [52] [53] ਰੂੜੀਵਾਦੀ ਆਸਟ੍ਰੀਅਨ ਪੀਪਲਜ਼ ਪਾਰਟੀ (ÖVP) ਦੇ ਸਿਆਸਤਦਾਨਾਂ ਨੇ ਅਪ੍ਰੈਲ ਵਿੱਚ ਨਵੀਂ ਬਣੀ SPÖ Ö ÖVP ("red -black") ਗੱਠਜੋੜ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਤੋੜਨ ਦੀ ਧਮਕੀ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਅਤੇ ਮਈ 2008. [54] ਕੰਪੁਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸਨੇ ਆਸਟ੍ਰੀਆ ਦੇ ਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਗੁਆ ਦਿੱਤਾ ਸੀ. ਅੰਦਰੂਨੀ ਮੰਤਰਾਲੇ ਵੱਲੋਂ ਉਸਦੇ ਅਗਵਾ ਹੋਣ ਦੀ ਜਾਂਚ ਵਿੱਚ ਗਲਤੀਆਂ ਦੇ ਖੁਲਾਸੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਏ, ਨਾਲ ਹੀ ਇੱਕ ਪੁਲਿਸ ਮੁਲਾਜ਼ਮ ਦੇ ਬਿਆਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ 1998 ਵਿੱਚ ਵਾਰ -ਵਾਰ ਨਜ਼ਰ ਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। [ ਹਵਾਲੇ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ]

16 ਜੂਨ 2008 ਨੂੰ ਅਖਬਾਰ ਦਿ ਟਾਈਮਜ਼ ਬੋਜਨ ਪੈਨਸੇਵਸਕੀ ਅਤੇ ਸਟੇਫਨੀ ਮਾਰਸ਼ ਦੁਆਰਾ ਕੰਪੁਸ਼ ਨਾਲ ਇੱਕ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਇੰਟਰਵਿ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਕੀਤੀ. [55]

17 ਫਰਵਰੀ 2010 ਨੂੰ, ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਟੀਵੀ ਨੈਟਵਰਕ ਚੈਨਲ 5 ਨੇ ਇਸ ਕੇਸ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਘੰਟਾ ਲੰਮੀ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀ ਪ੍ਰਸਾਰਣ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੰਪੁਸ਼ ਨਾਲ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਇੰਟਰਵਿ interview ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ: ਨਤਾਸ਼ਾ: ਸੈਲਰ ਵਿੱਚ ਕੁੜੀ. [56] [57]

ਕਿਤਾਬਾਂ ਦਾ ਸੰਪਾਦਨ

ਕਿਤਾਬ ਸੈਲਰ ਵਿੱਚ ਕੁੜੀ: ਨਤਾਸ਼ਾ ਕੰਪੁਸ਼ ਕਹਾਣੀ [58] ਐਲਨ ਹਾਲ ਅਤੇ ਮਾਈਕਲ ਲੀਡਿਗ ਦੁਆਰਾ ਨਵੰਬਰ 2006 ਵਿੱਚ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ। ਕੰਪੁਸ਼ ਦੇ ਵਕੀਲ ਨੇ ਕਿਤਾਬ ਨੂੰ ਅਟਕਲੀ ਅਤੇ ਅਚਨਚੇਤੀ ਦੋਵੇਂ ਦੱਸਿਆ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਇਸਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕਾਨੂੰਨੀ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਨ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ. [59]

ਦੋ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਕਾਮਪੁਸ਼ ਦੀ ਮਾਂ ਬ੍ਰਿਗਿਟਾ ਸਿਰਨੀ ਨੇ ਇਸ ਮੁਸ਼ਕਲ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਕਿਤਾਬ ਲਿਖੀ, Verzweifelte Jahre ("ਨਿਰਾਸ਼ ਸਾਲ"). ਕਾਮਪੁਸ਼ ਅਗਸਤ 2007 ਵਿੱਚ ਕਿਤਾਬ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਫੋਟੋ ਖਿੱਚਣਾ ਜਾਂ ਇੰਟਰਵਿed ਨਹੀਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ. ਸਰਨੀ ਲਿਖਦੀ ਹੈ ਕਿ ਭੱਜਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਦਾ ਕੰਪੁਸ਼ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸੰਪਰਕ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਕੰਪੁਸ਼ ਨੂੰ ਬਾਹਰਲੀ ਦੁਨੀਆਂ ਤੋਂ ਬਚਾ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ. [60]

ਕੰਪੁਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਕਿਤਾਬ ਲਿਖੀ, 3096 ਟੈਜ (3096 ਦਿਨ), ਸਤੰਬਰ 2010 ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋਇਆ। [61] ਇਸਨੂੰ ਇੱਕ ਫਿਲਮ ਵਿੱਚ ਰੂਪਾਂਤਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, 3096 ਦਿਨ, 2013 ਵਿੱਚ.

12 ਅਗਸਤ 2016 ਨੂੰ, ਨਤਾਸ਼ਾ ਕਾਮਪੁਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦੂਜੀ ਕਿਤਾਬ ਸਿਰਲੇਖ ਜਾਰੀ ਕੀਤੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੇ 10 ਸਾਲ. [62] [63]

ਫਿਲਮ ਰੂਪਾਂਤਰਣ ਸੰਪਾਦਨ

17 ਜੂਨ 2010 ਨੂੰ, ਜਰਮਨ ਫਿਲਮ ਨਿਰਮਾਤਾ ਅਤੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਬਰੈਂਡ ਈਚਿੰਗਰ ਨੇ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਕੰਪੁਸ਼ ਦੀ ਬੰਦੀ ਤੇ ਅਧਾਰਤ ਇੱਕ ਫਿਲਮ ਬਣਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਕੇਟ ਵਿੰਸਲੇਟ ਇਸ ਫਿਲਮ ਵਿੱਚ ਅਭਿਨੈ ਕਰੇ। [64] ਇਹ ਫਿਲਮ ਈਚਿੰਗਰ ਦੀ 24 ਜਨਵਰੀ 2011 ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਅਚਾਨਕ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਖਰੀ ਸੀ, ਕੰਪੁਸ਼ ਨੇ ਉਸਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ਿਰਕਤ ਕੀਤੀ। [65]

15 ਅਪ੍ਰੈਲ 2012 ਨੂੰ, ਜਰਮਨ ਅਖਬਾਰ ਵੈਲਟ ਐਮ ਸੋਨਟੈਗ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਫਿਲਮ ਵਿੱਚ ਐਂਟੋਨੀਆ ਕੈਂਪਬੈਲ-ਹਿugਜਸ ਕੰਪੁਸ਼ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਥੂਰੇ ਲਿੰਡਹਾਰਡ ਪਿਕਲੋਪਿਲ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣਗੇ। [66] ਰੂਥ ਟੌਮਾ ਨੇ ਈਚਿੰਗਰ ਦੀ ਅਧੂਰੀ ਸਕ੍ਰੀਨਪਲੇ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਫਿਲਮ ਦਾ ਨਿਰਦੇਸ਼ਨ ਸ਼ੈਰੀ ਹੋਰਮੈਨ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। [67] ਇਹ ਸਿਨੇਮੈਟੋਗ੍ਰਾਫਰ ਮਾਈਕਲ ਬਾਲਹੌਸ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਫਿਲਮ ਵੀ ਸੀ। ਫਿਲਮ 3096 ਦਿਨ (3096 ਟੈਜ) ਨੂੰ 28 ਫਰਵਰੀ 2013 ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। [68] [69]

2011 ਵਿੱਚ, ਆਸਟ੍ਰੀਅਨ ਫਿਲਮ ਮਾਈਕਲ, ਜਿਸਦਾ ਇੱਕ ਪਲਾਟ ਹੈ ਜੋ ਨਤਾਸ਼ਾ ਕੰਪੁਸ਼ ਕੇਸ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਜੁਲਦਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ.

ਮੀਡੀਆ ਸੰਪਾਦਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ

ਕੰਪੁਸ਼ ਨੇ 5 ਦਸੰਬਰ 2007 ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਖੁਦ ਦੀ ਤਸਵੀਰਾਂ ਸਮੇਤ ਨਿੱਜੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲੀ ਆਪਣੀ ਵੈਬਸਾਈਟ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ… Natascha Kampusch ਅਤੇ ਆਖਰਕਾਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੀਮੀਅਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਨਤਾਸ਼ਾ ਕਾਮਪੁਸ਼ ਤ੍ਰਿਪਤ (ਨਤਾਸ਼ਾ ਕਾਮਪੁਸ਼ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ. ). [71] [72] ਇਹ ਸਿਰਫ ਤਿੰਨ ਸ਼ੋਆਂ ਲਈ ਚੱਲਿਆ।

ਘਰ ਸੰਪਾਦਨ

ਉਹ ਘਰ ਜਿੱਥੇ ਕੰਪੁਸ਼ ਨੂੰ ਕੈਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਿਕਲੋਪਿਲ ਦੇ ਦਾਦਾ, ਓਸਕਰ ਪਿਕਲੋਪਿਲ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ. [33] ਸ਼ੀਤ ਯੁੱਧ ਦੀ ਮਿਆਦ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਓਸਕਰ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਕਾਰਲ ਨੇ ਇੱਕ ਬੰਬ ਆਸਰਾ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸਨੂੰ ਕੰਪੁਸ਼ ਦੀ ਸੈਲਰ ਜੇਲ੍ਹ ਦਾ ਮੂਲ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ. ਪਿਕਲੋਪਿਲ ਨੇ ਆਪਣੀ ਦਾਦੀ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ 1984 ਵਿੱਚ ਘਰ ਸੰਭਾਲ ਲਿਆ.

ਕੰਪੁਸ਼ ਹੁਣ ਉਸ ਘਰ ਦੀ ਮਾਲਕ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਕੈਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਹੈ - ਮੈਨੂੰ ਹੁਣ ਉਸ ਘਰ 'ਤੇ ਬਿਜਲੀ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਟੈਕਸਾਂ ਦਾ ਭੁਗਤਾਨ ਕਰਨਾ ਪਏਗਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ." ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਸਨੇ ਪਿਕਲੋਪਿਲ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ ਤੋਂ ਘਰ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਬਦਮਾਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਸੀ ਅਤੇ beingਾਹ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਇਹ ਵੀ ਨੋਟ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਭੱਜਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਚੁੱਕੀ ਹੈ. [73] ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਭੱਜਣ ਦੀ ਤੀਜੀ ਵਰ੍ਹੇਗੰ appro ਨੇੜੇ ਆਈ, ਤਾਂ ਇਹ ਖੁਲਾਸਾ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਹ ਸੰਪਤੀ ਵਿੱਚ ਨਿਯਮਤ ਵਿਜ਼ਟਰ ਬਣ ਗਈ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸਦੀ ਸਫਾਈ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ. [74]

ਜਨਵਰੀ 2010 ਵਿੱਚ, ਕਾਮਪੁਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸਨੇ ਘਰ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਹਿੱਸਾ ਸੀ, ਨਾਲ ਹੀ ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੇ ਇਹ ਕਦੇ ਵੇਚੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਕੋਠੜੀ ਨੂੰ ਭਰ ਦੇਵੇਗੀ, ਅਡੋਲ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸਦੇ ਗੁੰਮਸ਼ੁਦਾ ਲਈ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਅਜਾਇਬ ਘਰ ਨਹੀਂ ਬਣੇਗਾ. ਜਵਾਨੀ 2011 ਵਿੱਚ, ਸੈਲਰ 2013 ਵਿੱਚ [75] ਵਿੱਚ ਭਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ [ਅਪਡੇਟ] ਕੰਪੁਸ਼ ਅਜੇ ਵੀ ਘਰ ਦੀ ਮਲਕੀਅਤ ਸੀ. [76]


ਆਸਟ੍ਰੀਆ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਕੈਦ ਦੇ ਖੁਲਾਸੇ ਹੈਰਾਨ ਹਨ

ਇੱਕ 42 ਸਾਲਾ womanਰਤ ਦਾ ਜਿਨਸੀ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ 20 ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਦੁਆਰਾ ਬੰਦੀ ਬਣਾਏ ਜਾਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਤੋਂ ਆਸਟ੍ਰੀਅਨ ਲੋਕ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਦੋਂ ਤੋਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਕੈਦ ਕਰਨ ਅਤੇ ਬਦਸਲੂਕੀ ਕਰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ ਹੈ.

Womanਰਤ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਦੇ ਇੱਕ ਬੇਸਮੈਂਟ ਕੋਠੜੀ ਵਿੱਚ ਬੰਦੀ ਬਣਾ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ

ਇੱਕ 73 ਸਾਲਾ ਆਸਟ੍ਰੀਅਨ ਨੇ ਸੋਮਵਾਰ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸੱਤ ਬੱਚਿਆਂ ਦਾ ਜਨਮ ਕੀਤਾ, ਜਿਸਨੂੰ ਉਸਨੇ 24 ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਕੋਠੜੀ ਵਿੱਚ ਕੈਦ ਰੱਖਿਆ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੇ ਇਸ ਦੁਖਾਂਤ ਦੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ.

ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰੈਸ ਕਾਨਫਰੰਸ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਕਿ ਪੂਰਬੀ ਆਸਟਰੀਆ ਦੇ ਐਮਸਟੇਟਨ ਦੇ ਇੱਕ ਰਿਟਾਇਰਡ ਇਲੈਕਟ੍ਰੀਕਲ ਇੰਜੀਨੀਅਰ ਜੋਸੇਫ ਐਫ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ 42 ਸਾਲਾ ਐਲਿਜ਼ਾਬੇਥ ਨੂੰ ਬੇਸਮੈਂਟ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਵਾਰ -ਵਾਰ ਬਦਸਲੂਕੀ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਬਲਾਤਕਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕਬੂਲ ਕੀਤੀ ਹੈ।

ਸੂਬਾਈ ਪੁਲਿਸ ਮੁਖੀ ਫ੍ਰਾਂਜ਼ ਪ੍ਰੁਚਨਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਹ ਅਪਰਾਧ ਘੱਟ ਜਾਂ ਘੱਟ ਹੱਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। "ਇਹ ਅਪਰਾਧ ਆਸਟਰੀਆ ਦੇ ਅਪਰਾਧਿਕ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਅਨੋਖਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਮਾਪਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।"

ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਹਿਯੋਗ ਕਰਨ ਤੋਂ ਉਸ ਦੇ ਮੁ initialਲੇ ਇਨਕਾਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜੋਸੇਫ ਨੇ ਅਪਰਾਧਾਂ ਦਾ ਇਕਬਾਲ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਵੇਰਵਿਆਂ ਨੂੰ ਘੱਟ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਸੀ।

ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸਨੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਪਛਤਾਵੇ ਦੇ ਅੱਗੇ ਦਿਖਾਇਆ।

ਆਪਣੀ ਕੈਦ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਐਲਿਜ਼ਾਬੇਥ ਨੇ ਸੱਤ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰੰਤਰ ਜਿਨਸੀ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਦੇ ਨਤੀਜੇ. ਇਕ ਬੱਚੇ ਦੀ ਜਨਮ ਤੋਂ ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਹੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ. ਉਸ ਨੇ ਪੁਲਿਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਪਿਤਾ ਨੇ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਘਰ ਦੇ ਸੈਂਟਰਲ-ਹੀਟਿੰਗ ਬਾਇਲਰ ਵਿੱਚ ਸਾੜ ਕੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।

ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਕਦੇ ਦਿਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ ਸੀ

ਜਿਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜੋਸੇਫ ਐਫ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਕੈਦ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਸੀ

ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਐਤਵਾਰ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਜੋਸੇਫ ਐਫ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਕਈ ਇਲੈਕਟ੍ਰੌਨਿਕ ਤਾਲਿਆਂ 'ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਬੇਸਮੈਂਟ ਦੀ ਕੋਠੜੀ ਖੋਲ੍ਹੀ ਜਿੱਥੇ ਕਮਰੇ ਬਹੁਤ ਛੋਟੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਚਾਈ ਵਿੱਚ 1.7 ਮੀਟਰ (5.5 ਫੁੱਟ) ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਸਨ. ਆਸਟ੍ਰੀਆ ਦੀ ਪ੍ਰੈਸ ਏਜੰਸੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਬੇਸਮੈਂਟ ਵਿੱਚ ਸੌਣ ਦੀਆਂ ਬਿਸਤਰੇ, ਧੋਣ ਦੀਆਂ ਸਹੂਲਤਾਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਟੀਵੀ ਸੈੱਟ ਸੀ.

ਤਿੰਨ ਐਲਿਜ਼ਾਬੈਥ ਐਫ ਦੇ ਛੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਬੱਚੇ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਕੁਝ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਮਾਂ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ ਹੈ.

ਉਸਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ, 18 ਸਾਲਾ ਸਟੀਫਨ ਅਤੇ 5 ਸਾਲ ਦੇ ਫੇਲਿਕਸ ਲਈ, ਇਹ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਿਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵੇਖੀ ਸੀ, ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਕਿਹਾ.

ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ

ਐਲਿਜ਼ਾਬੈਥ ਨੇ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਕੈਦ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ. ਉਸਦੇ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਕੱਪੜੇ ਸਿਰਫ ਜੋਸੇਫ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ.

ਆਸਟ੍ਰੀਆ ਦੀ ਪੁਲਿਸ ਦਾ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋਸੇਫ ਫ੍ਰਿਟਜ਼ਲ ਨੇ ਸਹਿਯੋਗ ਦੇਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ

ਉਸਨੇ ਸਥਾਨਕ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਕਿ ਪੁਲਿਸ ਦੁਆਰਾ ਤਿੰਨ ਬੱਚਿਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਮ ਲੀਜ਼ਾ, ਮੋਨਿਕਾ ਅਤੇ ਅਲੈਗਜ਼ੈਂਡਰ ਹੈ, ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਉਹ ਸਥਾਨਕ ਸਕੂਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਦੇ ਸਨ.

ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੇ ਐਲਿਜ਼ਾਬੈਥ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਲੜਕੀ, 19, ਕਰਸਟਿਨ, ਜੋ ਉਸਦੀ ਧੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਨੂੰ ਇੱਕ ਹਫਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਐਮਸਟੇਟਨ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਕਰਵਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ.

ਐਮਸਟੇਟਨ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਦਾਦਾ ਜੀ ਦੁਆਰਾ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ 19 ਅਪ੍ਰੈਲ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਮਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕਰਸਟਿਨ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਗੰਭੀਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਨਾਲ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਲੜਕੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਇੱਕ ਦੁਰਲੱਭ ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਵੀ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਲਈ ਕੈਦ ਕੱਟਣੀ ਪਈ ਸੀ.

ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ byਰਤ ਦੁਆਰਾ ਇੱਕ ਚਿੱਠੀ ਵੀ ਦਿਖਾਈ ਗਈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਭਾਲ ਨਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਹੋਵੇਗਾ।

ਧਾਰਮਿਕ ਫਿਰਕੇ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਮਾਮਲੇ ਨੂੰ ਉਲਝਾਉਂਦੀ ਹੈ

ਰਾਜ ਦੇ ਪ੍ਰਸਾਰਕ ਓਆਰਐਫ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਦਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮੰਨਣਾ ਸੀ ਕਿ womanਰਤ ਇੱਕ ਧਾਰਮਿਕ ਫਿਰਕੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਈ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਚਿੱਠੀ ਵਿੱਚ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕਾਂਤ ਅਤੇ ਸਿੱਖਿਆ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰਨ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।

ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ andਰਤ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਡਾਕਟਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ।

ਪੁਲਿਸ ਮ੍ਰਿਤਕ ਬੱਚੇ ਦੇ ਅਵਸ਼ੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਭਾਲ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਐਲਿਜ਼ਾਬੈਥ ਦੇ ਬਿਆਨ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਲਾਸ਼ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ.

ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਲੜਕੀ ਸਖਤ ਦੇਖਭਾਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ. ਐਮਸਟੇਟਨ ਦੇ ਹਸਪਤਾਲ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੇ ਇਸ ਮਾਮਲੇ 'ਤੇ ਕੋਈ ਟਿੱਪਣੀ ਕਰਨ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਫਿਲਹਾਲ ਲੜਕੀ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਵੇਰਵਾ ਜਨਤਕ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ।

ਪੁਲਿਸ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਤੋਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਮਾਮਲੇ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤਸਵੀਰ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਮਲ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਡੀਐਨਏ ਨਮੂਨੇ ਲਏ ਗਏ ਸਨ। ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਸੋਮਵਾਰ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਤੀਜਿਆਂ ਦੀ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਪਰ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਸੰਕੇਤ ਸ਼ੱਕੀ ਅਸ਼ਲੀਲਤਾ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਦੇ ਜਾਪਦੇ ਹਨ.

ਪਹਿਲਾ ਕੇਸ ਨਹੀਂ

ਨਤਾਸ਼ਾ ਕਾਮਪੁਸ਼ ਅੱਠ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਬੰਦੀ ਬਣਾ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ

ਸਥਾਨਕ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਗੁਆਂ neighborsੀਆਂ ਨੇ ਘਟਨਾਵਾਂ 'ਤੇ ਸਦਮਾ ਜ਼ਾਹਰ ਕੀਤਾ, 20 ਸਾਲਾ ਨਤਾਸ਼ਾ ਕਾਮਪੁਸ਼ ਦੀ ਦੁਰਦਸ਼ਾ ਦੀ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਇੱਕ ਆਸਟ੍ਰੀਆ ਦੀ ਲੜਕੀ ਜੋ 2006 ਵਿੱਚ ਅੱਠ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਬੇਸਮੈਂਟ ਦੇ ਕੋਠੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਅਗਵਾਕਾਰ ਤੋਂ ਬਚ ਗਈ ਸੀ।

ਉਸ ਦੇ ਬੰਦੀ, 44 ਸਾਲਾ ਵੁਲਫਗੈਂਗ ਪ੍ਰਿਕਲੋਪਿਲ ਨੇ ਭੱਜਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਖੁਦਕੁਸ਼ੀ ਕਰ ਲਈ.

ਆਸਟ੍ਰੀਆ ਦੇ ਗ੍ਰਹਿ ਮੰਤਰੀ ਗੌਂਥਰ ਪਲੇਟਰ ਨੇ ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬਿਆਨ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, “ਸਾਨੂੰ ਇੱਕ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ਯੋਗ ਅਪਰਾਧ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪੈ ਰਿਹਾ ਹੈ। "ਇਹ ਉਸ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਹੈ ਜਿਸਦੀ ਮੈਂ ਕਲਪਨਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ. ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਅਯਾਮ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਲਗਭਗ ਬੋਲਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ."

DW ਦੀ ਸਿਫ਼ਾਰਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ


ਨਤਾਸ਼ਾ ਕਾਮਪੁਸ਼ ਆਖਰਕਾਰ ਕਿਵੇਂ ਬਚ ਗਿਆ

ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ ਸਾਲ ਵਧਦੇ ਗਏ, ਪੈਕਲੋਪਿਲ ਆਪਣੇ ਬੰਦੀ ਦੇ ਨਾਲ ਵਧੇਰੇ ਅਤੇ ਵਧੇਰੇ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਹੁੰਦਾ ਗਿਆ. ਉਸਨੂੰ ਸੁਣਿਆ ਜਾਣਾ ਪਸੰਦ ਸੀ. ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸਨੇ ਨਤਾਸ਼ਾ ਕਾਮਪੁਸ਼ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨੂੰ ਬਲੀਚ ਕਰਨ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਘਰ ਸਾਫ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ, ਉਸਨੇ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਬਾਰੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਵੀ ਉਸ ਨਾਲ ਸਾਂਝੇ ਕੀਤੇ - ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਉਸਦੀ ਸਕੀਇੰਗ ਵੀ ਲਈ.

ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਕੈਂਪਸਚ ਨੇ ਭੱਜਣ ਦੇ ਮੌਕੇ ਦੀ ਭਾਲ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ. ਉਸ ਨੂੰ ਦਰਜਨ ਜਾਂ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਕੁਝ ਸੰਭਾਵਨਾਵਾਂ ਸਨ ਕਿ ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਜਨਤਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬਾਹਰ ਕੱ --ਿਆ - ਪਰ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਡਰਦੀ ਸੀ. ਹੁਣ, ਉਸਦੇ ਅਠਾਰ੍ਹਵੇਂ ਜਨਮਦਿਨ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਉਹ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਬਦਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ.

ਪੁਲਿਸ ਹੈਂਡਆਉਟ/ਗੈਟੀ ਚਿੱਤਰ ਕੰਪੁਸ਼ ਨੇ ਇੱਥੇ ਅੱਠ ਸਾਲ ਬਿਤਾਏ.

ਕੁੱਟਮਾਰ ਦੇ ਜੋਖਮ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਅਗਵਾਕਾਰ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ:

“ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਅਜਿਹੀ ਸਥਿਤੀ ਲਿਆਂਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਹੀ ਇਸ ਨੂੰ ਜਿੰਦਾ ਬਣਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ” ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੱਸਿਆ. “ ਮੈਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਧੰਨਵਾਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਮਾਰੋ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਇੰਨੀ ਚੰਗੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਨ ਲਈ. ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਹੈ. ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ. ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਜ਼ਰੂਰਤਾਂ ਵਾਲਾ ਆਪਣਾ ਵਿਅਕਤੀ ਹਾਂ. ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ. ”

ਉਸਦੀ ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ, ਕੰਪੁਸ਼ ਨੂੰ ਮਿੱਝ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਜਾਂ ਮੌਕੇ ਤੇ ਹੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ. ਵੋਲਫਗੈਂਗ ਪਿਕਲੋਪਿਲ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ, ਉਸਨੂੰ ਸ਼ੱਕ ਸੀ, ਰਾਹਤ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਈ ਕਿ ਉਸਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ ਸੀ.

ਕੁਝ ਹਫਤਿਆਂ ਬਾਅਦ, 23 ਅਗਸਤ, 2006 ਨੂੰ, ਕਾਮਪੁਸ਼ ਪਿਕਲੋਪਿਲ ਕਾਰ ਦੀ ਸਫਾਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਹ ਇੱਕ ਫੋਨ ਕਾਲ ਕਰਨ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ. ਅਚਾਨਕ, ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਮੌਕਾ ਵੇਖਿਆ. “ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਸਮੇਂ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ#8221 ਉਸਨੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ. “ ਪਰ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵੈਕਿumਮ ਕਲੀਨਰ ਘੁੰਮਣ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਾਲਰ ਨੂੰ ਬਿਹਤਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਮਝਣ ਲਈ ਕੁਝ ਕਦਮ ਦੂਰ ਜਾਣਾ ਪਿਆ. ”

ਉਸਨੇ ਗੇਟ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ. ਉਸਦੀ ਕਿਸਮਤ ਫੜੀ ਗਈ - ਇਹ ਅਨਲੌਕ ਸੀ. “ ਮੈਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਸਾਹ ਲੈ ਸਕਦਾ ਸੀ, ” ਕਾਮਪੁਸ਼ ਨੇ ਕਿਹਾ. “ ਮੈਨੂੰ ਠੋਸ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੇਰੀਆਂ ਬਾਹਾਂ ਅਤੇ ਲੱਤਾਂ ਅਧਰੰਗੀ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹੋਣ. ਮੇਰੇ ਦੁਆਰਾ ਸ਼ੂਟ ਕੀਤੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ. ” ਉਸਨੇ ਦੌੜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ.

ਉਸਦਾ ਬੰਦੀ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਪਿਕਲੋਪਿਲ ਤੁਰੰਤ ਰੇਲ ਗੱਡੀ ਦੇ ਅੱਗੇ ਲੇਟ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਖੁਦਕੁਸ਼ੀ ਕਰ ਲਈ. ਪਰ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ. “ ਮੈਂ ਇੱਕ ਅਗਵਾਕਾਰ ਅਤੇ ਇੱਕ ਬਲਾਤਕਾਰੀ ਹਾਂ, ਅਤੇ#8221 ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ.

ਉਸ ਦੇ ਭੱਜਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨਤਾਸ਼ਾ ਕਾਮਪੁਸ਼ ਨੇ ਉਸਦੇ ਸਦਮੇ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਸਫਲ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ ਹੈ. ਪਹਿਲੇ ਨੇ ਉਸਦੇ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਫੜਣ, ਉਸਦੀ ਰਿਕਵਰੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ. ਉਸਦੀ ਤੀਜੀ ਕਿਤਾਬ ਨੇ onlineਨਲਾਈਨ ਧੱਕੇਸ਼ਾਹੀ ਬਾਰੇ ਚਰਚਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕੰਪੁਸ਼ ਹਾਲ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ.

“ ਮੈਂ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਰੂਪ ਸੀ ਕਿ ਸਮਾਜ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਸਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਤੇ#8221 ਕਾਮਪੁਸ਼ ਨੇ onlineਨਲਾਈਨ ਦੁਰਵਰਤੋਂ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ. “ ਇਸ ਲਈ, [ਇੰਟਰਨੈਟ ਧੱਕੇਸ਼ਾਹੀਆਂ ਦੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿੱਚ], ਇਹ ਸੰਭਵ ਤੌਰ ਤੇ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਸੀ. ” ਉਸਦੀ ਅਜੀਬ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ, ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ, “ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ. ”

ਪਰ ਕੰਪੁਸ਼ ਨੇ ਪੀੜਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ. ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਮੋੜ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਪਰਾਧੀ ਦਾ ਘਰ ਵਿਰਾਸਤ ਵਿੱਚ ਮਿਲਿਆ - ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਰੁਝਾਨ ਜਾਰੀ ਹੈ. ਉਹ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਕਿ ਘਰ ਥੀਮ ਪਾਰਕ ਬਣੇ ਅਤੇ#8221 ਬਣੇ.

ਐਸਟੀਆਰ/ਏਐਫਪੀ/ਗੈਟੀ ਚਿੱਤਰ 24 ਅਗਸਤ, 2006 ਨੂੰ ਕਾਮਪੁਸ਼ ਨੂੰ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ.

ਅੱਜਕੱਲ੍ਹ, ਕਾਮਪੁਸ਼ ਆਪਣੇ ਘੋੜੇ, ਲੋਰੀਲੇ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਸਮਾਂ ਬਿਤਾਉਣਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ.

“ ਉਸਨੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਨਿਰਦੇਸ਼ਤ ਨਫ਼ਰਤ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਸਿਰਫ ਚੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ, ” ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ. “ ਅਤੇ ਲੋਰੇਲੀ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਚੰਗੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ. ”

ਵੁਲਫਗੈਂਗ ਪਿਕਲੋਪਿਲ ਦੁਆਰਾ ਨਤਾਸ਼ਾ ਕਾਮਪੁਸ਼ ਦੇ ਅਗਵਾ ਬਾਰੇ ਸਿੱਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਡੇਲੀਨ ਮੈਕਕੈਨ ਦੇ ਲਾਪਤਾ ਹੋਣ ਬਾਰੇ ਪੜ੍ਹੋ. ਫਿਰ, ਡੇਵਿਡ ਅਤੇ ਲੁਈਸ ਟਰਪਿਨ ’s “ ਭਿਆਨਕਤਾ ਦੇ ਘਰ ਬਾਰੇ ਸਿੱਖੋ. ”


ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਦਿਨ: 24 ਅਗਸਤ, 79: ਵੇਸੁਵੀਅਸ ਫਟਿਆ

ਸਦੀਆਂ ਦੀ ਸੁਸਤੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੱਖਣੀ ਇਟਲੀ ਵਿੱਚ ਪਹਾੜ ਵੇਸੁਵੀਅਸ ਫਟਿਆ, ਪੌਂਪੇਈ ਅਤੇ ਹਰਕਲੇਨੀਅਮ ਦੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਰੋਮਨ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ. ਜੁਆਲਾਮੁਖੀ ਸਮਗਰੀ ਅਤੇ ਚਿੱਕੜ ਦੀ ਇੱਕ ਮੋਟੀ ਪਰਤ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਦੱਬੇ ਹੋਏ ਸ਼ਹਿਰ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁਬਾਰਾ ਨਹੀਂ ਬਣਾਏ ਗਏ ਸਨ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਭੁੱਲ ਗਏ ਸਨ. 18 ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ, ਪੋਮਪੇਈ ਅਤੇ ਹਰਕੁਲੇਨੀਅਮ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਖੋਜਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਖੁਦਾਈ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਇੱਕ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਭਿਅਤਾ ਦੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਜੀਵਨ ਦਾ ਇੱਕ ਬੇਮਿਸਾਲ ਪੁਰਾਤੱਤਵ ਰਿਕਾਰਡ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਚਾਨਕ ਮੌਤ ਵਿੱਚ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ.

ਪੌਂਪੇਈ ਅਤੇ ਹਰਕੁਲੇਨੀਅਮ ਦੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸ਼ਹਿਰ ਨੇਪਲਜ਼ ਦੀ ਖਾੜੀ ਤੇ ਵੈਸੁਵੀਅਸ ਪਹਾੜ ਦੇ ਅਧਾਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪ੍ਰਫੁੱਲਤ ਹੋਏ. ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਰੋਮਨ ਸਾਮਰਾਜ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, 20,000 ਲੋਕ ਪੋਂਪੇਈ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵਪਾਰੀ, ਨਿਰਮਾਤਾ ਅਤੇ ਕਿਸਾਨ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅੰਗੂਰੀ ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਬਾਗਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇਸ ਖੇਤਰ ਦੀ ਅਮੀਰ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਕੀਤਾ. ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਕਾਲੀ ਉਪਜਾile ਧਰਤੀ ਵੇਸੁਵੀਅਸ ਪਹਾੜ ਦੇ ਪਹਿਲਾਂ ਫਟਣ ਦੀ ਵਿਰਾਸਤ ਸੀ. ਹਰਕੁਲੇਨੀਅਮ 5,000 ਦਾ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ ਅਤੇ ਅਮੀਰ ਰੋਮੀਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਪਸੰਦੀਦਾ ਗਰਮੀਆਂ ਦਾ ਸਥਾਨ ਸੀ. ਮਿਥਿਹਾਸਕ ਨਾਇਕ ਹਰਕਿulesਲਿਸ ਦੇ ਲਈ ਨਾਮਜ਼ਦ, ਹਰਕਲੇਨੀਅਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਵਿਲਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੋਮਨ ਇਸ਼ਨਾਨ ਸਨ. ਹਰਕੁਲੇਨੀਅਮ ਅਤੇ ਪੋਂਪੇਈ ਵਿੱਚ ਲੱਭੇ ਗਏ ਇੱਕ ਵੇਸ਼ਵਾਘਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲੀਆਂ ਜੂਏ ਦੀਆਂ ਕਲਾਕ੍ਰਿਤੀਆਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਸੁਭਾਅ ਦੀ ਤਸਦੀਕ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ. ਇਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਛੋਟੇ ਰਿਜੋਰਟ ਕਮਿ communitiesਨਿਟੀ ਵੀ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸ਼ਾਂਤ ਛੋਟਾ ਸ਼ਹਿਰ ਸਟੇਬੀਆ.

24 ਅਗਸਤ, 79 ਨੂੰ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ, ਇਹ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਉਦੋਂ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਜਦੋਂ ਮਾ Vesਂਟ ਵੈਸੁਵੀਅਸ ਦੀ ਚੋਟੀ ਫਟ ਗਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ 10 ਮੀਲ ਦੇ ਮਸ਼ਰੂਮ ਸੁਆਹ ਦੇ ਬੱਦਲ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਧੁੰਦ ਆ ਗਈ. ਅਗਲੇ 12 ਘੰਟਿਆਂ ਲਈ, ਜਵਾਲਾਮੁਖੀ ਦੀ ਸੁਆਹ ਅਤੇ 3 ਇੰਚ ਤੱਕ ਦੇ ਵਿਆਪਕ ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਗੜੇਮਾਰੀ ਨੇ ਪੌਂਪੇਈ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਦਹਿਸ਼ਤ ਵਿੱਚ ਭੱਜਣਾ ਪਿਆ. ਕੁਝ 2,000 ਲੋਕ ਪੋਂਪੇਈ ਵਿੱਚ ਠਹਿਰੇ, ਭੱਠਿਆਂ ਜਾਂ ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ structuresਾਂਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕੇ ਹੋਏ, ਫਟਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਦੀ ਉਮੀਦ ਵਿੱਚ.

A westerly wind protected Herculaneum from the initial stage of the eruption, but then a giant cloud of hot ash and gas surged down the western flank of Vesuvius, engulfing the city and burning or asphyxiating all who remained. This lethal cloud was followed by a flood of volcanic mud and rock, burying the city.

The people who remained in Pompeii were killed on the morning of August 25 when a cloud of toxic gas poured into the city, suffocating all that remained. A flow of rock and ash followed, collapsing roofs and walls and burying the dead.

Much of what we know about the eruption comes from an account by Pliny the Younger, who was staying west along the Bay of Naples when Vesuvius exploded. In two letters to the historian Tacitus, he told of how "people covered their heads with pillows, the only defense against a shower of stones," and of how "a dark and horrible cloud charged with combustible matter suddenly broke and set forth. Some bewailed their own fate. Others prayed to die." Pliny, only 17 at the time, escaped the catastrophe and later became a noted Roman writer and administrator. His uncle, Pliny the Elder, was less lucky. Pliny the Elder, a celebrated naturalist, at the time of the eruption was the commander of the Roman fleet in the Bay of Naples. After Vesuvius exploded, he took his boats across the bay to Stabiae, to investigate the eruption and reassure terrified citizens. After going ashore, he was overcome by toxic gas and died.

According to Pliny the Younger's account, the eruption lasted 18 hours. Pompeii was buried under 14 to 17 feet of ash and pumice, and the nearby seacoast was drastically changed. Herculaneum was buried under more than 60 feet of mud and volcanic material. Some residents of Pompeii later returned to dig out their destroyed homes and salvage their valuables, but many treasures were left and then forgotten.


In the 18th century, a well digger unearthed a marble statue on the site of Herculaneum. The local government excavated some other valuable art objects, but the project was abandoned. In 1748, a farmer found traces of Pompeii beneath his vineyard. Since then, excavations have gone on nearly without interruption until the present. In 1927, the Italian government resumed the excavation of Herculaneum, retrieving numerous art treasures, including bronze and marble statues and paintings.
The remains of 2,000 men, women, and children were found at Pompeii. After perishing from asphyxiation, their bodies were covered with ash that hardened and preserved the outline of their bodies. Later, their bodies decomposed to skeletal remains, leaving a kind of plaster mold behind. Archaeologists who found these molds filled the hollows with plaster, revealing in grim detail the death pose of the victims of Vesuvius. The rest of the city is likewise frozen in time, and ordinary objects that tell the story of everyday life in Pompeii are as valuable to archaeologists as the great unearthed statues and frescoes. It was not until 1982 that the first human remains were found at Herculaneum, and these hundreds of skeletons bear ghastly burn marks that testifies to horrifying deaths.

Today, Mount Vesuvius is the only active volcano on the European mainland. Its last eruption was in 1944 and its last major eruption was in 1631. Another eruption is expected in the near future, would could be devastating for the 700,000 people who live in the "death zones" around Vesuvius.


Teens as sex slave, wannabe killer in chilling 'Ogres'

Compagnie Artara’s “La Chagrin des Ogres,” mixing real crimes and the lives of teenagers, features Bastian (Anthony Foladore, video image) ranting and Emilie Hermans, as half-child, half-woman Laetitia in bridal garb, as part of the San Francisco International Arts Festival. Cici Olsson

The precarious plight of adolescents in the early 21st century registers with an artfully unsettling chill in &ldquoLa Chagrin des Ogres&rdquo (&ldquoThe Sorrow of the Ogres&rdquo). In interwoven scenes of painful isolation &mdash a 19-year-old boy preparing for a school massacre, an 18-year-old girl recording her eighth year of captivity in a pedophile&rsquos cellar &mdash the American debut of Belgian playwright-director Fabrice Murgia and his Compagnie Artara is as gripping as it is endlessly thought-provoking. And there are more layers of introspection and cultural shivers to come.

Thursday&rsquos opening of &ldquoOgres&rdquo was part of a dynamic kickoff for the most impressive San Francisco International Arts Festival yet, and a hopeful promise for the rebirth of Fort Mason Center as a vital hub for the performing arts. SFIAF Director Andrew Wood has lined up some 70 companies and individuals &mdash from the Bay Area and as far afield as Poland, Taiwan, Congo, South Korea, Argentina and beyond &mdash to perform in seven theaters for three weeks. And Fort Mason Center helped underwrite the festival by providing the performance spaces, and ancillary office and exhibition space, rent-free.

Some of these spaces, such as the Firehouse and the large Herbst Pavilion, haven&rsquot been used much for performance since the 1980s. Artara fills the spacious Cowell Theater with the distilled energy of three riveting actors in a fractured, evocative tale that blends current events and Greek mythology and at times can be as confusing as &mdash well, adolescence. It packs a lot into a remarkably concentrated 70 minutes, performed in French with easy-to-follow English surtitles.

&ldquoOgres&rdquo is Murgia&rsquos and Artara&rsquos first show, created in 2009 and inspired by two events that took place in 2006 &mdash when an 18-year-old German named Sebastian Bosse attacked his former school with guns and smoke bombs, shooting 37 classmates and teachers (none fatally) and then killing himself and Natascha Kampusch escaped from her Austrian cellar prison after eight years of captivity. Murgia uses their stories, and some of Bosse&rsquos Web posts, not just as cautionary tales but as jumping-off spots for a wide-ranging, insightful and disturbing exploration of the eternal confusion of the passage out of childhood under the enhanced pressures of our age.

Bosse is presented as Bastian, seen in isolation in one of two windowed chambers and on closed-circuit video projected on the rear wall. Played with an unsettling blend of creepy adolescent arrogance and empathetic vulnerability by Anthony Foladore, he rants about past emotional injuries at the hands of schoolmates and a girl he fancied, revels with &ldquoStar Wars&rdquo figurines, waxes indignant at the stupidity of adults, and plots revenge as an avatar he calls Resistant X.

Natascha (Laura Sépul) occupies the other window, seated on the floor, videotaping her confined life with a toy camera and concocting dreams of her life once she escapes captivity. Unless she isn&rsquot Natascha. A third actor, the magnetic Emilie Hermans, as a borderline obsessive-compulsive half-child, half-woman, roams the stage in a bridal outfit, alternately commenting upon, echoing or mocking the other two. She&rsquos either Laetitia or, as she claims, Natascha is really Laetitia, a teenager lying in a coma (as seen onscreen) as her mother watches over her.

I couldn&rsquot make out why Laetitia is unconscious, but the reason can&rsquot be good. Among other things, Hermans&rsquo character frames the play in epic terms. She opens the show storming about the stage, slamming (the sound effects are phenomenal) past the flimsy curtains on each side as she endlessly repeats, in fable form, the Greek myth of Zeus&rsquo birth and murder of his child-eating father. Later, she references Medea in a grim account of a mother murdering her daughters.

Therapists appear, vainly trying to address Bastian&rsquos issues. Talk-show voices are heard. John Lennon is referenced several times, and two of his songs crop up on the soundtrack, with French translations projected on the wall.

Murgia doesn&rsquot provide any answers in &ldquoOgres.&rdquo But he and his company create a rich and troubling look at the confusion and terrors in the borderlands between childhood and becoming an adult.


Trip to help kidnapped teen

Natascha Kampusch, the Austrian woman who escaped from her kidnapper last week after eight years in captivity, is planning a trip to England to help get over her ordeal.

Planning for the future has been part of the 18-year-old's therapy, and what she wishes for most, after owning her own mobile phone, she has said, is taking a holiday in England.

Ms Kampusch said she had read about the country during her captivity and had watched videos of programs featuring scenes of English gardens. Her family confirmed that she was excited by the prospect of a visit.

Police called off their questioning of the teenager after they were warned that she was near physical and mental collapse as she struggled to come to terms with her new freedom.

Professor Ernst Berger, the child psychiatrist in charge of her medical team, has told police that she is under enormous mental strain despite her seeming confidence.

She is thought to be suffering from an extreme version of Stockholm syndrome, in which victims begin to associate and sympathise with their attackers.

Ms Kampusch may be moved to a special "emotional decompression" house, allowing her to be gradually reintroduced to the outside world.

Police are now examining a computer found at the home of her kidnapper, Wolfgang Priklopil, to assess whether he was involved in a pedophile ring, and are analysing a diary kept by Ms Kampusch during her captivity.

They have also been trying to clarify whether others were involved in her kidnapping. At the time, a witness said that two men had taken part.

Police are also investigating how Priklopil, who committed suicide shortly after Ms Kampusch's escape, earned his money and are looking into his bizarre connections with a building firm that had a turnover of $A1.2 million in 2003, but then simply ceased business.


After years of captivity, this amazing teenager still had instinct to flee

SHE ran. That’s the marvellous thing. ਉਹ ਦੌੜ ਗਈ। He told her to vacuum his car.

As she started, a phone call came through to him. The noise of the cleaner forced him to move away from the car to hear the caller. And the girl ran.

The miracle is that she still had the instinct to escape, after eight years in captivity. When she was 10 years old, Austrian Natascha Kampusch was kidnapped as she walked to school by a man more than three times her age. From then on, she was his possession, spending eight years in a cell he had created in advance of the abduction.

Her adolescent years were squeezed down to contact with one person: her perverted jailor. She must have been terrified every time he left the house: a car crash or an illness that happened to him would leave her to die slowly and painfully of thirst and hunger.

She must have felt lost and abandoned. He took her from her family at a time when children believe their parents to be, if not all powerful, at least fairly powerful — yet her parents never appeared, never rescued her.

When she watched television programmes with her captor in recent years, she saw nothing about herself.

There was no rhyme or reason to her world. The man threatened that if she ever escaped, he would do dreadful things to her family. But then he’d be kind to her. Bring her a video. Buy her a book. Teach her.

In that split second when she realised he wasn’t paying attention to her, none of those confusing factors held her back. Skinny and unfit and soapy-white with prison-pallor, she saw her chance and took it. ਉਹ ਦੌੜ ਗਈ।

Her jailer got in his big fast impressive Beamer and drove through the city streets, hunting her. When he failed to track her down, he knew he was headed for court, for prison and for years of solitude because of the need to protect him from ‘ordinary decent criminals’ who traditionally hate convicts who interfere with children. So he threw himself in front of an express train.

Natascha Kampusch was reunited with her family after a gap of eight years.

She then did something sensible. She ran from media, too. Although described as ‘very together’ by her relatives, she nonetheless wasn’t up to facing a battery of cameras and microphones. Clever girl. Let’s hope her family encourage her in media-avoidance.

Media will want her as a circus act: “Listen to her, she uses adult phraseology to express essentially childish thoughts.” They will want her as a scientific curiosity, because she is likely to be suffering from Stockholm Syndrome, the condition which causes hostages to become attached to their captors.

They will want her as a freak, who is nine inches taller than when she was abducted, but six pounds lighter — after eight years. They will want her for the human interest she delivers through her first requests (chocolate and a mobile phone) and her account of her victimhood.

None of which is media’s fault. It’s the nature of the beast.

Since human beings began to tell stories, the legend of the lost child has haunted every culture. The child stolen by the gypsies or the fairies, who sometimes left a substitute, a changeling, in its place. The royal child (the Dauphin or the Tsarevich) suddenly removed from their world of satin, velvet and fawning flunkies, and cast into a world of contempt, of body lice, of starvation and anonymity. The child lost in the tempest and rescued by wild animals — Romulus and Remus, the founders of Rome, were supposed to have been suckled by a she-wolf. The abandoned child reared by apes — in relatively recent times, Edgar Rice Burroughs made a lot of money, first in print and later in film, telling the tale of Tarzan of the Apes, a fictional account of what had happened, very occasionally, in real life.

THE world has always been intrigued by the feral child — the child raised by wild animals. Similarly, the world has always been intrigued by missing years, where, through illness or poison or accident or supernatural intervention, a human goes to sleep or disappears for decades. Rip van Winkle nods off in a cave and slumbers his way to old age, waking up in a world he doesn’t recognise. Oisín goes to Tír na nÓg, where everybody stays young forever, but makes the mistake, on a nostalgic visit home, of touching the ground of Ireland, which turns him instantly into an old man.

The 18-year-old Austrian’s story combines key aspects of all of these myths. It’s as interesting, but more significant than the modern Robinson Crusoe portrayed by Tom Hanks in the movie where he gets stranded on a desert island with only a volleyball for company. The key difference isn’t the desert island location. The key difference is that Hanks and the genuine castaway on whom Daniel Defoe based the original Robinson Crusoe story were adults when torn from their world. They had skills. They had heads filled with poetry and prayers, facts and rules. They had ways to measure time and distance, to assess their own health, ensure their own survival — up to a point.

The same can be said of Albert Speer, Hitler’s organisation man. When he was convicted at the Nuremberg Trials and sent to Spandau prison along with other Nazis serving shorter sentences and Rudolph Hess, who was serving a longer one and daft as a brush to boot, Speer wrote his memoirs, paragraph by paragraph, and had them smuggled out of the prison. Then he measured out the garden within Spandau’s walls and set out to “walk the world” by covering a set number of miles each day and imagining the places to which those miles would take him, outside the prison.

Kampusch, in contrast, was a child. When she was torn from her normal life, she was 10 years old, with neither skills, nor rules, nor the inner resources to cope with what happened to her. Yet, instinctively, she tapped into the same mechanisms which have allowed isolated adults to survive. She drew comfort from routine tasks and she wrote a diary regularly.

The diary gave her a history and a means of knowing who she was, in the absence of feedback from parents, siblings, teachers and friends. It gave her discipline and pride. It gave her a friend, just as Anne Frank, the little Jewish girl whose family hid in a secret annex in Holland during the second world war, found a friend and a means of understanding the inexplicable, through writing her own diary.

Now, Natascha Kampusch is the point at which her need for normality and our need to learn more about her collide. The chances are that, given her resourcefulness and resilience, she will, like some other children deprived of contact, affection and education, fast-forward her own development.

If she’s not further victimised by the public fascination with her victimhood.


Kidnapped Girl Escapes Captivity - Reunited with her Family after 8 Years

According to a Times Online report, Natascha Kampusch of Vienna, Austria, managed, yesterday, to escape the life of captivity she had come to know for 8 years, and is now reunited with her mother and father.

Ten-year-old Natascha had been walking to school in Vienna, on March 2, 1998, when she was kidnapped by Wolfgang Priklopil (44), and taken to live in the makeshift dungeon of his basement-garage, in Marktfeld, Austria. The girl was never allowed out of her prison until last year, when Priklopil reportedly would let her out into the backyard, and take her shopping with him, as he kept a close eye.

Natascha's opportunity for escape came yesterday, when she was allowed into the backyard unsupervised. The now 18-year-old, quickly ran to a nearby home where she was discovered by an elderly woman, who called the police, after hearing her story.

The teen's captor, Priklopil, upon realizing the girl had escaped, jumped into his car and was soon chased by police. After evading them, he reportedly committed suicide by throwing himself in front of a train at the Praterstern Vienna North train station.

Natascha's parents had "never given up" hope that she would be found alive, although the tragedy of her abduction had caused the two to divorce. When police notified the girl's father, Ludwig Koch, of the fact that she may have been recovered alive, he said, "I hope, I hope, I hope so much that I can hardly bear it, I mean, I just can't believe it. If it is true it will be the greatest thing that could possibly be."

Once reunited, father and daughter held each other and "cried uncontrollably." Herr Koch later remarked, "I never gave up hope. But I am so wonderfully relieved. She is 100 percent my daughter. For me it's as if she never went away." Natascha's mother, Brigitte Sirny, was on holiday, but joined the two later, exclaiming, "This is the most wonderful day of my life."

Natascha is reportedly in "good spirits despite her ordeal," and happy to be free, however, she is said to be suffering from "Stockholm Syndrome," where the victim begins to sympathize with the captor.


1 Jaycee Dugard, Eighteen Years in Captivity

The case of Jaycee Dugard is widely regarded as one of the most severe cases of Stockholm Syndrome, a mental condition that derives from being held captive for so long you no longer see your jailers as enemies, but rather grow a fondness for them out of habit. Eleven-year-old Jaycee Dugard was subdued by a stun-gun on her way home by a man named Phillip Garrido and his wife Nancy. Jaycee was taken back to the Garrido’s sound proof storage unit, where she was assaulted and abused repeatedly. Garrido would come visit Jaycee, often on meth binges, and make her dress up in doll clothes and wear makeup. Even more shocking, during Jaycee’s captivity Phillip went to prison for a drug charge, and his wife Nancy kept Jaycee prisoner for him until his return. When Jaycee was only thirteen she gave birth to a child fathered by Garrido and then a few years later gave birth to another. After a stunning eighteen years in captivity, when Jaycee was finally found she was still not ready to admit what had happened to her. It was only when Garrido confessed to the crime that she felt comfortable revealing her true identity.