ਮਿ Munਨਿਖ ਓਲੀਮਿਕ ਕਤਲੇਆਮ - ਇਤਿਹਾਸ

ਮਿ Munਨਿਖ ਓਲੀਮਿਕ ਕਤਲੇਆਮ - ਇਤਿਹਾਸ


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

ਮਿ Munਨਿਖ ਓਲੀਮਿਕ ਕਤਲੇਆਮ

5 ਸਤੰਬਰ 1972 ਦੀ ਸਵੇਰ ਨੂੰ, ਮਿ Munਨਿਖ ਓਲੰਪਿਕ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ, ਫਲਸਤੀਨੀ ਲਿਬਰੇਸ਼ਨ ਆਰਗੇਨਾਈਜੇਸ਼ਨ ਦੇ ਫਲਸਤੀਨੀ ਅੱਤਵਾਦੀ ਦੇ ਇੱਕ ਸਮੂਹ ਨੇ ਨੌਂ ਇਜ਼ਰਾਈਲੀਆਂ ਨੂੰ ਬੰਧਕ ਬਣਾ ਲਿਆ। ਬੰਧਕ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਦੋ ਇਜ਼ਰਾਈਲੀ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਫਲਸਤੀਨੀਆਂ ਨੇ ਫਿਰ 252 ਫਲਸਤੀਨੀ ਕੈਦੀਆਂ ਦੀ ਰਿਹਾਈ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ। ਜਰਮਨ ਇੱਕ ਬਚਾਅ ਯੋਜਨਾ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰੱਥ ਸਨ ਜਦੋਂ ਕਿ ਅੱਤਵਾਦੀ ਅਤੇ ਬੰਧਕ ਓਲੰਪਿਕ ਵਿਲੇਜ ਵਿੱਚ ਸਨ. ਇਜ਼ਰਾਈਲ ਵੱਲੋਂ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅੱਤਵਾਦੀ ਨੇ ਕਾਹਿਰਾ ਜਾਣ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਹਵਾਈ ਅੱਡੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ ਤਾਂ ਜਰਮਨ ਪੁਲਿਸ ਨੇ ਬੰਧਕਾਂ ਨੂੰ ਛੁਡਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਯੋਜਨਾ ਅਸਫਲ ਰਹੀ. ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ ਸਾਰੇ ਬੰਧਕਾਂ ਨੂੰ ਅੱਤਵਾਦੀ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਬਾਅਦ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇਜ਼ਰਾਈਲ ਨੇ ਲਗਭਗ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਿਸਦਾ ਯੋਜਨਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹਿੱਸਾ ਸੀ.


1972 ਦੇ ਮਿ Munਨਿਖ ਓਲੰਪਿਕ ਕਤਲੇਆਮ ਦੀਆਂ 34 ਤਸਵੀਰਾਂ

ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮਾਗਮਾਂ ਦੇ ਬਾਰੇ ਵਿੱਚ ਅਪਡੇਟ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਭੀੜ ਇਕੱਠੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ. ਬਲੈਕ ਸਤੰਬਰ ਨੇ 200 ਸਿਆਸੀ ਕੈਦੀਆਂ ਦੀ ਰਿਹਾਈ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ। ਇਜ਼ਰਾਈਲ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ. ਜਰਮਨ ਅਧਿਕਾਰੀ, ਬਿਨਾਂ ਅੱਤਵਾਦ ਵਿਰੋਧੀ ਪ੍ਰਤੀਕਰਮ ਯੂਨਿਟ, ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ. ਸੀਐਨਐਨ ਖੂਨ ਦੇ ਧੱਬੇ ਅਤੇ ਗੋਲੀਆਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਉਸ ਜਗ੍ਹਾ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਬੱਧ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਫਲਸਤੀਨੀ ਅੱਤਵਾਦੀਆਂ ਨੇ ਦੋ ਓਲੰਪਿਕ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ, ਬਾਕੀ ਨੌਂ ਦੀ ਕੁਝ ਘੰਟਿਆਂ ਬਾਅਦ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ ਸੀ. ਡੇਲੀ ਮੇਲ ਐਂਕੀ ਸਪਿਟਜ਼ਰ ਉਸ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਉਸਦੇ ਪਤੀ, ਆਂਦਰੇ, ਇਜ਼ਰਾਈਲੀ ਫੈਂਸਿੰਗ ਕੋਚ, ਨੂੰ 1972 ਵਿੱਚ ਅੱਤਵਾਦੀਆਂ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਆਈ.ਓ.ਸੀ. ਓਲੰਪਿਕ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਲ ਦਾ ਮੌਨ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਲਈ. ਕ੍ਰੈਡਿਟ ਐਸੋਸੀਏਟਡ ਪ੍ਰੈਸ ਜਰਮਨ ਆਰਮੀ ਦੀ ਇੱਕ ਬੱਸ ਹੋਟਲ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਖੜ੍ਹੀ ਹੈ ਜਿਸ ਸਮੇਂ ਨੌਂ ਇਜ਼ਰਾਈਲੀ ਬੰਧਕ ਅੰਦਰ ਸਨ. ਡੇਲੀ ਮੇਲ ਹੈਲੀਕਾਪਟਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ ਅਤੇ ਡਰਮੇਕ ਤੇ ਤਿਆਰ ਸਨ. ਬਚਾਅ ਮਿਸ਼ਨ ਅਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਬੰਧਕ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਸੀਐਨਐਨ ਤਬਾਹ ਹੋਇਆ ਹੈਲੀਕਾਪਟਰ ਜੋ ਫੂ ਅਤੇ ਇਗਰੇਵ ਅਤੇ#136rstenfeldbruck ਦੇ ਫੌਜੀ ਹਵਾਈ ਅੱਡੇ 'ਤੇ ਬਚਾਅ ਦੀ ਅਸਫਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਸੀ. ਸਾਰੇ ਨੌ ਬੰਧਕਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਪੰਜ ਅਰਬ ਅੱਤਵਾਦੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਮਿ Munਨਿਖ ਪੁਲਿਸ ਅਧਿਕਾਰੀ ਆਪਰੇਸ਼ਨ ਦੌਰਾਨ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਗੁਆ ​​ਬੈਠੇ. ਡੇਲੀ ਮੇਲ ਸੰਕਟ ਦੇ ਟੈਲੀਵਿਜ਼ਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੁਨੀਆ ਨੇ ਵੇਖਿਆ. ਦੁਨੀਆ ਨੇ ਇਜ਼ਰਾਈਲ ਲਈ ਆਪਣਾ ਸਮਰਥਨ ਦਿਖਾਇਆ. ਸੀਐਨਐਨ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ ਇਜ਼ਰਾਈਲੀ ਅਥਲੀਟ ਅਤੇ ਅਧਿਕਾਰੀ ਘਰ ਪਰਤੇ। ਸੀਐਨਐਨ ਭਿਆਨਕ ਹਮਲਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣ ਦੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਬਾਅਦ ਮੁਰਿਖ ਓਲੰਪਿਕ ਵਿਲੇਜ ਦੇ ਇੱਕ ਮਾਰੇ ਗਏ ਇਜ਼ਰਾਈਲੀ ਓਲੰਪੀਅਨ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਤਾਬੂਤ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਲਿਜਾਇਆ ਗਿਆ. ਡੇਲੀ ਮੇਲ ਇੱਕ ਫੌਜੀ ਐਸਕੌਰਟ ਮਰੇ ਹੋਏ ਅਥਲੀਟਾਂ ਅਤੇ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਦੇ ਤਾਬੂਤ ਨੂੰ ਇਜ਼ਰਾਈਲ ਵਾਪਸ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਸੀਐਨਐਨ ਓਲੰਪਿਕ ਸਟੇਡੀਅਮ ਵਿੱਚ ਅੱਤਵਾਦੀ ਹਮਲੇ ਦੇ ਪੀੜਤਾਂ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਸਮਾਰੋਹ ਦੌਰਾਨ ਓਲੰਪਿਕ ਝੰਡਾ ਅੱਧਾ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਡੇਲੀ ਮੇਲ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਜਰਮਨ ਵਿਦੇਸ਼ ਮੰਤਰੀ ਵਾਲਟਰ ਸ਼ੀਲ (ਸੱਜੇ, ਇੱਥੇ ਸਤੰਬਰ 1972 ਵਿੱਚ ਚਾਂਸਲਰ ਵਿਲੀ ਬ੍ਰਾਂਡਟ ਦੇ ਨਾਲ ਦੇਖੇ ਗਏ) ਦੀ ਕਾਹਿਰਾ ਵਿੱਚ ਬਲੈਕ ਸਤੰਬਰ ਦੇ ਸੰਸਥਾਪਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨਾਲ ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਿਲਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਸੀ. spiegel ਜਰਮਨ ਦੇ ਵਿਦੇਸ਼ ਮੰਤਰਾਲੇ ਨੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਪੀਐਲਓ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਜਰਮਨ ਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਨਾ ਕਰਨ। ਪੀਐਲਓ ਦੇ ਤਤਕਾਲੀ ਨੇਤਾ ਯਾਸਰ ਅਰਾਫਾਤ ਨੇ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਇਸ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕੀਤੀ. ਬਦਲੇ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੂੰ ਬੋਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦੂਤ ਭੇਜਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਜਿਸਨੇ PLO ਅਤੇ rsquos ਹਿੱਤਾਂ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕੀਤਾ. ਸਪੀਗਲ ਵੇਟਲਿਫਟਰ ਯੋਸੇਫ ਰੋਮਾਨੋ ਨੂੰ ਹਮਲੇ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਫਲਸਤੀਨੀ ਅੱਤਵਾਦੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਵਿਗਾੜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਤਸੀਹੇ ਦਿੱਤੇ ਗਏ. ਡੇਲੀ ਮੇਲ ਡੈਨ ਅਲੋਨ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਤਲਵਾਰਬਾਜ਼ੀ ਦੇ ਸਾਮਾਨ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ 1972 ਦੀ ਇਜ਼ਰਾਈਲੀ ਓਲੰਪਿਕ ਟੀਮ ਦਾ ਮੈਂਬਰ ਸੀ. ਏਲਨ, ਜੋ ਕਿ ਮਿ Munਨਿਖ ਕਤਲੇਆਮ ਤੋਂ ਬਚਿਆ ਸੀ, ਨੇ ਦੁਖਦਾਈ ਘਟਨਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਖੇਡ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ. ਨੈਪਲਸ ਨਿwsਜ਼ ਇਜ਼ਰਾਈਲ ਅਤੇ rsquos ਓਲੰਪਿਕ ਟੀਮ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੇ ਅਰਬ ਅੱਤਵਾਦੀ ਹਮਲੇ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਪੁਲਿਸ ਗੋਲੀਬਾਰੀ ਵਿੱਚ ਪੱਛਮੀ ਜਰਮਨੀ ਦੇ ਮਿ Munਨਿਖ ਦੇ ਓਲੰਪਿਕ ਸਟੇਡੀਅਮ ਤੋਂ ਬੁੱਧਵਾਰ, 6 ਸਤੰਬਰ, 1972 ਨੂੰ ਯਾਦਗਾਰੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੇਬ ਵਿੱਚ ਕਾਲੇ ਰਿਬਨ ਰੱਖੇ। ਸਾਰੇ 11 ਇਜ਼ਰਾਈਲੀ ਬੰਧਕ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਏਪੀ ਫੋਟੋ 1972 ਦੀਆਂ ਮਿ Munਨਿਖ ਓਲੰਪਿਕ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਫਲਸਤੀਨੀ & lsquo ਬਲੈਕ ਸਤੰਬਰ & rsquo ਸੈੱਲ ਦੁਆਰਾ 11 ਇਜ਼ਰਾਈਲੀ ਬੰਧਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਛੇ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਯੋਸੇਫ ਰੋਮਾਨੋ, ਤਸ਼ੱਦਦ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ, ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਕੇਂਦਰ ਹੈ. ਡੇਲੀ ਮੇਲ ਖੱਬੇ ਤੋਂ ਸੱਜੇ- ਸਿਰੀਮਰ ਮੁਹੰਮਦ ਅਬਦੁੱਲਾ, ਇਬਰਾਹਿਮ ਮੋਸੌਦ ਬਦਰਾਨ ਅਤੇ ਆਬੇਦ ਕੈਰ ਅਲ ਦਨੌਲੀ, ਤਿੰਨ ਅਰਬ ਅੱਤਵਾਦੀ ਜੋ ਮਿ Munਨਿਖ ਓਲੰਪਿਕ ਵਿਲੇਜ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ ਸਨ. Pinterest


ਮ੍ਯੂਨਿਚ ਓਲੰਪਿਕ ਕਤਲੇਆਮ: ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਨਿਕਸਨ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕਰਮ ਅਤੇ#8217 ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕਰਮ ਦੇ ਅੰਸ਼

ਸਤੰਬਰ 5, 10:35 ਸ਼ਾਮ ਹੈਗ ਨੇ ਨਿਕਸਨ ਨੂੰ ਰਿਪੋਰਟ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਸਾਰੇ ਬੰਧਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ. “ ਇਜ਼ਰਾਈਲੀਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕਰਮ ਹੋਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ”, ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ.

ਨਿਕਸਨ: “ ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਕਿਸ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ? ”

ਹੈਗ: “ ਲੇਬਨਾਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਇਹ ਪਤਾ ਲਗਾਉਣਗੇ ਕਿ ਕਿੱਥੇ ਅਧਾਰਤ ਹਨ (sic). ”

ਨਿਕਸਨ: “ ਉਹ ਇਸਦੇ ਯੋਗ ਹਨ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਹੈ, ਕੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲਗਦਾ? ”

ਦਸ ਮਿੰਟ ਬਾਅਦ, ਨਿਕਸਨ ਹੈਗ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: “ ਹੈਲ, ਸਾਨੂੰ ਲੇਬਨਾਨ ਦੀ ਕੀ ਪਰਵਾਹ ਹੈ. ਸੋਚੋ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਖਤ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ. ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਚਲਾਓ. ਜਿਹੜੀਆਂ ਕੌਮਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਲੁਟੇਰਿਆਂ ਨੂੰ ਪਨਾਹ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਨਾਹ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ#8212 ਅਸੀਂ ਸਾਰੀ ਆਰਥਿਕ ਸਹਾਇਤਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗੇ. ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ ਲੇਬਨਾਨ. ਜੌਰਡਨ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ. ਇਹ ਨਾ ਜਾਣੋ ਕਿ ਸਾਡੇ ਹੋਰ ਕਿਸ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਹਨ. ”

ਪੰਜ ਮਿੰਟ ਬਾਅਦ, ਨਿਕਸਨ ਨੇ ਹੈਗ ਨੂੰ ਫ਼ੋਨ 'ਤੇ ਕਿਹਾ: “ ਮੈਂ ਇਜ਼ਰਾਈਲੀਆਂ ਦੇ ਅੰਤਮ ਸੰਸਕਾਰ ਲਈ ਉਡਾਣ ਭਰ ਕੇ ਇਸ' ਤੇ ਆਪਣੀ ਸਥਿਤੀ ਦਿਖਾਉਣ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਵ੍ਹਾਈਟ ਹਾ Houseਸ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਿਆਂ ਹੀ ਰਿਪੋਰਟਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਘਟਨਾ ਤੋਂ ਦੁਖੀ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹਾਂ ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਸਵੇਰੇ ਟਿੱਪਣੀ ਕਰਾਂਗੇ. ”

ਰਾਤ 11:25 ਵਜੇ ਰੋਜਰਸ ਅਤੇ ਹੈਗ ਟੈਲੀਫੋਨ 'ਤੇ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ. ਰੋਜਰਸ ਸੁਝਾਅ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਨਿਕਸਨ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਵਿੱਚ ਅੱਧੇ ਝੰਡੇ ਨਾਲ ਸੋਗ ਦੇ ਦਿਨ ਲਈ ਇੱਕ ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਆਦੇਸ਼ ਜਾਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ.

ਕਿਸਿੰਜਰ: “ ਖੈਰ, ਰੋਜਰਸ ਸੋਚਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਸੋਗ ਦਿਵਸ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ. ਮੈਂ ਇਸਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹਾਂ. ਇਹ ਸਾਡਾ ਸੋਗ ਦਾ ਦਿਨ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ. ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਕਰਨ ਲਈ ਇਹ ਹੁਣ ਕਾਫ਼ੀ ਅਸਾਨ ਹੈ. ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ, ਰੱਬ ਮੈਂ ਯਹੂਦੀ ਹਾਂ. ਮੇਰੇ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ 13 ਮੈਂਬਰ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ. ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸ ਪ੍ਰਤੀ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ. ਪਰ ਮੈਨੂੰ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਯਹੂਦੀ ਵਿਰੋਧੀ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਬਾਰੇ ਵੀ ਸੋਚਣਾ ਪਏਗਾ. ਜੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਨੀਤੀ ਨੂੰ ਯਹੂਦੀ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੁਆਰਾ ਚਲਾਉਣ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ. ”

ਨਿਕਸਨ: “ ਕੱਟੜਪੰਥੀ ਯਹੂਦੀ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੁਆਰਾ. ”

ਕਿਸਿੰਜਰ: “ ਕੱਟੜਪੰਥੀ ਯਹੂਦੀ ਭਾਈਚਾਰੇ ਦੁਆਰਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰੋ. ”

ਕਿਸਿੰਜਰ, (ਨਿਕਸਨ ਦੇ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਸ਼ਟਰ ਜਾਣ ਦੇ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ): “ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ. ਸਰੀਰਕ ਤੌਰ ਤੇ ਨਹੀਂ. ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਨੂੰ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਸ਼ਟਰ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਅਤੇ ਇਹ ਵੇਖਣ ਲਈ ਕਿ ਕੀ ਅਸੀਂ ਗੁਰੀਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪਨਾਹ ਦੇਣ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਨਿਯਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਜਾਂ ਨਹੀਂ. ”

ਨਿਕਸਨ: “ ਹੁਣ, ਮੈਂ ਰਾਬਿਨ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ. ਮੈਂ ’ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਅੱਜ ਸਵੇਰੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਰਿਪੋਰਟ ਲੈਣ ਲਈ ਬੁਲਾਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ. ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬੁੱਧੀ ਹੈ. ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਉਹ ਕੱਲ ਰਾਤ ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਸੀ. ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਸਾਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ ਹੈ ਅਤੇ#8221

ਕਿਸਿੰਜਰ: “ ਮੈਨੂੰ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸ਼ਾਇਦ. ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਆਏ. ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਰੂਸੀ ਨਹੀਂ. ਸਾਨੂੰ ਇੱਕ ਚੋਣ ਮੁਹਿੰਮ ਮਿਲੀ ਹੈ. ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਗੋਲਡਾ ਮੀਰ ਤੋਂ ਇੱਕ ਵਾਅਦਾ ਮਿਲਿਆ ਸੀ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਫੌਜੀ ਕਾਰਵਾਈ ਨਹੀਂ ਕਰਨਗੇ. ਪਰ ਇਹ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਭੜਕਾਹਟ ਹੈ. ਅਤੇ ਉਹ ਭਾਵਨਾਤਮਕ ਹਨ. ਅਤੇ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਕਿ ਉਹ ਇਹ ਸੋਚਣ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਦੀ ਜੇਬ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਹੈ. ”

ਨਿਕਸਨ: “ ਖੈਰ, ਮੈਨੂੰ ਕਹਿਣ ਦਿਓ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਰਾਬਿਨ ਨਾਲ ਕੋਈ ਸਮੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਹੈ. ਜਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਹ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਤਰਕਸ਼ੀਲ ਹੈ ਅਤੇ#8217 ਹੈ

ਨਿਕਸਨ: “ ਪਰ ਮੁੱਦਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ, ਬਿੱਲ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਣ ਦਿਓ. ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਸ਼ਟਰ ਜਾਣ ਦਾ ਤੁਹਾਡਾ ਵਿਚਾਰ, ਉਸਨੂੰ ਆਖਰਕਾਰ ਬਿੰਦੂ ਮਿਲ ਗਿਆ. ਅਤੇ ਇਹ ਉਸਦੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇਗਾ. ”

ਕਿਸਿੰਜਰ: “ ਸਭ ਦੇ ਬਾਰੇ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਰਹੇਗਾ, ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ. ਕਿਉਂਕਿ ਜੇ ਉਹ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਸ਼ਟਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਕੁਝ ਠੋਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇਗਾ. ਬੇਸ਼ੱਕ, ਕੁਝ ਵੀ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ. ਪਰ ਅਸੀਂ ਅੱਤਵਾਦ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਾਜਨੇਤਾ ਵਰਗੇ ਭਾਸ਼ਣ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਾਂ. ”

ਨਿਕਸਨ: “ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਕਿ ਉਹ ਬੇਰੂਤ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ. ਮੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਅਤੇ ਕੁਝ ਕੈਂਪਾਂ ਨੂੰ ਖੜਕਾਉਣ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਇਤਰਾਜ਼ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਇਹ ਇਸ ਵੇਲੇ ਵੀ ਖਰਾਬ ਹੈ. ”

ਨਿਕਸਨ: “ ਆਓ ਝੰਡੇ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਗੱਲ ਕਰੀਏ. ਜਿਸ ਚੀਜ਼ ਬਾਰੇ ਮੈਂ ਚਿੰਤਤ ਹਾਂ ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ (ਨਿ Newਯਾਰਕ ਸਿਟੀ ਮੇਅਰ ਜੌਨ) ਲਿੰਡਸੇ (ਰਿਪਬਲਿਕਨ ਨਾਮਜ਼ਦਗੀ ਦੀ ਦੌੜ ਵਿੱਚ ਸਾਬਕਾ ਨਿਕਸਨ ਵਿਰੋਧੀ) ਦਾ ਹੌਸਲਾ ਘੱਟ ਹੋਣ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕਾਂਗਰਸ ਘੱਟ ਕਰਨ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰੇਗੀ ਝੰਡਾ. ਇੱਥੇ ਬਿੰਦੂ ਹੈ. (ਅਸਪਸ਼ਟ) ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਆਇਰਿਸ਼ ਰਾਸ਼ਟਰਵਾਦੀਆਂ ਦੇ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਝੰਡੇ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ? ”

ਕਿਸਿੰਜਰ: “ ਇਹ ਸਹੀ ਹੈ. ਆਇਰਿਸ਼ਮੈਨ ਕੀ ਕਹਿਣਗੇ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਦੋਂ ਸਕੂਲ ਦੇ ਬੱਚੇ ਬੇਲਫਾਸਟ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ. ”

ਨਿਕਸਨ: “ ਇਹ ਸਹੀ ਹੈ. ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇਸ ਨੁਕਤੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਝੰਡਾ ਹਰ ਸਮੇਂ ਨੀਵਾਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ. ”

ਨਿਕਸਨ: “ ਹਾਂ. ਹੁਣ ਚਰਚ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਮੈਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੇ ਮੈਂ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਾਂ. ਮੇਰਾ ਤਰੀਕਾ ਇਹ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਅਮਰੀਕੀਆਂ ਨੂੰ ਚਰਚ ਜਾਣ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਲਈ ਕਹਾਂ. ਪਰ ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਚੁੱਪਚਾਪ ਇਸ ਭੈੜੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਖਿਸਕ ਗਿਆ. ”

ਕਿਸਿੰਜਰ: “ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ. ”

ਨਿਕਸਨ: “. ਅਤੇ ਸ਼ਾਇਦ ਉਸ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਚਰਚ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਰਾਹ ਦੇ ਚੁਣੋ. ਇਸਦਾ ਕੋਈ ਨੋਟਿਸ. ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਘੁੰਮਦਾ ਹਾਂ, ਚਰਚ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਮਿੰਟ ਬੈਠਦਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਬਾਹਰ ਚਲਦਾ ਹਾਂ. ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸਮਝੋ? ਉਹ ਮੇਰੀ ਚੁੱਪ ਦਾ ਪਲ ਹੈ. ”

ਕਿਸੀੰਜਰ: “ ਮੈਨੂੰ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸਦਾ ਅਰਥ ਹੈ. ਇਸ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖੀ ਹਮਦਰਦੀ ਹੈ. ਤੁਸੀਂ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਖੜੇ ਹੋ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦੇ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਅਧਿਕਾਰਤ ਕਾਰਜ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ. ”

ਸਰੋਤ: ਅਮੀਰ ਓਰੇਨ, “ ਨਿਕਸਨ ਨੂੰ ਮਿ Munਨਿਖ ਦਾ ਸ਼ਾਟ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਿਆ, ਅਤੇ#8221 ਹਾ ’aretz, (ਫਰਵਰੀ 23, 2006).

ਯਹੂਦੀ ਵਰਚੁਅਲ ਲਾਇਬ੍ਰੇਰੀ ਤੱਕ ਜਾਣ ਲਈ ਸਾਡੀ ਮੋਬਾਈਲ ਐਪ ਡਾਉਨਲੋਡ ਕਰੋ


ਮਿ Munਨਿਖ 1972 ਓਲੰਪਿਕ ਖੇਡਾਂ

ਸਾਡੇ ਸੰਪਾਦਕ ਤੁਹਾਡੇ ਦੁਆਰਾ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੀ ਸਮੀਖਿਆ ਕਰਨਗੇ ਅਤੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਨਗੇ ਕਿ ਲੇਖ ਨੂੰ ਸੋਧਣਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ.

ਮਿ Munਨਿਖ 1972 ਓਲੰਪਿਕ ਖੇਡਾਂ, ਮਿ Munਨਿਖ ਵਿੱਚ ਆਯੋਜਿਤ ਐਥਲੈਟਿਕ ਫੈਸਟੀਵਲ ਜੋ 26 ਅਗਸਤ - 11 ਸਤੰਬਰ 1972 ਨੂੰ ਹੋਇਆ ਸੀ. ਮਿ Munਨਿਖ ਖੇਡਾਂ ਆਧੁਨਿਕ ਓਲੰਪਿਕ ਖੇਡਾਂ ਦੀ 17 ਵੀਂ ਘਟਨਾ ਸੀ.

1972 ਦੀਆਂ ਮਿ Munਨਿਖ ਓਲੰਪਿਕਸ ਵਿੱਚ ਦੁਖਾਂਤ ਵਾਪਰਿਆ ਜਦੋਂ ਅੱਠ ਫਲਸਤੀਨੀ ਅੱਤਵਾਦੀਆਂ ਨੇ 5 ਸਤੰਬਰ ਨੂੰ ਓਲੰਪਿਕ ਵਿਲੇਜ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਇਜ਼ਰਾਈਲੀ ਟੀਮ ਦੇ ਦੋ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਨੌਂ ਹੋਰ ਇਜ਼ਰਾਈਲੀਆਂ ਨੂੰ ਬੰਧਕ ਬਣਾ ਲਿਆ ਗਿਆ ਕਿਉਂਕਿ ਅੱਤਵਾਦੀਆਂ ਨੇ ਇਜ਼ਰਾਈਲ ਵਿੱਚ 200 ਫਲਸਤੀਨੀ ਕੈਦੀਆਂ ਦੀ ਰਿਹਾਈ ਲਈ ਸੌਦੇਬਾਜ਼ੀ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਬੰਧਕ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਬੰਦੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪੱਛਮੀ ਜਰਮਨ ਪੁਲਿਸ ਕਰਮਚਾਰੀ ਬਚਾਅ ਦੀ ਅਸਫਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਇਸ ਤ੍ਰਾਸਦੀ ਨੇ ਖੇਡਾਂ ਨੂੰ ਰੁਕਵਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਯਾਦਗਾਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲੀਆਂ ਖੇਡਾਂ 'ਤੇ ਲੰਮਾ ਪਰਛਾਵਾਂ ਪਾਇਆ. ਸਾਰੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਲਈ ਮੁਅੱਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸਨ ਜਦੋਂ ਕਿ ਓਲੰਪਿਕ ਸਟੇਡੀਅਮ ਵਿੱਚ ਪੀੜਤਾਂ ਦੀ ਯਾਦਗਾਰੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ. ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਓਲੰਪਿਕ ਕਮੇਟੀ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਐਵਰੀ ਬ੍ਰਾਂਡੇਜ ਦੇ ਹਮਲੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਖੇਡਾਂ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣ ਦੇ ਫੈਸਲੇ ਦੀ ਵਿਆਪਕ ਆਲੋਚਨਾ ਹੋਈ ਸੀ। ਬਾਅਦ ਦੀਆਂ ਓਲੰਪਿਕਸ ਵਿੱਚ, ਓਲੰਪਿਕ ਪਿੰਡਾਂ ਅਤੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਦੇ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਰੱਖਿਆ ਉਪਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਅਥਲੀਟਾਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ ਪਰੰਤੂ ਓਲੰਪਿਜ਼ਮ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਉਤਸਵ ਅਤੇ ਖੁੱਲੇ ਮਾਹੌਲ ਨੂੰ ਵੀ ਘੱਟ ਕਰਦਾ ਹੈ.

122 ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ 7,000 ਤੋਂ ਵੱਧ ਅਥਲੀਟਾਂ ਨੇ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ. ਟਰੈਕ-ਐਂਡ-ਫੀਲਡ ਮੁਕਾਬਲਾ ਉਪਕਰਣਾਂ, ਤਹਿ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਟ੍ਰੈਕ 'ਤੇ ਵਾਪਰੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਕਾਰਨ ਖਰਾਬ ਹੋ ਗਿਆ. ਸੋਵੀਅਤ ਦੌੜਾਕ ਵੈਲੇਰੀ ਬੋਰਜ਼ੋਵ ਨੇ 100 ਅਤੇ 200 ਮੀਟਰ ਦੋਨਾਂ ਦੌੜਾਂ ਜਿੱਤੀਆਂ ਜਦੋਂ ਉਸਦੇ ਦੋ ਮੁੱਖ ਪ੍ਰਤੀਯੋਗੀ, ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਅਨੁਸੂਚੀ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੀ ਗਰਮੀ ਤੋਂ ਖੁੰਝ ਗਏ. ਫਿਨਲੈਂਡ ਦੇ ਲੇਸੇ ਵਿਰਾਨ ਨੇ 5,000- ਅਤੇ 10,000-ਮੀਟਰ ਦੌੜਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਨ ਤਗਮਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ।

ਤੈਰਾਕੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਅਮਰੀਕਨ ਮਾਰਕ ਸਪਿਟਜ਼ ਨੇ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ, ਜਿਸਨੇ ਸੱਤ ਸੋਨੇ ਦੇ ਤਗਮੇ (ਰੀਲੇਅ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ) ਜਿੱਤੇ, ਜੋ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਓਲੰਪਿਕ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਅਥਲੀਟ ਦੁਆਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ. ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆ ਦੀ ਸ਼ੇਨ ਗੋਲਡ ਨੇ ਮਹਿਲਾ ਤੈਰਾਕੀ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਸੋਨ ਤਮਗੇ, ਇੱਕ ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਕਾਂਸੀ ਦਾ ਤਮਗਾ ਜਿੱਤਿਆ।


ਮਿ Munਨਿਖ ਕਤਲੇਆਮ: ਓਲੰਪਿਕਸ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਕਾਲਾ ਦਿਨ ਦੁਬਾਰਾ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ

"ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਮੈਰਾਥਨ 2011" ਲੋਗੋ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਫ਼ਿਰੋਜ਼ੀ ਟੀ-ਸ਼ਰਟ ਵਿੱਚ ਇੱਕ 85 ਸਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਖੇਡ ਟਰਾਫੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਕੈਬਨਿਟ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਹੈ. ਇੱਕ ਸਾਬਕਾ ਇਜ਼ਰਾਈਲੀ ਅਥਲੀਟ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਾਬਕਾ ਟੀਮ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਅਲੋਪ ਹੋ ਰਹੀ ਕਾਲੀ ਅਤੇ ਚਿੱਟੀ ਫੋਟੋ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੇਜ਼ ਤੇ ਬੈਠਾ ਹੈ. ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ, ਪਰ ਯਕੀਨਨ, ਉਹ ਤਸਵੀਰ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ: "ਵੈਨਬਰਗ, ਫ੍ਰਾਈਡਮੈਨ, ਸਪਰਿੰਗਰ, ਅਮਿਤਜ਼ੁਰ ਸ਼ਾਪੀਰਾ, ਯੋਸੇਫ ਰੋਮਾਨੋ, ਜ਼ੀਵ ਹਾਫਿਨ."

ਇਹ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀ ਕਹਾਉਣ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਹਨ ਦਹਿਸ਼ਤ, ਅਤੇ ਆਦਮੀ ਸ਼ੌਲ ਲਾਡਾਨੀ ਹੈ. ਉਹ ਮ੍ਯੂਨਿਚ ਕਤਲੇਆਮ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ, 1972 ਦੀਆਂ ਓਲੰਪਿਕ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਏ ਭਿਆਨਕ ਅੱਤਵਾਦੀ ਅੱਤਿਆਚਾਰ. ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਵਿਅੰਗ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਭਿਆਨਕ ਪਲ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ "ਦਿ ਹੈਪੀ ਓਲੰਪਿਕਸ" ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ.

ਚਿਹਰੇ ਅਤੇ ਨਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਾਡਨੀ ਯਾਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਉਹ ਉਸਦੇ ਕੁਝ ਸਾਥੀ ਹਨ ਜੋ ਹਮਲੇ ਦੌਰਾਨ ਡਿੱਗ ਗਏ ਸਨ. ਓਲੰਪਿਕਸ ਨੇ ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਪਲਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕੋਵੀਡ -19 ਦੁਆਰਾ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭਾਵਤ ਹੋਈਆਂ ਖੇਡਾਂ ਦਾ ਆਯੋਜਨ ਕਰਕੇ ਇਸ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਟੋਕੀਓ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਰਖ ਦੀਆਂ ਚੁਣੌਤੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ. ਹਾਲਾਂਕਿ, ਮਿ Munਨਿਖ ਕਤਲੇਆਮ ਨੂੰ ਅਜੇ ਵੀ ਓਲੰਪਿਕ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਕਾਲੇ ਦਿਨ ਵਜੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ.


ਪਰਮਲਿੰਕ https://p.dw.com/p/2jOPV

ਮਿ Munਨਿਖ ਵਿੱਚ 1972 ਦੀਆਂ ਓਲੰਪਿਕ ਖੇਡਾਂ ਇੱਕ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਮੌਕਾ ਹੋਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਸਨ ਮਿ Munਨਿਖ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਨਾਜ਼ੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਯੁੱਧ ਦੇ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਸਦੀ ਦੀ ਇੱਕ ਚੌਥਾਈ ਤੋਂ ਵੱਧ, ਜਰਮਨੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਆਧੁਨਿਕ ਅਤੇ ਲੋਕਤੰਤਰੀ ਰਾਜ ਵਜੋਂ ਪੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ. ਬਰਲਿਨ ਵਿੱਚ 1936 ਦੇ ਓਲੰਪਿਕ ਪ੍ਰਚਾਰ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਕਿਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀਆਂ.

10 ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ, ਮਿ Munਨਿਖ ਖੇਡਾਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜੀਵੰਤ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਸਨ - 5 ਸਤੰਬਰ ਦੀ ਸਵੇਰ ਤਕ, ਲਗਭਗ 4:35 ਵਜੇ, ਫਲਸਤੀਨੀ ਅੱਤਵਾਦੀ ਸਮੂਹ ਬਲੈਕ ਸਤੰਬਰ ਦੇ ਅੱਠ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੇ ਓਲੰਪਿਕ ਵਿਲੇਜ ਵਿੱਚ ਇਜ਼ਰਾਈਲੀ ਅਥਲੀਟਾਂ ਦੇ ਕੁਆਰਟਰਾਂ ਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਜ਼ਰਾਈਲ ਦੁਆਰਾ ਕੈਦ ਕੀਤੇ ਗਏ 232 ਫਲਸਤੀਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਜਰਮਨੀ ਦੇ ਖੱਬੇ-ਪੱਖੀ ਅੱਤਵਾਦੀਆਂ ਆਂਦਰੇਸ ਬਾਦਰ ਅਤੇ ਉਲਰੀਕੇ ਮੇਨਹੋਫ ਅਤੇ ਜਾਪਾਨ ਦੇ ਕੋਜ਼ੋ ਓਕਾਮੋਟੋ ਦੀ ਰਿਹਾਈ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ।

ਜਰਮਨ ਵਾਰਤਾਕਾਰ ਮੰਗਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸਨ ਪਰ ਇਜ਼ਰਾਈਲ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਖਤੀ ਨਾਲ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ. ਇਜ਼ਰਾਈਲ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਗੋਲਡਾ ਮੀਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜੇ ਸਾਨੂੰ ਹਾਰ ਮੰਨਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਕੋਈ ਵੀ ਇਜ਼ਰਾਈਲੀ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਕਿ ਉਸਦੀ ਜਾਨ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ।” ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ, ਇੱਕ ਮਾੜੀ ਯੋਜਨਾਬੱਧ ਬਚਾਅ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਇਜ਼ਰਾਈਲ ਦੀ 11 ਓਲੰਪਿਕ ਟੀਮ ਦੇ ਮੈਂਬਰ, ਪੰਜ ਬਲੈਕ ਸਤੰਬਰ ਹਮਲਾਵਰ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪੁਲਿਸ ਕਰਮਚਾਰੀ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ.

ਉਸ ਸਮੇਂ ਮਿ Munਨਿਖ ਦੇ ਪੁਲਿਸ ਮੁਖੀ, ਮੈਨਫ੍ਰੇਡ ਸ਼੍ਰੇਬਰ ਨੇ ਮੰਨਿਆ ਕਿ ਕਾਨੂੰਨ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਧਿਕਾਰੀ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਸਨ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ, “ਸਾਨੂੰ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੇ ਅਪਰਾਧਾਂ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਨਿਹੱਥੇ ਹੋਣ ਲਈ ਸਿਖਲਾਈ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ,” ਪਰ ਅਰਧ ਸੈਨਿਕ ਸਿਖਲਾਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਅੱਤਵਾਦੀਆਂ ਵਿਰੁੱਧ ਕਾਰਵਾਈ ਲਈ ਨਹੀਂ।

ਬਲੈਕ ਸਤੰਬਰ ਦੇ ਅੱਠ ਮੈਂਬਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਜੋ ਇਜ਼ਰਾਈਲ ਦੁਆਰਾ 232 ਫਲਸਤੀਨੀ ਕੈਦੀਆਂ ਨੂੰ ਰਿਹਾਅ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ

ਚੇਤਾਵਨੀਆਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰ ਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ

ਪਰ ਪੁਲਿਸ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਤਿਆਰ ਹੋ ਸਕਦੀ ਸੀ. ਬਰਲਿਨ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਮੈਥਿਆਸ ਡਾਹਲਕੇ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ 1970 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੇ ਅਰੰਭ ਵਿੱਚ ਦਹਿਸ਼ਤ ਨਾਲ ਛਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ. ਉਸ ਨੇ ਡੀਡਬਲਯੂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, “ਹਵਾਈ ਜਹਾਜ਼ ਅਗਵਾ ਕਰਨਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅੱਜ ਦਾ ਕ੍ਰਮ ਸੀ। ਉੱਤਰੀ ਆਇਰਿਸ਼ ਆਈਆਰਏ, ਫਰਾਂਸ ਅਤੇ ਸਪੇਨ ਵਿੱਚ ਈਟੀਏ, ਇਟਲੀ ਵਿੱਚ ਸੱਜੇ ਅਤੇ ਖੱਬੇਪੱਖੀ ਅੱਤਵਾਦ ਅਤੇ ਮੱਧ ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਸੰਘਰਸ਼ ਸਨ.

ਓਲੰਪਿਕ ਖੇਡਾਂ ਦੀ ਦੌੜ ਵਿੱਚ, ਮਿ Munਨਿਖ ਦੇ ਪੁਲਿਸ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ ਜੌਰਜ ਸੀਬਰ ਨੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ 26 ਅੱਤਵਾਦੀ ਹਮਲੇ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵਿਕਸਤ ਕੀਤੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਟੀਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਸਨ. ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੰਬਰ 21 ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮਿ Munਨਿਖ ਬੰਧਕ ਸੰਕਟ ਦੇ ਸਮਾਨ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚ ਤੜਕੇ ਇਜ਼ਰਾਇਲੀ ਅਥਲੀਟਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ. ਡੀਡਬਲਯੂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਇੰਟਰਵਿ ਵਿੱਚ, ਸੀਬਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਜਰਮਨ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਇਕੱਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਨਹੀਂ ਸੀ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ, “ਅਮਰੀਕਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਚੀਨ ਤੱਕ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਏਜੰਸੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ,‘ ਅਸੀਂ ਕੁਝ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਇਹ ਵਾਪਰੇਗਾ।

ਸੀਬਰ, ਜੋ ਹੁਣ 82 ਸਾਲ ਦੇ ਹਨ, ਨੇ ਸਾਬਕਾ ਪੁਲਿਸ ਮੁਖੀ ਸ਼੍ਰੇਬਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸਭ ਤੋਂ ਗੰਭੀਰ ਦੋਸ਼ ਲਾਏ ਹਨ। ਇਹ ਉਹ ਸੀ ਜੋ ਅਧਿਕਾਰਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਖੇਡਾਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਾ ਇੰਚਾਰਜ ਸੀ. ਸਾਈਬਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼੍ਰੇਬਰ ਨੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਉਸੇ ਲਾਈਨ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ: "ਮੈਂ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਤੌਰ ਤੇ ਹਵਾਲਾ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ: 'ਸਾਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਚੇਤਾਵਨੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਲਾਂਡਰੀ ਦੀਆਂ ਟੋਕਰੀਆਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ. ਸਾਲ. ''

ਖੇਡਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸਾਈਬਰ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਸੁਝਾਅ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ, ਓਲੰਪਿਕ ਵਿਲੇਜ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਅਥਲੀਟਾਂ ਨੂੰ ਕੌਮੀਅਤਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵੰਡਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਬਲਕਿ ਵੱਖਰੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ. ਪਰ ਖੇਡ ਅਧਿਕਾਰੀ ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ.

ਪੁਲਿਸ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ ਜੌਰਜ ਸੀਬਰ ਬੰਧਕ ਸੰਕਟ ਦੇ ਸਮੇਂ ਮਿ Munਨਿਖ ਵਿੱਚ ਸਨ

ਸੰਚਾਰ ਅਰਾਜਕਤਾ ਟੀਵੀ 'ਤੇ ਲਾਈਵ

ਓਲੰਪਿਕ ਬੁਖਾਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਮਿ Munਨਿਖ ਸ਼ਹਿਰ ਇੱਕ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਤਬਾਹੀ ਵਿੱਚ ਫਸ ਗਿਆ. ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਡਾਹਲਕੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਉਲਝਣ ਵਾਲੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਮੁੱਖ ਸਮੱਸਿਆ ਸੀ." "ਵੱਖ -ਵੱਖ ਪਾਰਟੀਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਇੰਨੀ ਮਾੜੀ ਗੱਲਬਾਤ ਕੀਤੀ ਕਿ ਅਖੀਰ ਵਿੱਚ ਤਾਇਨਾਤ ਪੁਲਿਸ ਦੇ ਕੁਝ ਸਨਾਈਪਰਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਕਿੰਨੇ ਅੱਤਵਾਦੀਆਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਦੂਜੀਆਂ ਪਾਰਟੀਆਂ ਸਹੀ ਗਿਣਤੀ ਜਾਣਦੀਆਂ ਸਨ।"

ਦਹਲਕੇ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, "ਇੱਕ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਪਾਰਟੀ ਸੀ, ਇੱਕ ਪੁਲਿਸ ਫੋਰਸ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਕਈ ਐਡਹਾਕ ਸਮੂਹ ਸਨ ਜੋ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠ ਕੇ ਵਿਚਾਰ ਵਟਾਂਦਰਾ ਕਰਦੇ ਸਨ." "ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਯੋਜਨਾ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ."

ਸਥਿਤੀ ਇਸ ਤੱਥ ਦੁਆਰਾ ਤਿੱਖੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਜਰਮਨੀ ਦੇ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਰਾਜ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਸਨ - ਅੱਜ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਜ਼ਿਆਦਾ ਹੱਦ ਤੱਕ - ਜਿਸ ਨਾਲ ਰਾਜ ਅਤੇ ਸੰਘੀ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭੰਬਲਭੂਸਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ.

ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਮੀਡੀਆ ਨੇ ਅੱਤਵਾਦੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਮੁਹੱਈਆ ਕਰਵਾਈ। ਅਧਿਕਾਰੀ ਨਾ ਸਿਰਫ ਬੰਧਕਾਂ ਦੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਾਲੀ ਇਮਾਰਤ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਬੰਦ ਕਰਨਾ ਭੁੱਲ ਗਏ, ਬਲਕਿ ਓਲੰਪਿਕ ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਪ੍ਰੈਸ ਨੂੰ ਹਟਾਉਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਸਫਲ ਰਹੇ. ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਅੱਤਵਾਦੀ ਇਜ਼ਰਾਇਲੀ ਕੁਆਰਟਰਾਂ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਸਨਾਈਪਰਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੇ ਯੋਗ ਸਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਯੋਜਨਾਬੱਧ ਬਚਾਅ ਕਾਰਜਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰਨਾ ਪਿਆ.

ਮਾਰੇ ਗਏ ਇਜ਼ਰਾਈਲੀ ਤਲਵਾਰਬਾਜ਼ੀ ਕੋਚ ਆਂਦਰੇ ਸਪਿਟਜ਼ਰ ਦੀ ਵਿਧਵਾ ਨੇ ਬੰਧਕ ਸੰਕਟ ਦੇ ਸਥਾਨ ਦਾ ਦੌਰਾ ਕੀਤਾ

ਬਚਾਅ ਦੀ ਅਤਿਅੰਤ ਕੋਸ਼ਿਸ਼

ਇਕ ਬਿੰਦੂ 'ਤੇ, ਅਜਿਹਾ ਲਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਅਧਿਕਾਰੀ ਅੱਤਵਾਦੀਆਂ ਦੀਆਂ ਮੰਗਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹੋਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੰਧਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕਾਹਿਰਾ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਸਹਿਮਤ ਹੋਏ. ਦੋ ਹੈਲੀਕਾਪਟਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨੇੜਲੇ ਫਰਸਟਨਫੈਲਡਬਰਕ ਨਾਟੋ ਹਵਾਈ ਅੱਡੇ 'ਤੇ ਇੱਕ ਹਵਾਈ ਜਹਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਏ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ. ਸਿਰਫ ਪੰਜ ਪੁਲਿਸ ਸਨਾਈਪਰ ਤਾਇਨਾਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ ਕਿਉਂਕਿ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਡਾਹਲਕੇ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, ਜਰਮਨ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਅੱਠ ਅੱਤਵਾਦੀਆਂ ਨਾਲ ਨਜਿੱਠ ਰਹੇ ਹਨ. ਸਨਾਈਪਰ ਮਾੜੇ equippedੰਗ ਨਾਲ ਲੈਸ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਰੇਡੀਓ ਸੰਪਰਕ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਤਨਾਂ ਦਾ ਤਾਲਮੇਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ.

ਜਦੋਂ ਬਾਵੇਰੀਆ ਦੇ ਗ੍ਰਹਿ ਮੰਤਰਾਲੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੋਲੀ ਚਲਾਉਣ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਦੋ ਘੰਟਿਆਂ ਦੀ ਗੋਲੀਬਾਰੀ ਹੋਈ. ਸਨਾਈਪਰਾਂ ਲਈ ਬਖਤਰਬੰਦ ਕਰਮਚਾਰੀ ਕੈਰੀਅਰ ਉਮੀਦ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਹੁੰਚੇ. ਜਦੋਂ ਵਾਹਨ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ, ਬੰਧਕ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੇ ਹੈਲੀਕਾਪਟਰ ਦੇ ਕਾਕਪਿਟ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੈਂਡ ਗ੍ਰਨੇਡ ਸੁੱਟਿਆ, ਬੰਧਕਾਂ ਨੂੰ ਭੜਕਾਇਆ ਅਤੇ ਜਹਾਜ਼ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ. ਦੂਜੇ ਹੈਲੀਕਾਪਟਰ ਵਿੱਚ ਸਵਾਰ ਇਜ਼ਰਾਈਲੀ ਅਥਲੀਟ ਗੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ. ਤਿੰਨ ਹਮਲਾਵਰ ਬਚ ਗਏ। ਤਿੰਨ ਹਫਤਿਆਂ ਬਾਅਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਜਰਮਨ ਲੁਫਥਾਂਸਾ ਫਲਾਈਟ ਦੇ ਅਗਵਾ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਰਿਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਸਨੇ ਇਜ਼ਰਾਈਲ ਨੂੰ ਕਾਫ਼ੀ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕੀਤਾ.

ਸੱਟ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਜਰਮਨ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਬੁਲਾਰੇ ਕੋਨਰਾਡ ਆਹਲਰਸ ਨੇ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ ਕਿ ਬੰਧਕ ਕਾਰਵਾਈ ਸਫਲ ਰਹੀ ਹੈ. ਸਿਰਫ ਕੁਝ ਘੰਟਿਆਂ ਬਾਅਦ, ਪੂਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਨੂੰ ਬਚਾਅ ਦੀ ਅਸਫਲ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਅਤੇ ਬੰਧਕਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਬਾਰੇ ਪਤਾ ਲੱਗਾ. ਓਲੰਪਿਕ ਖੇਡਾਂ ਇੱਕ ਦਿਨ ਦੇ ਵਿਰਾਮ ਅਤੇ ਯਾਦਗਾਰੀ ਸੇਵਾ ਦੇ ਬਾਅਦ ਦੁਬਾਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈਆਂ. ਉਸ ਸਮੇਂ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਓਲੰਪਿਕ ਕਮੇਟੀ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ, ਐਵਰੀ ਬ੍ਰਾਂਡੇਜ ਨੇ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ: "ਖੇਡਾਂ ਜਾਰੀ ਰਹਿਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ!"

ਆਈਓਸੀ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਐਵਰੀ ਬ੍ਰਾਂਡੇਜ ਨੇ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ: 'ਖੇਡਾਂ ਜਾਰੀ ਰਹਿਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ!'

ਜੀਐਸਜੀ 9 ਦਾ ਗਠਨ

ਮਿ Munਨਿਖ ਕਤਲੇਆਮ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ, ਜਰਮਨੀ ਨੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੁਲਿਸ ਅੱਤਵਾਦ ਵਿਰੋਧੀ ਅਤੇ ਬੰਧਕ ਬਚਾਅ ਟਾਸਕ ਫੋਰਸ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਜਿਸਨੂੰ ਜੀਐਸਜੀ 9 ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਪੰਜ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਜੀਐਸਜੀ 9 ਨੇ ਸੋਮਾਲੀਆ ਦੇ ਮੋਗਾਦਿਸ਼ੂ ਵਿੱਚ ਲੁਫਥਾਂਸਾ ਫਲਾਈਟ 181 ਤੇ ਸਫਲਤਾਪੂਰਵਕ ਬੰਧਕਾਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਾਇਆ. .

ਮ੍ਯੂਨਿਚ ਓਲੰਪਿਕਸ ਵਿੱਚ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਹਾਰ ਦੇ ਲਈ ਸਟਾਫ ਸੰਬੰਧੀ ਕੋਈ ਨਤੀਜੇ ਨਹੀਂ ਸਨ. ਜੁਲਾਈ 2012 ਦੇ ਇੱਕ ਅੰਕ ਵਿੱਚ, ਜਰਮਨ ਨਿ newsਜ਼ ਮੈਗਜ਼ੀਨ ਡੇਰ ਸਪੀਗੇਲ ਨੇ ਬੰਧਕ ਸੰਕਟ ਦੇ ਦੋ ਦਿਨ ਬਾਅਦ, 7 ਸਤੰਬਰ ਨੂੰ ਜਰਮਨ ਵਿਦੇਸ਼ ਮੰਤਰਾਲੇ ਦੁਆਰਾ ਲਈ ਗਈ ਲਾਈਨ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ: "ਆਪਸੀ ਦੋਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨਾ ਹੀ ਸਵੈ-ਆਲੋਚਨਾ." ਮੈਨਫ੍ਰੇਡ ਸ਼੍ਰੇਬਰ 1983 ਤਕ ਮ੍ਯੂਨਿਚ ਦੀ ਪੁਲਿਸ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਜਰਮਨ ਗ੍ਰਹਿ ਮੰਤਰਾਲੇ ਵਿੱਚ ਕਰੀਅਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਸੀ. ਪੁਲਿਸ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ ਜੌਰਜ ਸੀਬਰ ਨੇ ਹਾਲਾਂਕਿ 5 ਸਤੰਬਰ, 1972 ਨੂੰ ਪੁਲਿਸ ਫੋਰਸ ਤੋਂ ਅਸਤੀਫਾ ਦੇ ਦਿੱਤਾ.


ਓਲੰਪਿਕ ਕਤਲੇਆਮ: ਮਿ Munਨਿਖ - ਅਸਲ ਕਹਾਣੀ

ਲੇਖ ਬੁੱਕਮਾਰਕ ਕੀਤਾ ਗਿਆ

ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੋਫਾਈਲ ਦੇ ਅਧੀਨ, ਆਪਣੇ ਸੁਤੰਤਰ ਪ੍ਰੀਮੀਅਮ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਬੁੱਕਮਾਰਕਸ ਲੱਭੋ

5 ਸਤੰਬਰ 1972 ਨੂੰ ਸਵੇਰੇ 4 ਵਜੇ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਬਲੈਕ ਸਤੰਬਰ ਦੇ ਅੱਠ ਭਾਰੀ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਅੱਤਵਾਦੀ, ਪੀਐਲਓ ਦਾ ਇੱਕ ਧੜਾ, ਮਿ Munਨਿਖ ਦੇ ਬਾਹਰਵਾਰ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਓਲੰਪਿਕ ਵਿਲੇਜ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਅਥਲੀਟਾਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਘੇਰਾਬੰਦੀ ਕੀਤੀ।

ਅਸਾਲਟ ਰਾਈਫਲਾਂ ਅਤੇ ਗ੍ਰਨੇਡ ਲੈ ਕੇ, ਫਲਸਤੀਨੀ ਮੂਨਿਖ ਓਲੰਪਿਕ ਖੇਡਾਂ ਲਈ ਇਜ਼ਰਾਈਲ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧੀ ਮੰਡਲ ਦੀ ਇਮਾਰਤ ਨੰਬਰ 31 ਕੋਨੋਲੀਸਟ੍ਰਾਸ ਵੱਲ ਭੱਜੇ। ਪਹਿਲੇ ਅਪਾਰਟਮੈਂਟ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਜ਼ਰਾਈਲੀ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਟ੍ਰੇਨਰਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਬੰਧਕ ਬਣਾ ਲਿਆ: ਯੋਸੇਫ ਗੁਟਫਰੇਂਡ, ਅਮਿਤਜ਼ੂਰ ਸ਼ਪੀਰਾ, ਕੇਹਤ ਸ਼ੋਰ, ਆਂਦਰੇਈ ਸਪਿਟਜ਼ਰ, ਜੈਕੋਵ ਸਪਰਿੰਗਰ ਅਤੇ ਮੋਸ਼ੇ ਵੈਨਬਰਗ.

ਇਕ ਹੋਰ ਅਪਾਰਟਮੈਂਟ ਵਿਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਜ਼ਰਾਈਲੀ ਪਹਿਲਵਾਨਾਂ ਅਤੇ ਵੇਟਲਿਫਟਰਾਂ ਅਲੀਜ਼ਰ ਹਾਫਿਨ, ਯੋਸੇਫ ਰੋਮਾਨੋ, ਮਾਰਕ ਸਲੇਵਿਨ, ਡੇਵਿਡ ਬਰਜਰ (ਇਕ ਇਜ਼ਰਾਈਲੀ-ਅਮਰੀਕੀ ਕਾਨੂੰਨ ਗ੍ਰੈਜੂਏਟ) ਅਤੇ ਜ਼ੀਵ ਫ੍ਰਾਈਡਮੈਨ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ. ਜਦੋਂ ਸਖਤ ਇਜ਼ਰਾਈਲੀਆਂ ਨੇ ਜਵਾਬੀ ਕਾਰਵਾਈ ਕੀਤੀ, ਫਲਸਤੀਨੀਆਂ ਨੇ ਗੋਲੀਬਾਰੀ ਕੀਤੀ, ਰੋਮਾਨੋ ਅਤੇ ਵੇਨਬਰਗ ਨੂੰ ਗੋਲੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ. ਬਾਕੀ ਨੌਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਬੰਧਕ ਬਣਾ ਲਿਆ ਗਿਆ. ਫਲਸਤੀਨੀਆਂ ਨੇ ਇਜ਼ਰਾਈਲ ਦੀਆਂ ਜੇਲ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਦ 234 ਕੈਦੀਆਂ ਦੀ ਰਿਹਾਈ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ।

ਇਸ ਲਈ ਇੱਕ ਘੇਰਾਬੰਦੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਦੁਖਾਂਤ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਜੋ ਆਧੁਨਿਕ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਅੱਤਵਾਦੀ ਹਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ. ਹਮਲਾ, ਅਤੇ ਇਜ਼ਰਾਈਲ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕਰਮ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ, ਇਜ਼ਰਾਈਲ-ਫਲਸਤੀਨੀ ਸੰਕਟ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਮੱਧ ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਦਹਾਕਿਆਂ ਦੇ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਦਾ ਸੁਰ ਸਥਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਅੱਤਵਾਦ ਦੇ ਨਵੇਂ ਯੁੱਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦਾ ਹੈ. ਓਲੰਪਿਕ ਸਮਾਗਮਾਂ ਨੂੰ ਮੁਅੱਤਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਾਰਣਕਰਤਾਵਾਂ ਨੇ ਕੋਨੋਲੀਸਟ੍ਰਸੇ ਤੋਂ ਲਾਈਵ ਫੁਟੇਜ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਕੇ ਮਹਿੰਗੇ ਨਵੇਂ ਸੈਟੇਲਾਈਟ ਕਨੈਕਸ਼ਨਾਂ 'ਤੇ ਸਮਾਂ ਭਰਿਆ. 100 ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ 900 ਮਿਲੀਅਨ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਟੀਵੀ ਸਰੋਤਿਆਂ ਨੇ ਅਜੀਬ ਮੋਹ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ.

ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਫਲਸਤੀਨੀਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਧਿਆਨ ਖਿੱਚਿਆ ਸੀ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਦੁਨੀਆ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਨਜ਼ਰ ਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ. ਪਰ ਖੁੰਝੀਆਂ ਸਮਾਂ -ਸੀਮਾਵਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਬਾਅਦ, "ਈਸਾ", ਬਲੈਕ ਸਤੰਬਰ ਦੇ ਨੇਤਾ, ਗੱਲਬਾਤ ਤੋਂ ਥੱਕ ਗਏ. ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਦਮੀਆਂ ਅਤੇ ਇਜ਼ਰਾਈਲੀਆਂ ਨੂੰ ਮੱਧ ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਉਡਾਣ ਭਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਜਹਾਜ਼ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ. ਜਰਮਨ ਅਧਿਕਾਰੀ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਹੈਲੀਕਾਪਟਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿ Munਨਿਖ ਦੇ ਬਾਹਰਵਾਰ ਫਰਸਟਨਫੇਲਡਬਰਕ ਏਅਰਫੀਲਡ ਬੇਸ ਵਿੱਚ ਲਿਜਾਣ ਲਈ ਸਹਿਮਤ ਹੋਏ, ਜਿੱਥੇ ਇੱਕ ਬੋਇੰਗ 727 ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਾਹਿਰਾ ਜਾਣ ਲਈ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ. ਹਾਲਾਂਕਿ, ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜਰਮਨਾਂ ਨੇ ਹਵਾਈ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਚਾਅ ਕਾਰਜ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ.

ਇਜ਼ਰਾਈਲ ਦੀ ਖੁਫੀਆ ਏਜੰਸੀ ਮੋਸਾਦ ਦੇ ਮੁਖੀ ਜ਼ਵੀ ਜ਼ਮੀਰ ਮਿ Munਨਿਖ ਪਹੁੰਚੇ ਜਦੋਂ ਯੋਜਨਾ ਨੂੰ ਅੰਤਿਮ ਰੂਪ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਬੰਧਕਾਂ ਅਤੇ ਅੱਤਵਾਦੀਆਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਹਵਾਈ ਖੇਤਰ ਵੱਲ ਉਡਾਇਆ ਗਿਆ. ਜ਼ਮੀਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਫਰਸਟਨਫੇਲਡਬਰਕ ਪਹੁੰਚੇ, ਬਹੁਤ ਹਨੇਰਾ ਸੀ। "ਮੈਂ ਇਸ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਮੈਦਾਨ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੁੰਦਾ. ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਹੋਰ ਸਨਾਈਪਰ ਜਾਂ ਬਖਤਰਬੰਦ ਕਾਰਾਂ ਪਰਛਾਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹੋਣ. ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਜਿਹਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ. ਜਰਮਨ ਬੇਕਾਰ ਸਨ. ਬੇਕਾਰ, ਸਾਰੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ . "

ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫਲਸਤੀਨੀ ਅਤੇ ਇਜ਼ਰਾਈਲੀ ਫਰਸਟਨਫੀਲਡਬਰਕ 'ਤੇ ਉਤਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, 727' ਤੇ ਜਰਮਨ ਪੁਲਿਸ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਦੇ ਇੱਕ ਸਮੂਹ ਨੇ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਫੈਸਲਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਅਹੁਦੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ. ਪੰਜ ਜਰਮਨ ਸਨਾਈਪਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਠ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਫਲਸਤੀਨੀਆਂ ਨਾਲ ਨਜਿੱਠਣ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਬੰਧਕ ਅਤੇ ਅੱਤਵਾਦੀ ਰਾਤ 10.40 ਵਜੇ ਏਅਰਫੀਲਡ 'ਤੇ ਉਤਰੇ। ਈਸਾ ਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਜਾਲ ਸੀ ਅਤੇ ਜਰਮਨ ਸਨਾਈਪਰਾਂ ਨੇ ਗੋਲੀਬਾਰੀ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਏ. ਗੋਲੀਬਾਰੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਕੰਟਰੋਲ ਟਾਵਰ ਤੋਂ ਗੋਲੀਆਂ ਵੱਜੀਆਂ ਜਿੱਥੇ ਜ਼ਮੀਰ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ. ਫਿਰ ਇੱਕ ਖੜੋਤ ਵਿਕਸਤ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਰ ਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਜਰਮਨਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ.

ਜਰਮਨ ਬਖਤਰਬੰਦ ਕਾਰਾਂ ਏਅਰਫੀਲਡ 'ਤੇ ਡਿੱਗਣ ਨਾਲ ਇੱਕ ਘੰਟਾ ਛੂਤ -ਛਾਤ ਵਾਲੀ ਗੋਲੀਬਾਰੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ. ਇੱਕ ਕਾਰ ਵਿੱਚ ਬੰਦੂਕਧਾਰੀ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਪਾਸੇ ਦੇ ਕੁਝ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਗੋਲੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਫਲਸਤੀਨੀਆਂ ਨੇ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਹ ਮਸ਼ੀਨ-ਬੰਦੂਕ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਸਨ. ਇੱਕ ਅੱਤਵਾਦੀ ਨੇ ਇੱਕ ਹੈਲੀਕਾਪਟਰ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਬੰਧਕਾਂ ਨੂੰ ਗੋਲੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਫਲਸਤੀਨੀ ਨੇ ਅੰਦਰ ਗ੍ਰੇਨੇਡ ਸੁੱਟਿਆ। ਧਮਾਕੇ ਨੇ ਬਾਲਣ ਦੇ ਟੈਂਕ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਬੰਦੀ ਇਜ਼ਰਾਈਲੀਆਂ ਨੇ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ. ਇਕ ਹੋਰ ਅੱਤਵਾਦੀ ਨੇ ਦੂਜੇ ਹੈਲੀਕਾਪਟਰ ਵਿਚ ਇਜ਼ਰਾਈਲੀਆਂ ਨੂੰ ਗੋਲੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ. ਏਅਰਫੀਲਡ 'ਤੇ ਮੌਜੂਦ ਜਰਮਨ ਅਜੇ ਵੀ ਚੀਕਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ. ਮਿ Munਨਿਖ ਦੁਖਾਂਤ ਦੌਰਾਨ ਗਿਆਰਾਂ ਇਜ਼ਰਾਈਲੀ, ਪੰਜ ਫਲਸਤੀਨੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਜਰਮਨ ਪੁਲਿਸ ਅਧਿਕਾਰੀ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ। ਬੇਮਿਸਾਲ ਹਮਲੇ, ਘੇਰਾਬੰਦੀ ਅਤੇ ਕਤਲੇਆਮ ਨੇ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਾਇਆ. ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਇਹ 1970 ਦਾ 9/11 ਸੀ. ਅਚਾਨਕ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ ਕਿ ਦਹਿਸ਼ਤ ਮੱਧ ਪੂਰਬ ਤੱਕ ਸੀਮਤ ਨਹੀਂ ਸੀ.

ਇਜ਼ਰਾਈਲ ਲਈ, ਯਹੂਦੀਆਂ ਦਾ ਜਰਮਨ ਦੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਮਰਨ ਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼, ਸਰਬਨਾਸ਼ ਦੇ ਕੁਝ ਦਹਾਕਿਆਂ ਬਾਅਦ, ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੀ. ਇਜ਼ਰਾਈਲ ਨੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਜੰਗੀ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਨੇ ਫਲਸਤੀਨੀ "ਫੌਜੀ ਠਿਕਾਣਿਆਂ" 'ਤੇ ਬੰਬਾਰੀ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅੱਤਵਾਦੀ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਪਰ ਕਈ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਅਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਸੈਂਕੜੇ ਫਲਸਤੀਨੀ ਅੱਤਵਾਦੀ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਏ।

ਜਦੋਂ ਜਰਮਨੀ ਨੇ ਮਿ Blackਨਿਖ ਕਤਲੇਆਮ ਤੋਂ ਬਚੇ ਤਿੰਨ ਬਲੈਕ ਸਤੰਬਰ ਗੁਰੀਲਿਆਂ ਨੂੰ ਰਿਹਾਅ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਇੱਕ ਮਨਘੜਤ ਜਹਾਜ਼ ਅਗਵਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਜ਼ਰਾਈਲੀ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਗੋਲਡਾ ਮੇਅਰ ਨੇ ਫਿਰ ਮਯੂਨਿਚ ਦੇ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਅਤੇ ਮਾਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਗੁਪਤ ਕਾਰਵਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, ਜਿਸਨੂੰ "ਰੱਬ ਦਾ ਗੁੱਸਾ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ. ਰੱਬ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਇਜ਼ਰਾਈਲੀ ਏਜੰਟਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨਾਮੇ ਦੰਤਕਥਾ ਅਤੇ ਸਸਤੀ ਵਿਅਰਥ ਦੀ ਸਮਗਰੀ ਹਨ. ਅਗਲੇ 20 ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਇਜ਼ਰਾਈਲੀ ਏਜੰਟਾਂ ਨੇ ਦਰਜਨਾਂ ਫਿਲਸਤੀਨੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਾਰ ਦੀਆਂ ਸੀਟਾਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਬਾਰੂਦੀ ਸੁਰੰਗਾਂ ਨੂੰ ਲੁਕਾਇਆ, ਸੂਝਵਾਨ ਬੰਬ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਮਿ claimਨਿਖ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਤਿੰਨ ਅੱਤਵਾਦੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੋ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਅਤੇ ਮਾਰਨ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ.

ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਰਨ ਵਾਲਾ ਵੇਲ ਜ਼ਵੇਟਰ ਸੀ, ਇੱਕ ਫਲਸਤੀਨੀ ਬੁੱਧੀਜੀਵੀ ਜੋ ਰੋਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ. 16 ਅਕਤੂਬਰ 1972 ਦੀ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ, ਜ਼ਵੇਟਰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਫਲੈਟ ਵਿੱਚ ਘਰ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਰਾਤ 10.30 ਵਜੇ ਦੇ ਬਾਅਦ ਹੀ ਉਸਦੇ ਬਲਾਕ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ. ਦੋ ਇਜ਼ਰਾਈਲੀ ਏਜੰਟ ਪਰਛਾਵੇਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆਏ ਅਤੇ ਨੇੜਿਓਂ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ 12 ਗੋਲੀਆਂ ਚਲਾਈਆਂ। ਜ਼ਵੇਟਰ ਦੀ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਹਾਲ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ.

ਫਿਰ ਕਾਤਲਾਂ ਨੇ ਫਰਾਂਸ ਵਿੱਚ ਪੀਐਲਓ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧੀ ਡਾਕਟਰ ਮਹਿਮੂਦ ਹਮਸ਼ਾਰੀ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦਿਵਾਇਆ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਫ੍ਰੈਂਚ ਪਤਨੀ ਮੈਰੀ-ਕਲਾਉਡ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਧੀ ਅਮੀਨਾ ਨਾਲ ਪੈਰਿਸ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ. ਮੋਸਾਦ ਏਜੰਟਾਂ ਨੇ ਉਦੋਂ ਤੋਂ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਫਰਾਂਸ ਵਿੱਚ ਬਲੈਕ ਸਤੰਬਰ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਪਰ ਕੋਈ ਅਸਲ ਸਬੂਤ ਪੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ. ਦਸੰਬਰ 1972 ਦੇ ਅਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਇਜ਼ਰਾਈਲੀ ਏਜੰਟ ਇੱਕ ਇਤਾਲਵੀ ਪੱਤਰਕਾਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਹਮਸ਼ਰੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਕੈਫੇ ਵਿੱਚ ਮਿਲਿਆ, ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਦੋ ਇਜ਼ਰਾਈਲੀ ਵਿਸਫੋਟਕ ਮਾਹਰ ਉਸਦੇ ਅਪਾਰਟਮੈਂਟ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਟੈਲੀਫੋਨ ਦੁਆਰਾ ਇੱਕ ਮੇਜ਼ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਵਿਸਫੋਟਕ ਉਪਕਰਣ ਲਗਾਇਆ.

ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਜਦੋਂ ਮੈਰੀ-ਕਲਾਉਡ ਅਮੀਨਾ ਨੂੰ ਸਕੂਲ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋਈ, "ਇਟਾਲੀਅਨ ਪੱਤਰਕਾਰ" ਨੇ ਉਸਦੇ ਘਰ ਹਮਸ਼ਰੀ ਨੂੰ ਫੋਨ ਕੀਤਾ.

"ਕੀ ਇਹ ਤੁਸੀਂ ਹੋ, ਮਿਸਟਰ ਹਮਸ਼ਰੀ?" ਅਰਬੀ ਵਿੱਚ ਇਜ਼ਰਾਈਲੀ ਏਜੰਟ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ. “ਹਾਂ, ਮੈਂ ਮਹਿਮੂਦ ਹਮਸ਼ਰੀ ਹਾਂ,” ਜਵਾਬ ਆਇਆ।

ਇਜ਼ਰਾਈਲੀਆਂ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੰਬ ਨੂੰ ਧਮਾਕਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ. ਹਮਸ਼ਰੀ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਹੈਰਾਨ ਪੈਰਿਸ ਦੇ ਜਾਸੂਸਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਣ ਲਈ ਸੀ ਕਿ ਕੀ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ.

ਇਜ਼ਰਾਈਲੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਆਪਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਦਲੇਰਾਨਾ ਅਭਿਆਨ ਚਲਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਅਗਲੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਫਲਸਤੀਨੀਆਂ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਸੀਨੀਅਰ ਫਲਸਤੀਨੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਬੇਰੂਤ ਵਿੱਚ ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਟੀਮ ਭੇਜੀ ਗਈ। ਇਜ਼ਰਾਈਲ ਦੇ ਐਸਏਐਸ, ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਇਜ਼ਰਾਈਲ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ, ਸਯੇਰਤ ਮਟਕਲ ਦੇ ਨੇਤਾ ਏਹੂਦ ਬਾਰਕ ਨੇ ਇੱਕ womanਰਤ ਦੇ ਭੇਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਾਲਾ ਵਿੱਗ ਅਤੇ ਮੇਕਅੱਪ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਬ੍ਰਾ ਵਿੱਚ ਹੈਂਡ ਗ੍ਰਨੇਡ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਸ਼ਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ. ਬਾਰਾਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਟਰਾersਜ਼ਰ ਦੀ ਇੱਕ ਜੋੜੀ ਪਹਿਨੀ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਫੈਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਸਕਰਟ ਥੋੜ੍ਹੀ ਛੋਟੀ ਅਤੇ ਤੰਗ ਸਨ। "ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਅੰਦਾਜ਼ ਵਾਲਾ ਬੈਗ ਵੀ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਿਸਫੋਟਕਾਂ ਲਈ ਕਾਫੀ ਵੱਡਾ ਸੀ."

ਹੱਤਿਆਵਾਂ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਦੋ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੱਕ ਚਲਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ. ਮੋਸਾਦ ਏਜੰਟਾਂ ਨੇ ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ 'ਤੇ 1972 ਦੇ ਕਤਲੇਆਮ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਫਲਸਤੀਨੀਆਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਪਰ ਓਪਰੇਸ਼ਨ ਦੌਰਾਨ ਸਿਰਫ ਕੁਝ ਹੀ ਫਲਸਤੀਨੀਆਂ ਨੇ ਗੋਲੀ ਮਾਰੀ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜੇ ਕੀਤੇ ਗਏ, ਸਿੱਧੇ ਓਲੰਪਿਕ ਹਮਲੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਜਾਪਦੇ ਹਨ. ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ ਮਰੇ ਹੋਏ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਫਲਸਤੀਨੀ ਬੁੱਧੀਜੀਵੀ, ਸਿਆਸਤਦਾਨ ਅਤੇ ਕਵੀ ਸਨ. ਅਤੇ ਇਜ਼ਰਾਈਲ ਲਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਖੌਤੀ "ਲਕਸ਼ਤ ਹੱਤਿਆਵਾਂ" ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਭਿਆਨਕ ਰਹੇ ਹਨ.

ਮਿ Munਨਿਖ ਤੱਕ ਹੱਤਿਆ ਇੱਕ ਨਿਯਮਤ ਇਜ਼ਰਾਈਲੀ ਰਣਨੀਤੀ ਨਹੀਂ ਸੀ. ਕਦੇ -ਕਦਾਈਂ ਇਜ਼ਰਾਈਲੀ ਏਜੰਟਾਂ ਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਰਾਜਾਂ ਲਈ ਰਾਕੇਟ ਵਿਕਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਲੈਟਰ ਬੰਬ ਭੇਜੇ, ਪਰ ਇਹ ਗੋਲਡਾ ਮੇਅਰ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਮਿ Munਨਿਖ ਦੇ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਹੱਤਿਆ ਮੁਹਿੰਮ ਨੂੰ ਅਧਿਕਾਰਤ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਅੱਤਵਾਦ ਵਿਰੋਧੀ ਨੀਤੀ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਕਤਲ ਦੀ ਥੋਕ ਵਰਤੋਂ ਲਈ ਇੱਕ ਮਿਸਾਲ ਕਾਇਮ ਕੀਤੀ. ਉਦੋਂ ਤੋਂ ਹੱਤਿਆ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅੱਤਵਾਦੀਆਂ ਅਤੇ ਸੀਨੀਅਰ ਅੱਤਵਾਦੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇਜ਼ਰਾਈਲ ਵਿੱਚ ਵੱਡੇ ਬੰਬ ਹਮਲਿਆਂ ਲਈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ. ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਸਮਾਧਾਨਾਂ ਦੀ ਅਣਹੋਂਦ ਵਿੱਚ, ਇਜ਼ਰਾਈਲ ਦੀ ਸਰਕਾਰ ਅਤੇ ਲੋਕ ਬੰਬ ਧਮਾਕਿਆਂ ਪ੍ਰਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਿਆਰੀ ਹੁੰਗਾਰੇ ਵਜੋਂ ਲਕਸ਼ਤ ਹੱਤਿਆਵਾਂ 'ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੋਏ ਹਨ.

ਹਾਲਾਂਕਿ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਖੁਫੀਆ ਮਾਹਰ ਅਤੇ ਮੋਸਾਦ ਦੇ ਸੀਨੀਅਰ ਅਧਿਕਾਰੀ ਨਿੱਜੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਲਕਸ਼ਤ ਹੱਤਿਆਵਾਂ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ. ਕਤਲੇਆਮ ਇਜ਼ਰਾਈਲੀਆਂ 'ਤੇ ਬਦਲੇ ਦੇ ਹਮਲਿਆਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਮਲੇ ਗਲਤ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ. ਰੱਬ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਇਜ਼ਰਾਈਲੀ ਏਜੰਟਾਂ ਨੇ ਲਿਲਹੈਮਰ, ਨਾਰਵੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਵੇਟਰ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰ ਦਿੱਤੀ. ਕਈ ਏਜੰਟਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਜੇਲ੍ਹ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਲਕਸ਼ਤ ਕਤਲਾਂ ਦੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਨੈਤਿਕ ਅਤੇ ਕਨੂੰਨੀ ਮੁੱਦੇ ਹਨ. ਆਪਰੇਸ਼ਨ ਕ੍ਰੋਧ ਆਫ਼ ਗੌਡ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਇਜ਼ਰਾਈਲੀ ਏਜੰਟ ਅਕਸਰ ਇਕੱਲੇ ਹੋਣ ਤੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦੇ ਸਨ. ਪਰ ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਲਕਸ਼ਤ ਹੱਤਿਆ ਮਿਆਰੀ ਨੀਤੀ ਬਣ ਗਈ ਹੈ ਇਜ਼ਰਾਈਲ ਨੇ ਵਾਰ -ਵਾਰ ਮਿਜ਼ਾਈਲਾਂ ਦਾਗੀਆਂ ਜਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ 'ਤੇ ਵੱਡੇ ਬੰਬ ਸੁੱਟੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ.

11 ਸਤੰਬਰ 2001 ਤਕ, ਇਜ਼ਰਾਈਲ ਇਕਲੌਤਾ ਜਮਹੂਰੀ ਦੇਸ਼ ਸੀ ਜੋ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਅੱਤਵਾਦ ਦੇ ਟਾਕਰੇ ਲਈ ਲਕਸ਼ਤ ਹੱਤਿਆਵਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ. ਉਸੇ ਸਾਲ ਜੁਲਾਈ ਵਿੱਚ, ਇਜ਼ਰਾਈਲੀ ਫੌਜ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਬੁਸ਼ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਦੀ ਆਲੋਚਨਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਤਲਾਂ ਦਾ ਬਚਾਅ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਪਰ 9/11 ਦੇ ਬਾਅਦ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀ ਨੀਤੀ ਬਦਲ ਗਈ ਅਤੇ ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ ਨੇ ਅੱਤਵਾਦੀਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਸੂਚੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਜਿਸਨੂੰ ਸੀਆਈਏ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਯੂਐਸ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੇ ਅਲ-ਕਾਇਦਾ 'ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਹਮਲਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੁਝਾਵਾਂ ਲਈ ਰੱਬ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨਾ ਵੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ. ਨਵੰਬਰ 2002 ਵਿੱਚ, ਯਮਨ ਵਿੱਚ ਅਲ-ਕਾਇਦਾ ਦਾ ਇੱਕ ਸੀਨੀਅਰ ਕਮਾਂਡਰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਜਦੋਂ ਉਸਦੀ ਕਾਰ ਪਾਇਲਟ ਰਹਿਤ ਯੂਐਸ ਪ੍ਰੀਡੇਟਰ ਦੁਆਰਾ ਦਾਗੀ ਗਈ ਮਿਜ਼ਾਈਲ ਨਾਲ ਟਕਰਾ ਗਈ।

ਆਪਣੇ ਇਜ਼ਰਾਈਲੀ ਹਮਰੁਤਬਾਵਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅਮਰੀਕੀ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੇ ਪਾਇਆ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਵਾਰ ਕਤਲ ਕਰਨ ਨੂੰ ਕਦੇ -ਕਦਾਈਂ ਰਣਨੀਤੀ ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸਦੀ ਆਦਤ ਬਣ ਗਈ ਹੈ. ਸ਼ਿਕਾਰੀਆਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਇਰਾਕ, ਅਫਗਾਨਿਸਤਾਨ, ਯਮਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਜਨਾਂ ਹਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ. ਯੂਐਸ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੇ ਇਰਾਕ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦਲਦਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਮਰੀਕੀ ਫੌਜਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਬੰਧਿਤ ਜਾਂ ਸਹਾਇਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕੁਲੀਨ ਦਸਤੇ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਪ੍ਰਸਤਾਵ ਹੈ. ਫਿਰ ਵੀ ਦਹਿਸ਼ਤਗਰਦਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਧੁੰਦਲੀ ਫੌਜੀ ਤਾਕਤ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ. ਇਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਇਜ਼ਰਾਈਲੀ ਟੀਮਾਂ ਦੁਆਰਾ ਮਿ Munਨਿਖ ਕਤਲੇਆਮ ਦੇ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਕਲੀਨਿਕਲ ਕਤਲਾਂ ਨੇ ਵੀ ਅੱਤਵਾਦ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਰੋਕਿਆ. ਇਜ਼ਰਾਈਲੀ ਅਜੇ ਵੀ ਅੱਤਵਾਦੀ ਹਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਰ ਰਹੇ ਹਨ.

ਸਪਿਲਬਰਗ ਦੀ ਮਿ Munਨਿਖ ਫਿਲਮ ਦਾ ਇਜ਼ਰਾਈਲ-ਫਲਸਤੀਨੀ ਸੰਕਟ 'ਤੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪੈਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ ਹੈ. ਪਰ ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰਾਜ ਦੁਆਰਾ ਮਨਜ਼ੂਰਸ਼ੁਦਾ ਹੱਤਿਆ ਅਭਿਆਨ ਅੱਤਵਾਦ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਇੱਕ ਚਾਲ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਹੇ ਹਨ. ਸ਼ਾਇਦ ਫਿਲਮ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਵੀ ਕਰਵਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਇਜ਼ਰਾਈਲ-ਫਲਸਤੀਨੀ ਸੰਕਟ ਨੂੰ ਸੁਲਝਾਉਣ ਲਈ ਮਿ Munਨਿਖ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗੰਭੀਰ ਕਾਰਵਾਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ 9/11 ਕਦੇ ਨਾ ਵਾਪਰਦਾ.

ਸਾਈਮਨ ਰੀਵ 'ਸਤੰਬਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦਿਨ' ਦੇ ਲੇਖਕ ਹਨ, 1972 ਦੇ ਮਿ Munਨਿਖ ਓਲੰਪਿਕ ਕਤਲੇਆਮ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਹਾਣੀ, ਫੈਬਰ ਐਂਡ ਐਮਪ ਫੈਬਰ, £ 6.99

ਵੱਡੀ ਸਕ੍ਰੀਨ: ਤੱਥ, ਗਲਪ ਅਤੇ ਫਿਲਮ ਨਿਰਮਾਣ ਦੀ ਕਲਾ

ਮ੍ਯੂਨਿਚ ਕਤਲੇਆਮ ਸਟੀਵਨ ਸਪੀਲਬਰਗ ਲਈ ਉਸਦੀ ਨਵੀਂ ਬਲਾਕਬਸਟਰ ਦੇ ਅਧਾਰ ਵਜੋਂ ਚੁਣਨਾ ਇੱਕ ਅਸੰਭਵ ਵਿਸ਼ਾ ਜਾਪਦਾ ਹੈ.

ਨਿਰੀਖਕਾਂ ਨੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਨਿਰਦੇਸ਼ਕ ਨੂੰ ਇਜ਼ਰਾਈਲ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਮਿੱਤਰ ਸਮਝਿਆ ਸੀ. ਫਿਰ ਵੀ 'ਮਿ Munਨਿਖ' ਦੇ ਨਾਲ ਸਪਿਲਬਰਗ ਬਲੈਕ ਸਤੰਬਰ ਤੋਂ ਇਜ਼ਰਾਈਲੀ ਸਰਕਾਰ, ਮੋਸਾਦ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਏਜੰਟ ਅਤੇ ਫਲਸਤੀਨੀ ਅੱਤਵਾਦੀਆਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਰਹੇ.

ਸਪੀਲਬਰਗ ਦੀ ਫਿਲਮ ਬਣਾਉਂਦੇ ਸਮੇਂ ਕਈ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਹਸਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲਤਾ ਨੇ ਮਦਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ. ਨਾ ਹੀ ਉਸਦੀ ਸਰੋਤ ਸਮੱਗਰੀ ਦੀ ਚੋਣ ਹੈ. ਕੈਨੇਡੀਅਨ ਲੇਖਕ ਜਾਰਜ ਜੋਨਾਸ ਦੀ ਕਿਤਾਬ 'ਬਦਲਾ' ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ 'ਤੇ ਸਵਾਲ ਉਠਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ 1984 ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਹੋਈ ਸੀ.

ਪਿਛਲੀ ਗਰਮੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਜ਼ਰਾਈਲ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਮੰਤਰੀ ਏਰੀਅਲ ਸ਼ੈਰਨ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਸੀ ਕਿ ਸਪਿਲਬਰਗ ਉੱਘੇ ਖੱਬੇ-ਪੱਖੀ ਅਮਰੀਕੀ ਨਾਟਕਕਾਰ ਟੋਨੀ ਕੁਸ਼ਨਰ ਨਾਲ ਫਿਲਮ ਦੀ ਸਕ੍ਰਿਪਟ 'ਤੇ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੋ ਇਜ਼ਰਾਈਲ ਸਰਕਾਰ ਦੀਆਂ ਨੀਤੀਆਂ ਦੀ ਆਲੋਚਨਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਹਨ। ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਸ਼ੈਰਨ ਨੇ ਕਤਲ ਦੀ ਮੁਹਿੰਮ ਦੇ ਕਈ ਸਾਬਕਾ ਮੋਸਾਦ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੂੰ ਪੱਤਰਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀ ਨਿਰਮਾਤਾਵਾਂ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਨਵੀਂ ਬੀਬੀਸੀ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀ, 'ਮਿ Munਨਿਖ' ਦੇ ਨਿਰਮਾਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਣ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।

ਇਜ਼ਰਾਈਲ ਸਰਕਾਰ ਨੇ ਉਦੋਂ ਤੋਂ ਸਪੀਲਬਰਗ ਦੀ ਫਿਲਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਇੱਕ ਫੁਸਫੁਸਾਈ ਮੁਹਿੰਮ ਚਲਾਈ ਹੋਈ ਹੈ. ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਸਪੱਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਫਿਲਮ "ਸਤਹੀ" ਅਤੇ "ਦਿਖਾਵਾ" ਹੈ. ਕਈ ਯੂਐਸ ਆਲੋਚਕਾਂ ਨੇ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕੀਤੀ ਹੈ ਕਿ ਸਪਿਲਬਰਗ ਨੇ ਫਲਸਤੀਨੀਆਂ ਅਤੇ ਇਜ਼ਰਾਈਲੀਆਂ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਦੇ ਦੋਸ਼ੀ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਹੈ.

ਪਰ ਸਪਿਲਬਰਗ ਨੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਫਿਲਮ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਲਨ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਹਰ ਕੋਈ ਪੂਰਵ -ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਬੋਝਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖੇਗਾ. ਮਿ Munਨਿਖ ਵਿੱਚ ਇਜ਼ਰਾਈਲੀ ਅਥਲੀਟਾਂ ਅਤੇ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਦੀ ਪੀੜ ਅਤੇ ਮੌਤ ਫਿਲਮ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਵਾਰ -ਵਾਰ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੀ ਹੈ. ਫਿਲਸਤੀਨੀਆਂ ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ: ਹਾਲੀਵੁੱਡ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਛੋਟਾ ਕਾਰਨਾਮਾ ਨਹੀਂ.

ਫਿਰ ਵੀ ਸਪੀਲਬਰਗ ਨੇ ਇੱਕ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀ ਨਹੀਂ ਬਣਾਈ ਹੈ. There is no historical context and only the briefest mention of Israeli bombing raids on Palestinian camps after the Munich massacre. And while many of the Wrath of God assassinations are accurately represented, there is plenty more that is either wrong or fabricated.

Watching the film I was enthralled yet troubled. Like it or not, it is Spielberg who is deciding how the tragedy will be remembered.

'Munich', the Spielberg movie, is released this week. 'Munich', the BBC2 documentary, is on Tuesday at 11.20pm


The Games Went On

More controversies were to affect these Games. During the Olympic ​Games a dispute arose during the basketball game between the Soviet Union and the United States. With one second left on the clock, and the score in favor of the Americans at 50-49, the horn sounded. The Soviet coach had called a time-out. The clock was reset to three seconds and played out. The Soviets still hadn't scored and for some reason, the clock was again set back to three seconds. This time, Soviet player Alexander Belov made a basket and the game ended at 50-51 in the Soviet's favor. Though the timekeeper and one of the referees stated that the additional three seconds was completely illegal, the Soviets were allowed to keep the gold.

In an amazing feat, Mark Spitz (United States) dominated the swimming events and won seven gold medals.


Fotoeins Fotografie

In my hockey-mad nation of birth, September 1972 is defined by the epic hockey Summit Series between Canada and the Soviet Union the games and individual stories are stuff of legends. But high on my mind since childhood have been the tragic events that same month in Munich: the worst terrorist act in modern Olympics history.

The 20th Summer Olympics were under way in Munich, Germany, and “The Carefree Games” as they were called were the first summer games held in Germany since Berlin in 1936. Both Munich and Germany wanted to show a different peaceful and prosperous side to the world with the generation born after the Second World War.

However, the 1972 Games will also carry the stain of the “Munich Massacre” on 5-6 September. By crisis’ end, the 17 dead included eleven members of the Israeli Olympic team, one German police officer, and five Palestinian kidnappers. Many questions remained about pre-Game preparations and warnings about a possible attack, security measures, crisis management, and the failed attempt to liberate the hostages. Complete details of events remain murky even after 40 years. The disaster would damage the reputations of city, state, and country as well as international relations for years to come.

Memorial locations

Below is a short pictorial description of sites in Munich’s Olympic Park and Olympic Village, memorializing those killed during the events of 5-6 September 1972.

1. U-Bahn Olympiazentrum

At street level, there are blue information panels located near the U-Bahn station’s north entrance. A panel describes each of the following three locations in German, English, French, and Hebrew.

Memorial locations: 1972 Olympics Attack (Gedenkorte Olympia-Attentat).

2. Gedenktafel, die ermordeten israelischen Sportler

On 5 September 1972, members of the Palestinian terrorist organization “Black September” entered the Olympic Village and stormed the residence of the Israel Olympic Team at Connollystrasse 31. In the process of taking eleven people hostage, two were killed. The following day, authorities tried to free the hostages at Fürstenfeldbruck air field. The attempt failed killed were the nine remaining hostages, one German police officer, and five abductors. Next to the entrance at Connollystrasse 31 today is a Gedenktafel (memorial plaque) with the names of 6 athletes and 5 coaches from Israel.

Approaching the building at Connollystrasse 31 (centre-right).

Entrance to Connollystrasse 31.

Commemorative plaque to the murdered Israeli athletes: In diesem Gebäude wohnte während der XX. Olympischen Sommerspiele die Mannschaft des Staates Israel vom 21. August bis zum 5. September 1972. Am 5. September starben eines gewaltsames Todes: David Berger, Seew Friedman, Josef Gutfreund, Elieser Halfin, Josef Romano, Amizur Shapira, Kehat Shorr, Mark Slavin, Andre Spitzer, Jaakow Springer, Mosche Weinberger. Ehre Ihrem Andenken. (The Israel national team stayed at this location for the 20th Olympic Summer Games from 21 August to 5 September 1972. Killed on 5 September were: David Berger, Seew Friedman, Josef Gutfreund, Elieser Halfin, Josef Romano, Amizur Shapira, Kehat Shorr, Mark Slavin, Andre Spitzer, Jaakow Springer, Mosche Weinberger. In honour of their memory.)

3. Denkmal für die Opfer des Olympiaattentats

At the north end of Hanns-Braun-Brücke bridge is Fritz Koenig’s 1995 sculpture “Klagebalken” (Wailing Beam), serving as reminder and warning against terrorism. The large rectangular ten-metre long slab of granite comes from the rock quarry at Flossenbürg, near the Nazi concentration camp which bears the same place name. Inscribed onto the stone are the names of the eleven Israeli athletes (in Hebrew) and the name of one German police officer (in Latin). The memorial sculpture is called “Denkmal für die Opfer des Olympiaattentats 1972” (Memorial to the victims of the 1972 Olympics massacre), and is complementary to the memorial plaque at Connollystrasse 31. On the pavement in front of the sculpture is a small plaque see also below.

“Klagebalken”, by Fritz Koenig, 1995. The diagonal carrier rope anchors the tent roof structure further in the park see below.

“Grenzstein des Lebens, Nicht der Idee. Während der Spiele der XX Olympiade in München erlitten elf israelische Sportler und ein deutscher Polizeibeamter am 5. September 1972 durch einen terroristischen Anschlag einen gewaltsamen Tod.” (Border stone of life, and not the idea. During the 20th Summer Olympics in Munich, eleven Israeli athletes and one German police were killed during a terrorist attack on the 5th of September 1972.)

From sculpture, to Hanns-Braun-Brücke bridge, and south to Olympic Tower and the rest of Olympic park. Note the carrier rope for the tent roof beyond.

4. Erinnerungsort Olympia-Attentat München

The place of remembrance “Erinnerungsort Olympia-Attentat München 1972” was inaugurated in 2017. Panels provide short histories for each of the Israeli athletes killed, and a video display with collected television footage shows the timeline of events. The memorial also illuminates the politics of the time, the significance of Germany’s first Olympics after the Second World War, and long-standing friction in the Middle East. From this place of remembrance, the view north-northeast faces the former Olympic Village (Olympiadorf) which is a part of the overall Olympic Park heritage ensemble (Olympiapark Denkmal-Ensemble) since 1998.

Erinnerungsort Olympia-Attentat München 1972.

Memorial location with the Olympic Tower behind.

Northeast to Olympiadorf (Olympic Village).

Other views & perspectives

&bull Could the massacre have been prevented?, from Deutsche Welle Germany (in English).
&bull 1972 report and 2012 series: here, here, and here: from Germany’s “Der Spiegel” (in English).

Map Guide

Starting from U-Bahn station Olympiazentrum, you can follow the suggested path to the memorial plaque at Connollystrasse 31, the “Klagebalken” memorial sculpture, and finally to the Place of Remembrance. The path is about 1.3 kilometres (0.8 mile) one-way. Click on the arrow-window icon at the upper-left corner of the map below for the legend.


German History: Munich Massacre

As soon as Ilana Romana heard about the situation in Munich, she expected the worst: “I knew who he was. He would not sit quietly. He was not the type. I knew it would end badly.” She spoke of her husband, and, unfortunately, her prediction was correct. Earlier that day, her husband, Yossef, and his teammates were awoken by Arab terrorists beginning an episode that would result in the death of eleven Israeli athletes and forever scar the 1972 Olympics, leaving the games to be remembered for the years to come as the “Munich Massacre.

Most Germans hoped that the 1972 Olympics would help to heal the racial damage caused by the 1936 Olympics. It was the first time the games had returned to the state since Nazism and Adolph Hitler were in full stride the first time the games were held in Germany since Hitler had tried to use them as a way to show the superiority of his Aryan race on a world’s stage.

At this time, the world was still in political unrest as the Vietnam War raged on, racial tensions in the United States continued, and violence persisted in the Middle East. German president Gustav Heinemann welcomed the Olympics as “a milestone on the road to a new way of life with the aim of realizing peaceful coexistence among peoples.”

His goal was not meant to be, however. At approximately four o’clock in the morning on September 5, 1972 (six days before the end of the games), Yossef Gutfreund, a 275 pound wrestling referee, reacted to the sound of Arab voices behind the door of the apartment where he and other Israeli athletes were staying. The terrorists had accessed the building unnoticed as they were dressed in athletic warm-ups and carried their weapons in gym bags. Gutfreund quickly alerted his roommates that something was wrong and proceeded to push his body against the door in an effort to prevent Arab entrance.

His efforts were successful for only a few moments, however, as the Arabs soon entered the apartment, immediately taking five Israelis hostage. It was at this time that Romana, in an effort to save his teammates, took a knife out of the kitchen and stabbed one of the gunmen. Moments later, he and wrestling coach Moshe Weinberger were each shot several times, resulting in the first casualties of the morning.

Approximately an hour after the attack began, the terrorists left, having killed two Israeli team members and capturing nine. Due to the unanticipated chaos and struggle, the terrorists failed to locate eight other team members in the neighboring apartments. Within the next hour, the Arabs had issued a set of demands, and had thrown Weinberger’s body into the street.

The Palestinian off-shoot group, the Black September Organization, claimed responsibility for the actions at the apartment of the Israeli athletes. Their demands included the release of 234 Arab and German prisoners held in Israel and West Germany. The terrorists provided a typewritten list of prisoners for release, including the founders and leaders of the German based Baader-Meinhof Gang. The terrorists also demanded three planes for their escape one would be used to return the released prisoners to a safe location.

The Munich police commissioner, chief of Olympic security forces, and others worked with the Israeli Prime Minister, Golda Meir to attain the release of the hostages. However, Meir made it perfectly clear to all involved that the government of Israel would not negotiate with terrorists. The West German police extended the three deadlines originally imposed by the terrorists, giving the officials more time to deal with the situation. Eventually, after the failure of last-minute negotiations and further demands by the Black September Organization, combined with Meir’s absolute refusal to negotiate, the police commissioner was forced to believe that a rescue attempt was the only option.

After giving up hope of negotiation, the terrorists abruptly collected their hostages and headed for the military airport in Munich for a flight back to the Middle East. At the airport, German sharpshooters opened fire, killing three of the Palestinians. A gun battle ensued, claiming the lives of all nine of the hostages, along with one policeman and two additional terrorists.

Three of the remaining terrorists were captured. A little over a month later, a jet was high jacked by terrorists demanding that the Munich killers be released. The Germans capitulated and the terrorists were let go, but following the Munich Massacre and this incident, Israel launched an assassination campaign against those who it suspected were responsible for the crime.

Directly after the events in Munich, Israel launched a new plan to counter terrorism called The Israeli Response to the 1972 Munich Olympic Massacre and the Development of Independent Covert Action Teams. The purpose of this study was to examine the methodology of the covert action teams authorized by Prime Minister Golda Meir and to find and assassinate those individuals responsible for the attack on the Israeli athletes at the Munich Olympic games in September 1972. Specifically, the study addressed whether the operational and tactical methods utilized in this counter terrorist effort were successful relative to the original operational objectives. In July 1973, this campaign ended in the assassination of a man who was mistakenly identified as a key Black September operative. The innocent man was gunned down in front of his bewildered pregnant wife. Israeli retaliation for the 1972 Munich massacre was the first Israeli retaliation of unexpectedly large magnitude, and it produced a temporary deviation of terrorist attacks from the natural rate.

Meanwhile, the mastermind of the massacre remains at large. In fact, in 1999, Abu Daoud admitted his role in his autobiography. He claims his commandos never intended to harm the athletes and blamed their deaths on the German police and the stubbornness of then-Israeli Prime Minister Golda Meir.

The tragedy of the Munich Massacre stunned the world and stopped the XXth Olympics. A memorial service was held at the main stadium the next day with over 80,000 people in attendance. After 24 hours, however, the International Olympic Committee president and the Olympic committee made a very controversial decisions and ordered that “the games must go on.” Disapproval was shown around the world: “Incredibly they’re going on with it,” Jim Murray of the Los Angeles Times wrote. “It’s almost like having a dance a Dachau.” Many countries were offended by this decision, and some individual athletes even withdrew themselves from the competition out of respect for Israel, the deceased athletes, and their families. The Olympic games as a whole, however, proceeded with the flags flying at half mast.

To this day, the effects of the Munich Massacre are evident: “It is viewed as a struggle between innocent athletes and political murderers.” On the 25th anniversary, Israel planed an official memorial ceremony at the Tel Aviv monument to the victims. And like every year, the Wingate Sporting Institute held a ceremony, and the families made a group pilgrimage to the graves. Many of the victims’ families are still focusing on the German government as their targets today as evidence of carelessness and inefficiency is revealed in regard to the way in which the situation was dealt the eleven families accuse the government of negligence and are suing for $25 million collectively. Also, effects of this event were even evident during the past Olympic games in Sydney, Australia. Yasir Arafat’s Palestinian Authority urged Arab regimes to boycott the Games because there was a moment of silence at the start of the games in memory of the 11 Israeli athletes –one of them a U.S. citizen–murdered by Arafat’s PLO terrorists at the 1972 Munich Olympics.

This moment of silence was a very small, but important and significant gesture in relation to the suffering caused to the families of the victims. Ironically, Ilana Romana says that she had premonitions of an attack at the Olympic games, but her husband laughed as replied, “Ilana, are you crazy? I’ll be back here in a few weeks everything’s going to be fine.”