ਯੂਐਸਐਸ ਮਿਨੀਐਪੋਲਿਸ ਸੀ -13 - ਇਤਿਹਾਸ

ਯੂਐਸਐਸ ਮਿਨੀਐਪੋਲਿਸ ਸੀ -13 - ਇਤਿਹਾਸ


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

ਯੂਐਸਐਸ ਮਿਨੀਐਪੋਲਿਸ ਸੀ -13

ਮਿਨੀਐਪੋਲਿਸ
(C-13: dp. 7,375; 1. 413'1 "; b. 58'2"; dr. 22'7 "; s. 21 1;.; Cpl. 477; a. 1 8", 2 6 " . 8 4 ", 12 (kpdrs .. 4 1-pdrs, 4 18" tt.; Cl. ਕੋਲੰਬੀਆ)

ਪਹਿਲਾ ਮਿਨੀਆਪੋਲਿਸ (ਸੀ -13) 16 ਦਸੰਬਰ 1891 ਨੂੰ ਵਿਲੀਅਮ ਕ੍ਰੈਂਪ ਐਂਡ ਸਨਜ਼, ਫਿਲਡੇਲ੍ਫਿਯਾ, ਪਾ. ਦੁਆਰਾ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ; 12 ਅਗਸਤ 1893 ਨੂੰ ਲਾਂਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਕਿ ਮਿਸਨੇ ਐਲਿਜ਼ਾਬੇਥ ਵਾਸ਼ਬਰਨ ਦੁਆਰਾ ਸਪਾਂਸਰ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ ਮਿਲਨੇ.ਸੋਟਾ ਦੇ ਸੈਨੇਟਰ ਵਿਲੀਅਮ ਡੀ. ਵਾਸ਼ਬਰਨ ਦੀ ਧੀ ਸੀ; ਅਤੇ ਫਿਲਡੇਲ੍ਫਿਯਾ ਵਿਖੇ 13 ਦਸੰਬਰ 1894 ਨੂੰ ਕੈਪਟਨ, ਸੀ. H. Wadleigh, USN, ਕਮਾਂਡ ਵਿੱਚ.

ਉੱਤਰੀ ਐਟਲਾਂਟਿਕ ਸਕੁਐਡਰਨ ਨੂੰ ਸੌਂਪਿਆ ਗਿਆ, ਨਵੀਂ ਕਰੂਜ਼ਰ ਨੇ ਲਿਆ; ਪੂਰਬੀ ਸਮੁੰਦਰੀ ਕੰ alongੇ ਅਤੇ ਪੱਛਮੀ ਇੰਡੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਚਾਲਾਂ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਸਫ਼ਰ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣਾ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਸਨੂੰ ਯੂਰਪੀਅਨ ਸਕੁਐਡਰਨ 27 ਨਵੰਬਰ 1895 ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, 13 ਦਸੰਬਰ ਨੂੰ ਜਿਬਰਾਲਟਰ ਪਹੁੰਚੀ. ਮੈਡੀਟੇਰੀਅਨ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸਨੇ ਰੂਸ ਦੇ ਕ੍ਰੌਨਸਟੈਡ ਦਾ ਦੌਰਾ ਕੀਤਾ. 13 ਮਈ ਤੋਂ 19 ਜੂਨ, ਰੀਅਰ ਐਡਮਿਨ ਟੀ ਓ ਸੈਲਫ੍ਰਿਜ ਦੇ ਫਲੈਗਸ਼ਿਪ ਵਜੋਂ, ਜ਼ਾਰ ਨਿਕੋਲਸ II ਦੇ ਤਾਜਪੋਸ਼ੀ ਸਮੇਂ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ. ਉੱਤਰੀ ਯੂਰਪ ਦੇ ਮੁੱਖ ਬੰਦਰਗਾਹਾਂ ਦੇ ਦੌਰੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਤੁਰਕੀ ਅਤੇ ਗ੍ਰੀਸ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ. ਉਹ ਜਿਬਰਾਲਟਰ ਤੋਂ 21 ਜੂਨ 1897 ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ ਅਤੇ 8 ਜੁਲਾਈ ਨੂੰ ਫਿਲਡੇਲ੍ਫਿਯਾ ਪਹੁੰਚੀ. ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਉਸਨੂੰ ਲੀਗ ਆਈਲੈਂਡ ਨੇਵੀ ਯਾਰਡ, ਫਿਲਡੇਲ੍ਫਿਯਾ ਵਿਖੇ ਰਿਜ਼ਰਵ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ.

ਸਪੈਨਿਸ਼-ਅਮਰੀਕਨ ਯੁੱਧ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਤੇ, ਮਿਨੀਆਪੋਲਿਸ ਦੀ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਅਟਲਾਂਟਿਕ ਤੱਟ ਦੇ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਉੱਤਰੀ ਗਸ਼ਤ ਸਕੁਐਡਰਨ ਨੂੰ ਸੌਂਪੀ ਗਈ ਸੀ. ਅਪ੍ਰੈਲ 1898 ਵਿੱਚ, ਉਸਨੂੰ ਵੈਸਟਇੰਡੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਸਕਾingਟਿੰਗ ਡਿ dutyਟੀ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ, ਵੈਨੇਜ਼ੁਏਲਾ ਦੇ ਤੱਟ ਤੱਕ ਐਡਮਿਰਲ ਸੇਵੇਰਾ ਦੇ ਬੇੜੇ ਦੀ ਭਾਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਅਤੇ ਸੈਂਟੀਆਗੋ ਡੀ ਕਿubaਬਾ ਵਾਪਸ ਪਰਤ ਆਈ। 19 ਮਈ 1898, ਕੀ ਵੈਸਟ, ਫਲੈ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ.

ਉਸਨੇ 18 ਅਗਸਤ 1898 ਨੂੰ ਫਿਲਡੇਲ੍ਫਿਯਾ ਵਿੱਚ ਨੌਕਰੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਲੀਗ ਆਈਲੈਂਡ ਨੇਵੀ ਯਾਰਡ ਵਿੱਚ 23 ਅਪ੍ਰੈਲ 1902 ਨੂੰ ਇੱਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ਼ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਭੇਜਣ ਤੱਕ ਸਧਾਰਨ ਰਹੀ। ਉਸਨੂੰ ਸੇਂਟ ਲੀਗ ਆਈਲੈਂਡ ਨੇਵੀ ਯਾਰਡ, ਫਿਲਡੇਲ੍ਫਿਯਾ, 2 ਜੂਨ l903 ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ 5 ਅਕਤੂਬਰ 1903 ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਮੁੜ ਭਾਗ ਲਿਆ। ਨਿ Or ਓਰਲੀਨਜ਼ ਵਿਖੇ ਲੂਸੀਆਨਾ ਖਰੀਦ ਸਮਾਰੋਹ, 16 ਤੋਂ 28 ਦਸੰਬਰ, ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਸਾਲ ਦਾ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਹਿੱਸਾ ਵੈਸਟਇੰਡੀਜ਼ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਇਆ.

ਮਿਨੀਐਪੋਲਿਸ 23 ਮਈ 1905 ਨੂੰ ਜੌਨ ਵਿਨਟਬਰੌਪ ਸਮਾਰਕ ਦੇ ਉਦਘਾਟਨ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਲਈ ਨਿ London ਲੰਡਨ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਫਿਰ ਸੀਅਰ ਅਤੇ ਡਿਕਸੀ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸੇਵਾ ਸਕੁਐਡਰਨ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਰੀਅਰ ਐਡਮ ਦੀ ਕਮਾਂਡ ਹੇਠ ਸੀਐਮ ਕੋਲਬੀ, ਖਗੋਲ ਵਿਗਿਆਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਿਗਿਆਨਕ ਨਿਰੀਖਣ ਕਰਨ ਲਈ ਸਪੇਨ ਅਤੇ ਅਫਰੀਕਾ ਦੇ ਤੱਟ. ਉਹ ਨਿ Newਯਾਰਕ ਤੋਂ 3 ਜੁਲਾਈ 1905 ਨੂੰ ਰਵਾਨਾ ਹੋਈ ਅਤੇ 17 ਅਗਸਤ ਨੂੰ ਜਿਬਰਾਲਟਰ ਪਹੁੰਚੀ, ਵਿਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ 30 ਅਗਸਤ 1905 ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਗ੍ਰਹਿਣ ਵੇਖਣ ਲਈ ਲੈ ਗਈ. ਉਹ 10 ਨਵੰਬਰ 1905 ਨੂੰ ਮੈਡੀਟੇਰੀਅਨ ਤੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋਈ ਅਤੇ ਫਰਾਂਸ ਅਤੇ ਇੰਗਲੈਂਡ ਤੋਂ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਹੈਮਪਟਨ ਰੋਡਜ਼, 23 ਦਸੰਬਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੀ.

ਉਹ 20 ਅਪ੍ਰੈਲ ਤੋਂ 5 ਮਈ l906, ਐਨਾਪੋਲਿਸ ਵਿਖੇ, ਜੌਨ ਪਾਲ ਜੋਨਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਸਮਾਰੋਹਾਂ ਲਈ ਸੀ, ਅਤੇ, ਅਭਿਆਸ ਕਰੂਜ਼ 'ਤੇ ਮਿਡਸ਼ਿਪਮੈਨ ਲੈਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨਿ Newਯਾਰਕ ਅਤੇ ਕਨੈਕਟੀਕਟ ਦੇ ਜਲ ਸੈਨਾ ਦੇ ਆਦਮੀਆਂ ਲਈ ਸਿਖਲਾਈ ਕਰੂਜ਼ ਆਯੋਜਿਤ ਕੀਤੀ. ਉਸ ਨੇ ਫਿਲਡੇਲ੍ਫਿਯਾ ਵਿਖੇ 17 ਨਵੰਬਰ 1906 ਨੂੰ ਅਸਤੀਫਾ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਵਿਰੋਧੀ ਆਮ ਰਿਹਾ.

2 ਜੁਲਾਈ 1917 ਨੂੰ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਮਿਨੀਐਪੋਲਿਸ ਫਿਲਡੇਲ੍ਫਿਯਾ 1, ਸਤੰਬਰ ਤੋਂ ਹੈਮਪਟਨ ਰੋਡਜ਼ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ 26 ਅਕਤੂਬਰ ਨੂੰ ਕੋਲੋਨ, ਕੈਨਾਲ ਜ਼ੋਨ ਲਈ ਉਸ ਬੇਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਜੇਕਰ ਉਹ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਆਵਾਜਾਈ ਅਰਾਕਾ ਅਤੇ ਕੋਰਿੰਥੀਆ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਈ ਸੀ. ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ਼ ਕੋਲੋਨ ਤੋਂ 6 ਨਵੰਬਰ ਨੂੰ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ ਅਤੇ ਹੈਮਪਟਨ ਰੋਡਜ਼ ਦੇ ਰਸਤੇ ਹੈਲੀਫੈਕਸ, ਨੋਵਾ ਸਕੋਸ਼ੀਆ ਲਈ ਭੱਜੇ ਗਏ. 24 ਫਰਵਰੀ l918 ਨੂੰ ਟ੍ਰਾਂਸ ਐਟਲਾਂਟਿਕ ਕਾਫਲੇ ਦੀ ਡਿ toਟੀ ਸੌਂਪੇ ਜਾਣ ਤੱਕ ਕਰੂਜ਼ਰ ਅਟਲਾਂਟਿਕ ਤੱਟ ਦੇ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਰਹੀ. ਅਗਲੇ 8 ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਉਸਨੇ ਚਾਰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਯਾਤਰਾਵਾਂ ਕੀਤੀਆਂ, ਨਿ Newਯਾਰਕ ਨੂੰ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਕੀਤੀ ਜਿੱਥੇ ਕਾਫਲੇ British ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ. ਆਪਣੀ ਆਖਰੀ ਯਾਤਰਾ ਤੇ ਉਹ 8 ਅਕਤੂਬਰ ਨੂੰ ਨਿsਯਾਰਕ ਤੋਂ ਐਸਐਸ ਡੀਨੇ, ਵੀ, ਨੋਵਾ ਸਕੋਸ਼ੀਆ ਦੇ ਕਾਫਲੇ ਲਈ ਐਸਕਾਰਟ ਵਜੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋਈ ਅਤੇ ਅਕਤੂਬਰ ਵਿੱਚ ਨਿ Newਯਾਰਕ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ. ਉਸ ਨੂੰ 7 ਫਰਵਰੀ 1919 ਨੂੰ ਸੈਨ ਡਿਏਗੋ, ਕੈਲੀਫੋਰਨੀਆ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਫਲੈਗਸ਼ਿਪ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤ ਸਟੇਸ਼ਨ 'ਤੇ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸਨੇ 15 ਮਾਰਚ 1921 ਨੂੰ ਮੇਅਰ ਆਈਲੈਂਡ ਨੇਵੀ ਯਾਰਡ ਵਿਖੇ ਨੌਕਰੀ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ 5 ਅਗਸਤ 1921 ਨੂੰ ਵੇਚ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।


ਡਬਲਯੂਡਬਲਯੂਆਈ ਦੇ ਜੰਗੀ ਬੇੜੇ ਨੇ ਇਸ ਦੇ ਭੇਦ ਜ਼ਾਹਰ ਕੀਤੇ: ਯੂਐਸਐਸ ਈਗਲ ਦੇ ਡੁੱਬਣ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਬਚਿਆ 'ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ 13'

23 ਅਪ੍ਰੈਲ, 1945 ਨੂੰ ਗਸ਼ਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਕਿਸ਼ਤੀ ਯੂਐਸਐਸ ਈਗਲ ਪੀਈ -56 ਜੈਨ ਦੀ ਪਣਡੁੱਬੀ, ਯੂ -853 ਤੋਂ ਮੇਨ ਦੇ ਤੱਟ ਤੋਂ ਕੁਝ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਫਾਇਰ ਕੀਤੇ ਟਾਰਪੀਡੋ ਦੁਆਰਾ ਡੁੱਬ ਗਈ ਸੀ. ਧਮਾਕੇ ਨਾਲ ਅੱਧੇ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ, ਈਗਲ ਛੇਤੀ ਹੀ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ 62-ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਅਮਲੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਇਸ ਹਮਲੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਗੁਆ ​​ਬੈਠੇ, ਬਚੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ 'ਲੱਕੀ 13' ਦੇ ਨਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦੇ ਹੋਏ.

ਡਬਲਯੂਡਬਲਯੂਆਈ II ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਇੱਕ ਜਰਮਨ ਉਪ ਦੁਆਰਾ ਡੁੱਬਿਆ ਗਿਆ ਆਖਰੀ ਯੂਐਸ ਜੰਗੀ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਜਹਾਜ਼ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਫੁਟੇਜ ਨੇ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਗਲਤ ਗਸ਼ਤ ਵਾਲੀ ਕਿਸ਼ਤੀ ਦੇ ਅੰਤਮ ਆਰਾਮ ਸਥਾਨ ਦੀ ਝਲਕ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ. ਮਲਬੇ ਦੀ ਖੋਜ ਸਮਿਥਸੋਨੀਅਨ ਚੈਨਲ ਦੀ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਦੀ ਲੜੀ "ਦਿ ਹੰਟ ਫਾਰ ਈਗਲ -56" ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ.

ਏਰਿਕ ਬ੍ਰੀਜ਼ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਜੌਨ ਬ੍ਰੀਜ਼, ਇੱਕ ਮਸ਼ੀਨਿਸਟ ਦੇ ਸਾਥੀ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਦੇ, "ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ 13" ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸਨ ਜੋ ਹਮਲੇ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ. ਐਰਿਕ ਨੇ ਫੌਕਸ ਨਿ Newsਜ਼ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, “ਉਹ ਧਮਾਕੇ ਦੇ ਸਮੇਂ ਬਾਇਲਰ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਸੀ। "ਉਸਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਟਿੱਪਣੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ਼ ਦੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਟਿੱਪਣੀ ਕੀਤੀ ਕਿ 'ਸਾਨੂੰ ਇੱਕ ਮੱਛੀ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ' - ਇੱਕ 'ਮੱਛੀ' ਟਾਰਪੀਡੋ ਲਈ ਸਮੁੰਦਰੀ ਸ਼ਬਦ ਹੈ."

ਏਰਿਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ਼ ਦੇ ਨਾਲ ਪੌੜੀ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਯਾਦ ਕੀਤਾ - ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਿਛਲੇ ਪਾਸੇ ਧੱਕਣਾ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ ਕਿ ਜਹਾਜ਼ ਡੁੱਬ ਰਿਹਾ ਹੈ।” ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ਼ ਫਿਰ ਜਹਾਜ਼ ਦੇ ਕਠੋਰ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ, ਈਗਲ ਦੇ ਫੈਨਟੇਲ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਏ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਛਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿੱਥੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਹਾਜ਼ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਿਆ.

ਯੂਐਸਐਸ ਈਗਲ ਪੀਈ -56 ਇੱਕ ਜਰਮਨ ਪਣਡੁੱਬੀ ਦੁਆਰਾ 23 ਅਪ੍ਰੈਲ, 1945 ਨੂੰ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਸੀ. (ਸਮਿਥਸੋਨੀਅਨ ਚੈਨਲ)

ਠੰਡੇ ਉੱਤਰੀ ਐਟਲਾਂਟਿਕ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਫਲੋਟਸੈਮ ਨਾਲ ਚਿੰਬੜੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰੀਜ਼ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ਼ ਬਾਰੇ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਜਿਸਨੇ ਉਸਦੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ਼ ਨੂੰ ਡੁਬੋ ਦਿੱਤਾ.

ਏਰਿਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਇੱਕ ਪਣਡੁੱਬੀ ਸਤਹ ਵੇਖੀ, ਹੈਚ ਖੁੱਲ੍ਹਿਆ, ਕੁਝ ਜਰਮਨ ਮਲਾਹ ਬਾਹਰ ਆਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ‘ ਮਾਰਨ ’ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਨ ਲਈ ਬਚੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਲਈਆਂ।

ਨੌਜਵਾਨ ਮਲਾਹ ਨੇ ਪੂਰੀ ਉਮੀਦ ਕੀਤੀ ਕਿ ਜਰਮਨ ਮਲਾਹ ਯੂ-ਬੋਟ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਮਸ਼ੀਨ ਗਨ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਉਸ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਕਰਨਗੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਹਮਲੇ ਤੋਂ ਕੋਈ ਬਚਿਆ ਨਹੀਂ ਬਚੇਗਾ. ਐਰਿਕ ਨੇ ਫੌਕਸ ਨਿ Newsਜ਼ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, “ਉਹ ਸ਼ਾਇਦ ਗੋਲੀ ਮਾਰਨ ਦੇ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਸਨ। ਹਾਲਾਂਕਿ, ਇੱਕ ਯੂਐਸ ਵਿਨਾਸ਼ਕ ਜੋ ਦੂਰੀ ਤੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਯੂ-ਬੋਟ ਦੇ ਚਾਲਕ ਦਲ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੂੰ ਬਚੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਬੰਦੂਕ ਘੁਮਾਉਣ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ. ਬ੍ਰੀਜ਼ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੇਟੇ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ, ਡੁੱਬਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ, ਜਰਮਨ ਮਲਾਹ ਛੇਤੀ ਹੀ ਵਾਪਸ ਕੋਨਿੰਗ ਟਾਵਰ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਹੈਚ ਨੂੰ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਯੂ-ਬੋਟ ਦੇ ਨਾਲ ਫਿਰ ਲਹਿਰਾਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਗੋਤਾਖੋਰੀ ਕੀਤੀ. ਏਰਿਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਉਹ ਇੱਥੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ।

ਜੌਨ ਬ੍ਰੀਜ਼ ਦਾ 2010 ਵਿੱਚ 88 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਦੇਹਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ.

ਯੂਐਸਐਸ ਈਗਲ ਮਲਬੇ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਤੱਟ' ਤੇ ਇਕ ਬੂਟ. (ਸਮਿੱਥਸੋਨੀਅਨ ਚੈਨਲ)

ਨੇਵਲ ਹਿਸਟਰੀ ਐਂਡ ਹੈਰੀਟੇਜ ਕਮਾਂਡ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਫੋਸਟਰ ਨੇ ਫੌਕਸ ਨਿ Newsਜ਼ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਯੂਐਸਐਸ ਸਾ Southਥਰਿਜ ਦੇ ਆਦਮੀਆਂ ਦੇ ਪਹੁੰਚਣ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਣ ਤੋਂ ਲਗਭਗ 30 ਮਿੰਟ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ।

ਡੁੱਬਣ ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਾਇਲਰ ਧਮਾਕੇ ਲਈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਠਹਿਰਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਫੋਸਟਰ ਨੇ ਨੋਟ ਕੀਤਾ ਕਿ, ਬ੍ਰੀਜ਼ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਪ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਦਿੱਤੀ.

ਜਲ ਸੈਨਾ ਨੇ 2001 ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਤ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਈਗਲ ਨੂੰ U-853 ਦੁਆਰਾ ਡੁਬੋ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਹਾਲਾਂਕਿ, ਗਸ਼ਤੀ ਕਿਸ਼ਤੀ ਦਾ ਮਲਬਾ ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਹੀ ਮਿਲਿਆ ਸੀ.

ਯੂਐਸਐਸ ਈਗਲ ਪੀਈ -56 ਮਲਬਾ ਸਾਈਟ ਤੇ ਇੱਕ ਆਈਟਮ. ਗਸ਼ਤੀ ਕਿਸ਼ਤੀ ਨੂੰ ਜਰਮਨ ਪਣਡੁੱਬੀ U-853 ਨੇ ਡੁਬੋ ਦਿੱਤਾ ਸੀ. (ਸਮਿੱਥਸੋਨੀਅਨ ਚੈਨਲ)

ਮੈਸੇਚਿਉਸੇਟਸ ਦੇ ਅਟਾਰਨੀ, ਨੇਵਲ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਅਤੇ ਗੋਤਾਖੋਰ ਪਾਲ ਲੌਟਨ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਖੋਜ ਅਤੇ ਐਨਐਚਐਚਸੀ ਦੇ ਬਰਨਾਰਡ ਕੈਵਲਕੇਂਟੇ ਨੇ ਯੂ -853 ਦੁਆਰਾ ਈਗਲ ਦੇ ਡੁੱਬਣ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮੁੱਖ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ.

ਇਹ ਹਮਲਾ ਸਟੀਫਨ ਪੁਲੀਓ ਦੀ 2005 ਦੀ ਪੁਸਤਕ "ਦੁਸ਼ਮਣ ਕਾਰਵਾਈ ਦੇ ਕਾਰਨ: ਯੂਐਸਐਸ ਈਗਲ 56 ਦੀ ਸੱਚੀ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ II ਦੀ ਕਹਾਣੀ" ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਵੀ ਹੈ.

ਐਮਾਜ਼ਾਨ 'ਤੇ ਕਿਤਾਬ ਦੀ ਸਮੀਖਿਆ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੈਰਨ ਐਟਕਿਨਜ਼ ਲਿਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ, ਆਸਕਰ ਡੇਵਿਸ, ਜਹਾਜ਼ ਦੇ ਡੁੱਬਣ ਦੇ 13 ਬਚੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸਨ.

ਉਹ ਲਿਖਦੀ ਹੈ, “ਉਸਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਪਣਡੁੱਬੀ ਵੇਖੀ ਜਦੋਂ ਉਹ ਡੁੱਬ ਰਹੇ ਪੀਈ -56 ਤੋਂ ਛਾਲ ਮਾਰ ਰਹੇ ਸਨ,” ਉਹ ਲਿਖਦੀ ਹੈ। “ਦਰਅਸਲ, ਉਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਇਸ ਦੇ []] ਕੰਨਿੰਗ ਟਾਵਰ ਉੱਤੇ ਘੁੜਸਵਾਰ ਘੋੜੇ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਕਾਲੇ ਉਪ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਇਸ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਕੋਰਟ ਆਫ਼ ਇਨਕੁਆਰੀ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਧਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤ ਕੀਤੀ ਜੋ ਇਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਸਦੀ ਹਮਦਰਦੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸਲ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਣ ਲਈ. ”

ਈਗਲ ਦੇ 62 ਚਾਲਕ ਦਲ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਿਰਫ 13 ਬਚੇ ਹਨ. (ਸਮਿੱਥਸੋਨੀਅਨ ਚੈਨਲ)

ਐਟਕਿਨਜ਼ ਲਿਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਲ ਸੈਨਾ "ਜਨਤਾ ਨੂੰ ਘਬਰਾਹਟ ਤੋਂ ਦੂਰ ਰੱਖਣਾ" ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਜਰਮਨ ਉਪ ਯੂਐਸ ਤੱਟ ਦੇ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਸੀ.

ਹਮਲੇ ਦੇ ਇੱਕ ਚਸ਼ਮਦੀਦ ਗਵਾਹ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਨਾਲ, ਪਾਲ ਲੌਟਨ ਨੇ ਫੌਕਸ ਨਿ Newsਜ਼ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ 23 ਅਪ੍ਰੈਲ, 1945 ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਬਾਇਲਰ ਧਮਾਕੇ ਨਾਲੋਂ ਟਾਰਪੀਡੋ ਹੜਤਾਲ ਨਾਲ ਵਧੇਰੇ ਇਕਸਾਰ ਸਨ. ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਹੜਤਾਲ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਈਗਲ ਨੂੰ ਸਰੀਰਕ ਤੌਰ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਨਾਲ 350 ਫੁੱਟ ਦੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਕਾਲਮ ਵੀ ਸੀ.

ਲੌਟਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ਼ ਦੇ ਲਗਭਗ 3 ਦਰਜਨ ਚਾਲਕਾਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਿਰਫ ਅੱਧੇ ਹੀ ਇਸ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵਿੱਚੋਂ ਬਚੇ ਹਨ.

ਪਾਲ ਲੌਟਨ ਨੇ ਫੌਕਸ ਨਿ Newsਜ਼ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, “ਇੱਥੇ ਅੱਧੀ ਦਰਜਨ ਆਦਮੀ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਣਡੁੱਬੀ ਵੇਖੀ,” ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਪ ਬਚੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਲਗਭਗ 500 ਤੋਂ 600 ਗਜ਼ ਦੂਰ ਸੀ। ਕੁਝ ਬਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸਬ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਾਫ਼ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਿ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਘੋੜੇ ਵਾਲੀ ਪੀਲੀ shਾਲ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਨਾਲ Uਾਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕਾਲੇ ਰੰਗ ਵਿੱਚ “U-853” ਪੇਂਟ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਗੋਤਾਖੋਰ ਮਲਬੇ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਸਦੀ ਖੋਜ 2018 ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਸੀ। (ਸਮਿਥਸੋਨੀਅਨ ਚੈਨਲ)

ਨੇਵਲ ਹਿਸਟੋਰੀਕਲ ਸੈਂਟਰ ਨੋਟ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਈਗਲ ਨੇਵੀ ਗੋਤਾਖੋਰ ਬੰਬਾਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾ ਰਹੀ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਯੂ-ਬੋਟ ਦੁਆਰਾ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਉਸਦਾ ਡੁੱਬਣਾ ਵੀ-ਈ ਦਿਵਸ ਤੋਂ ਸਿਰਫ ਦੋ ਹਫਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਆਇਆ ਸੀ.

ਇੱਕ ਬੁਲਾਰੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਨ ਦਾ ਕੋਈ ਪੱਕਾ ਤਰੀਕਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ 1945 ਵਿੱਚ ਅਦਾਲਤੀ ਜਾਂਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫੈਸਲੇ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਅਤੇ ਕਿਉਂ ਆਈ, 2001 ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਬੂਤਾਂ ਨੇ ਜਲ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਇਹ ਸਿੱਟਾ ਕੱ toਿਆ ਕਿ ਯੂਐਸਐਸ ਈਗਲ 56 ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਕਾਰਵਾਈ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਡੁੱਬ ਗਿਆ।" ਫੌਰ ਨੇਵੀ ਹਿਸਟਰੀ ਐਂਡ ਹੈਰੀਟੇਜ ਕਮਾਂਡ ਨੇ ਫੌਕਸ ਨਿ Newsਜ਼ ਨੂੰ ਈਮੇਲ ਰਾਹੀਂ ਦੱਸਿਆ। "ਬਰੌਕਟਨ, ਮਾਸ ਦੇ ਪਾਲ ਲੌਟਨ ਦੁਆਰਾ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ ਖੋਜ ਅਤੇ ਜਲ ਸੈਨਾ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਸਾਬਕਾ ਸੀਨੀਅਰ ਆਰਕਾਈਵਿਸਟ, ਬਰਨਾਰਡ ਕੈਵਲਕੇਂਟੇ ਦੁਆਰਾ ਯੂਐਸ ਨੇਵੀ ਅਤੇ ਜਰਮਨ ਰਿਕਾਰਡਾਂ ਦੀ ਹੋਰ ਖੋਜ ਲਈ ਧੰਨਵਾਦ & amp; ਹੈਰੀਟੇਜ ਕਮਾਂਡ, ਜਲ ਸੈਨਾ ਨੇ ਹਾਦਸੇ ਨੂੰ ਲੜਾਈ ਦੇ ਨੁਕਸਾਨ ਵਜੋਂ ਦੁਬਾਰਾ ਵਰਗੀਕ੍ਰਿਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਈਗਲ 56 ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜਰਮਨ ਯੂ-ਕਿਸ਼ਤੀ, U-853 ਦੁਆਰਾ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਸੀ. ਇਸ ਘਾਟੇ ਅਤੇ ਚਾਲਕ ਦਲ ਦੀ ਅਸਾਧਾਰਣ ਸੇਵਾ ਅਤੇ ਕੁਰਬਾਨੀ ਨੂੰ ਮਾਨਤਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਜਲ ਸੈਨਾ ਨੇ ਪਰਪਲ ਹਾਰਟ ਲਈ ਮਲਾਹਾਂ ਦੀ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕੀਤੀ. ”

ਖੋਜਕਰਤਾ ਇਹ ਸੁਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ ਈਗਲ ਚਾਲਕ ਦਲ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਜ਼ੀਜ਼ਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਜਾਮਨੀ ਦਿਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ. ਬ੍ਰੈਂਟਵੁੱਡ ਦੇ ਗੋਤਾਖੋਰ ਰਿਆਨ ਕਿੰਗ, ਐਨਐਚ ਨੇ ਪਿਛਲੇ ਮਹੀਨੇ ਫੌਕਸ ਨਿ Newsਜ਼ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, “ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜਾਮਨੀ ਦਿਲ 2004 ਅਤੇ 2005 ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਗਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਕਿ ਅਧਿਕਾਰੀ ਅਜੇ ਵੀ ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮੈਡਲ ਦਿਵਾਉਣ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।

ਮਲਬੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਗੋਤਾਖੋਰ. (ਸਮਿੱਥਸੋਨੀਅਨ ਚੈਨਲ)

ਐਰਿਕ ਬ੍ਰੀਜ਼ ਨੇ ਫੌਕਸ ਨਿ Newsਜ਼ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਪਰਪਲ ਹਾਰਟ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ.

“ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ‘ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਇਹ ਉਹੀ ਹੈ, ਮੈਂ ‘ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ 13’ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹਾਂ, ”ਉਸਨੇ ਸਮਝਾਇਆ। “ਉਸਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਜਲ ਸੈਨਾ ਪ੍ਰਤੀ ਕੋਈ ਮਾੜੀ ਇੱਛਾ ਮਹਿਸੂਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।”

ਏਰਿਕ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, “ਮੇਰੇ ਡੈਡੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਉਸਦੀ ਸੇਵਾ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਮਾਣ ਹੁੰਦਾ ਸੀ।

ਲੌਟਨ ਬ੍ਰੀਜ਼ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਈਗਲ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਪਰਪਲ ਹਾਰਟ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਜ਼ੋਰ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੈ. ਹਾਲਾਂਕਿ ਟਾਰਪੀਡੋ ਹੜਤਾਲ ਵਿੱਚ ਜ਼ਖਮੀ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਲੇਟਨ ਨੇ ਨੋਟ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉੱਤਰੀ ਅਟਲਾਂਟਿਕ ਦੇ ਠੰਡੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਛਾਲ ਮਾਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬ੍ਰੀਜ਼ ਨੂੰ ਹਾਈਪੋਥਰਮਿਆ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪਿਆ. “ਹਾਈਪੋਥਰਮਿਆ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਦਮੇ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਾਰਡੀਆਕ ਅਰੇਸਟ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦਾ ਹੈ,” ਉਸਨੇ ਕਿਹਾ।

ਗੋਤਾਖੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ਼ ਦੇ ckਹਿਣ ਵਾਲੀ ਜਗ੍ਹਾ 'ਤੇ ਸੀਮਤ ਦਿੱਖ ਨਾਲ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰਨਾ ਪਿਆ. (ਸਮਿਥਸੋਨੀਅਨ ਚੈਨਲ)

ਉਸ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, ਹਾਈਪੋਥਰਮਿਆ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਖੋਜੇ ਗਏ ਘੱਟੋ ਘੱਟ ਇਕ ਹੋਰ ਈਗਲ ਚਾਲਕ ਦਲ ਦੇ ਮੈਂਬਰ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਿਆ.

ਯੂਐਸ -853 ਨੂੰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ 6 ਮਈ, 1945 ਨੂੰ ਯੂਐਸਐਸ ਐਥਰਟਨ ਅਤੇ ਯੂਐਸਐਸ ਮੋਬਰਲੀ ਦੇ ਡੂੰਘਾਈ ਦੇ ਖਰਚਿਆਂ ਨਾਲ ਬਲਾਕ ਆਈਲੈਂਡ ਤੋਂ ਡੁੱਬ ਗਿਆ. ਨੇਵਲ ਹਿਸਟਰੀ ਐਂਡ ਹੈਰੀਟੇਜ ਕਮਾਂਡ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਪ ਦੇ ਡੁੱਬਣ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਹੱਥ ਗੁੰਮ ਗਏ ਸਨ, ਜੋ ਵੀ-ਈ ਦਿਵਸ ਤੋਂ ਦੋ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ ਸੀ.

ਮਲਬੇ ਦੀ ਖੋਜ ਮੇਨ ਦੇ ਤੱਟ ਤੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ. (ਸਮਿਥਸੋਨੀਅਨ ਚੈਨਲ)

ਰਹੱਸ ਅਜੇ ਵੀ ਇਸ ਤੱਥ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਸਮੇਂ U-853 ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਜਾਰੀ ਰੱਖ ਰਿਹਾ ਸੀ.

ਫੌਸਟਰ ਨੇ ਫੌਕਸ ਨਿ toldਜ਼ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, “ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਯੂ -853 ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਹਫ਼ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸਹਿਯੋਗੀ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਸਮਰਪਣ ਕਰਨ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। "ਇਹ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਅਸੀਂ ਅਜੇ ਵੀ ਪਤਾ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਕੁਝ ਯੂ-ਬੋਟਾਂ 'ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਤਮ ਸਮਰਪਣ ਕਰਨ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਲੜ ਰਹੇ ਸਨ."

“ਇਹ ਅਜੇ ਵੀ ਇੱਕ ਖੁੱਲਾ-ਅੰਤ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਹੈ,” ਉਸਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ। "ਜਰਮਨ ਰਿਕਾਰਡਾਂ ਦਾ ਮੁਲਾਂਕਣ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ -ਵਟਾਂਦਰਾ ਕਰਨਾ ਪਏਗਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਰਮਨ ਰਿਕਾਰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁਹਾਰਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਹੈ."

ਫਾਈਲ ਫੋਟੋ - ਯੂਐਸ ਨੇਵੀ ਦੁਆਰਾ ਮੁਹੱਈਆ ਕੀਤੀ ਗਈ ਇਹ ਅਣਉਚਿਤ ਫੋਟੋ ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ ਬਣਾਈ ਗਈ ਈਗਲ ਕਲਾਸ ਦੀ ਗਸ਼ਤ ਵਾਲੀ ਕਿਸ਼ਤੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ. ਇਹ ਯੂਐਸਐਸ ਈਗਲ ਪੀਈ -56 ਵਰਗੀ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ 23 ਅਪ੍ਰੈਲ, 1945 ਨੂੰ ਕੇਪ ਐਲਿਜ਼ਾਬੇਥ, ਮੇਨ ਵਿੱਚ ਫਟ ਗਈ ਅਤੇ ਡੁੱਬ ਗਈ, ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ ਨਿ New ਇੰਗਲੈਂਡ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਭੈੜੀ ਜਲ ਸੈਨਾ ਤਬਾਹੀ ਵਿੱਚ ਇਸਦੇ ਬਹੁਤੇ ਅਮਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ. (ਏਪੀ ਫੋਟੋ/ਯੂਐਸ ਨੇਵੀ, ਫਾਈਲ)

18 ਜੁਲਾਈ, 2019 ਨੂੰ ਵੀਰਵਾਰ ਨੂੰ ਕੇਪ ਐਲਿਜ਼ਾਬੈਥ, ਮੇਨ ਵਿਖੇ ਫੋਰਟ ਵਿਲੀਅਮਜ਼ ਪਾਰਕ ਦੀ ਇੱਕ ਤਖ਼ਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਯੂਐਸਐਸ ਈਗਲ ਪੀਈ -56 ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ 23 ਅਪ੍ਰੈਲ, 1945 ਨੂੰ ਮੇਨ ਤੱਟ ਦੇ ਨੇੜੇ ਡੁੱਬ ਗਈ ਸੀ। (ਏਪੀ ਫੋਟੋ /ਡੇਵਿਡ ਸ਼ਾਰਪ)

ਈਗਲ ਪੀਈ -56 ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਇੱਕ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਗੋਤਾਖੋਰ ਟੀਮ ਦੁਆਰਾ ਸਥਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ਼ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਬਾਰੇ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਚੱਲ ਰਹੇ ਰਹੱਸ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕੀਤਾ ਗਿਆ. ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ਼ ਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਜੂਨ 2018 ਵਿੱਚ ਲਗਭਗ 260 ਫੁੱਟ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਮਹੀਨੇ ਇਹ ਸਖਤ ਸੀ. ਮਲਬੇ ਦੇ ਆਖਰੀ ਟੁਕੜੇ ਮਈ 2019 ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ ਸਨ, ਕਿੰਗ ਨੇ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਫੌਕਸ ਨਿ Newsਜ਼ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ.


ਯੂਐਸਐਸ ਮਿਨੀਐਪੋਲਿਸ ਸੀ -13 - ਇਤਿਹਾਸ

ਮਿਨੀਐਪੋਲਿਸ II
(CA-36: dp. 12,411 1. 588'2 & quot b. 61'9 & quot dr. 19'5 & quot. 32.7
k. cpl 708 ਏ. ਡੀ 8 & quot, 8 5 & quot, ਐਸ .50 ਕਾਰ. cl. ਨਿ Or ਓਰ 1 ਈਨਸ)

ਦੂਜੀ ਮਿਨੀਐਪੋਲਿਸ (ਸੀਏ -36) ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ 27 ਜੂਨ 1'p21 ਨੂੰ ਫਿਲਾਡੇਲਫਿਆ ਨੇਵੀ ਯਾਰਡ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, 6 ਸਤੰਬਰ 1933 ਨੂੰ ਮਿਸ ਗ੍ਰੇਸ I ਦੁਆਰਾ ਸਪਾਂਸਰ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ. ਨਿtonਟਨ ਅਤੇ 19 ਮਈ 1934 ਨੂੰ ਕੈਪਟਨ ਗੋਰਡਨ ਡਬਲਯੂ

ਜੁਲਾਈ ਤੋਂ ਸਤੰਬਰ 1934 ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਯੂਰਪੀਅਨ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹਿਲਾਉਣ ਅਤੇ ਫਿਲਡੇਲ੍ਫਿਯਾ ਨੇਵੀ ਯਾਰਡ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਨਵੀਂ ਹੈਵੀ ਕਰੂਜ਼ਰ 4 ਅਪ੍ਰੈਲ 1935 ਨੂੰ ਪਨਾਮਾ ਨਹਿਰ ਅਤੇ ਸੈਨ ਡਿਏਗੋ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋਈ, 18 ਅਪ੍ਰੈਲ ਨੂੰ ਕਰੂਜ਼ਰ ਡਿਵੀਜ਼ਨ 7, ਸਕਾingਟਿੰਗ ਫੋਰਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਲਈ ਪਹੁੰਚੀ. ਉਸਨੇ ਪੱਛਮੀ ਤੱਟ ਦੇ ਨਾਲ, 1939 ਦੇ ਅਰੰਭ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਰੂਜ਼ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੈਰੇਬੀਅਨ ਤੱਕ, l940 ਵਿੱਚ ਪਰਲ ਹਾਰਬਰ ਪਹੁੰਚਣ ਤੱਕ ਕੰਮ ਕੀਤਾ.

ਜਦੋਂ ਜਪਾਨ ਨੇ 7 ਦਸੰਬਰ l941 ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਬੇਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਮਿਨੀਪੋਲਿਸ ਪਰਲ ਹਾਰਬਰ ਤੋਂ ਲਗਭਗ 20 ਮੀਲ ਦੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਗੰਨਰੀ ਅਭਿਆਸ ਲਈ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੀ. ਉਸਨੇ ਤੁਰੰਤ ਜਨਵਰੀ 1942 ਦੇ ਅਖੀਰ ਤੱਕ ਗਸ਼ਤ ਕੀਤੀ ਜਦੋਂ ਉਹ ਗਿਲਬਰਟਸ ਅਤੇ ਮਾਰਸ਼ਲਜ਼ ਉੱਤੇ ਛਾਪੇਮਾਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਕੈਰੀਅਰ ਟਾਸਕ ਫੋਰਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਈ. 1 ਫਰਵਰੀ ਨੂੰ ਲੈਕਸਿੰਗਟਨ ਦੀ ਸਕ੍ਰੀਨਿੰਗ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਹਵਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਮੋੜਨ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਜਾਪਾਨੀ & quotBettys & quot; ਉਸਨੇ 20 ਫਰਵਰੀ ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ 10 ਮਾਰਚ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਫਲ ਛਾਪਿਆਂ ਦੌਰਾਨ ਕੈਰੀਅਰਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕੀਤੀ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲੇ ਅਤੇ ਸਲਾਮੁਆ ਵਿਖੇ ਜਾਪਾਨੀ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਗੈਰੀਜ਼ਨਾਂ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਸਪਲਾਈ ਲਾਈਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ ਪਾਇਆ।

ਮਿਨੀਏਪੋਲਿਸ ਨੇ 4 ਤੋਂ 8 ਮਈ ਤੱਕ ਕੋਰਲ ਸਾਗਰ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ, ਮਹਾਨ ਹਵਾਈ ਰੁਝੇਵਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਲੈਕਸਿੰਗਟਨ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਜਾਪਾਨੀ ਬੰਬਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ. ਉਸਨੇ ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆ ਅਤੇ ਨਿ Newਜ਼ੀਲੈਂਡ ਨਾਲ ਸੰਚਾਰ ਦੀਆਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਲਾਈਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖਣ ਅਤੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਜਾਪਾਨ ਦੇ ਹੋਰ ਵਿਸਥਾਰ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਕੀਮਤ ਦੇ ਲੇਕਸਿੰਗਟਨ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਇਆ.

ਕਰੂਜ਼ਰ ਪੈਸਿਫਿਕ ਯੁੱਧ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਪੜਾਅ ਦੀ ਦੂਜੀ ਮੁੱਖ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ 3 ਤੋਂ 6 ਜੂਨ ਦੀ ਮਿਡਵੇ ਦੀ ਲੜਾਈ, ਦੁਬਾਰਾ ਕੈਰੀਅਰਾਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਵਾਈ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਨੇ ਜਾਪਾਨੀ ਜਲ ਸੈਨਾ ਹਵਾਬਾਜ਼ੀ ਨੂੰ ਚਾਰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਦੇ ਡੁੱਬਣ ਅਤੇ 250 ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਨਾਲ ਮਾਰੂ ਝਟਕਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ. ਸਿਖਲਾਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਪਾਇਲਟਾਂ ਦੇ ਨਾਲ. ਇਹ ਜਿੱਤ ਨਾ ਸਿਰਫ ਕੇਂਦਰੀ ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤ ਵਿੱਚ ਅਮਰੀਕੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਣ ਵਿੱਚ ਨਾਜ਼ੁਕ ਸੀ ਬਲਕਿ ਜਾਪਾਨੀ ਹਵਾਈ/ਸਮੁੰਦਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸੀ, ਆਧੁਨਿਕ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਨਿਰਣਾਇਕ.

ਪਰਲ ਹਾਰਬਰ ਵਿਖੇ ਦੁਬਾਰਾ ਭਰਨ ਅਤੇ ਮੁਰੰਮਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਿਨੀਆਪੋਲਿਸ ਨੇ 7 ਤੋਂ 9 ਅਗਸਤ ਨੂੰ ਗੁਆਡਲਕਨਾਲ ਅਤੇ ਤੁਲਗੀ ਵਿਖੇ ਲੈਂਡਿੰਗ ਨੂੰ ਕਵਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕੈਰੀਅਰਾਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਕੀਤਾ. ਫਲੈਟੌਪਸ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ, ਉਹ 30 ਅਗਸਤ ਨੂੰ ਸਰਤੋਗਾ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਗਈ ਜਦੋਂ ਕੈਰੀਅਰ ਨੇ ਟਾਰਪੀਡੋ ਮਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਖਤਰੇ ਦੇ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਿਆ. ਸਤੰਬਰ ਤੱਕ. ਸਤੰਬਰ ਅਤੇ ਅਕਤੂਬਰ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਉਸਨੇ ਲੂੰਗਾ ਪੋਂਟ ਦੇ ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਫੁਨਾਫੁਟੀ ਤੇ ਉਤਰਨ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕੀਤਾ.

ਟੀਐਫ 67 ਦੇ ਫਲੈਗਸ਼ਿਪ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ 29 ਨਵੰਬਰ ਨੂੰ ਗੁਆਡਲਕਨਾਲ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਜਾਪਾਨੀ ਫ਼ੌਜ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ 29 ਨਵੰਬਰ ਦੀ ਛਾਂਟੀ ਕੀਤੀ, ਅਗਲੀ ਰਾਤ ਉਸਨੇ ਛੇ ਜਾਪਾਨੀ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ 8 ਇੰਚ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਤਾਸਫਾਰੋਂਗਾ ਦੀ ਲੜਾਈ ਖੁੱਲ ਗਈ.

2 ਮਿੰਟਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਉਸਨੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਆਵਾਜਾਈ ਨੂੰ ਡੁਬੋ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਚਾਰ ਸੈਲਵੋ ਦੇ ਦੂਜੇ ਸਮੂਹ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਕਰੂਜ਼ਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੁਸ਼ਮਣ ਦਾ ਦੂਜਾ ਜਹਾਜ਼ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਸੀ. ਹੁਣ ਜਾਪਾਨੀ ਜਲ ਸੈਨਾਵਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਦੂਜਾ ਸਮੂਹ, ਜੋ ਕਿ ਆਵਾਜਾਈ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ -ਦੁਰਾਡੇ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਆ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਐਕਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ. ਮਿਨੀਆਪੋਲਿਸ ਨੇ ਦੋ ਟਾਰਪੀਡੋ ਹਿੱਟ ਲਏ, ਇੱਕ ਬੰਦਰਗਾਹ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ, ਦੂਜਾ ਉਸਦੇ ਦੋ ਨੰਬਰ ਫਾਇਰ ਰੂਮ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬਿਜਲੀ ਦਾ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਗੰਭੀਰ ਨੁਕਸਾਨ: ਉਸਦਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੇਨ ਪਾਈਪਾਂ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਪੋਰਟ ਸਾਈਡ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਫਟ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੋ ਫਾਇਰ ਰੂਮ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਲਈ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਸਨ. ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਡੈਮੇਜ ਕੰਟਰੋਲ ਕੰਮ ਅਤੇ ਹੁਨਰਮੰਦ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ਼ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਤਰੋਤਾਜ਼ਾ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਤੁਲਗੀ ਪਹੁੰਚਣ ਦੇ ਯੋਗ ਬਣਾਇਆ. ਉੱਥੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਹਵਾਈ ਹਮਲਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਖਜੂਰ ਦੇ ਬੂਟਿਆਂ ਅਤੇ ਝਾੜੀਆਂ ਨਾਲ ਛਿਪੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਬੀ ਦੇ ਅਮਲੇ ਦੁਆਰਾ ਟਾਪੂ 'ਤੇ ਤਾਇਨਾਤ ਸੀਹੀ ਯੂਨਿਟ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਅਸਥਾਈ ਤੌਰ' ਤੇ ਮੁਰੰਮਤ ਕਰਵਾਈ ਗਈ, ਅਤੇ ਮਾਰੇ ਆਈਲੈਂਡ ਵਿਖੇ ਵਿਆਪਕ ਮੁਰੰਮਤ ਲਈ ਸਮੁੰਦਰੀ ਸਫ਼ਰ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ.

ਅਗਸਤ 1943 ਦੀ ਉਡਾਣ, ਮਿਨੀਆਪੋਲਿਸ ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤ ਵਿੱਚ 20 ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੀ ਫਰੰਟਲਾਈਨ ਲਈ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਵੋ ਜਿਮਾ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤ ਦੇ ਹਰ ਵੱਡੇ ਕਾਰਜ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ. ਉਸਦੀ ਪਹਿਲੀ ਵੇਕ 5 ਅਕਤੂਬਰ ਨੂੰ ਫਿਰ 20 ਨਵੰਬਰ ਤੋਂ 4 ਦਸੰਬਰ ਦੀ ਬੰਬਾਰੀ ਸੀ, ਉਹ ਗਿਲਬਰਟਸ ਵਿੱਚ ਮਾਕਿਨ ਦੇ ਹਮਲੇ ਅਤੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਈ। ਦਸੰਬਰ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਕਵਾਜੇਲਿਨ ਅਤੇ ਮਾਜੁਰੋ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਪੂਰਵ-ਧਾਰਾ ਦੇ ਹਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕੈਰੀਅਰ ਸਮੂਹ ਦੀ ਸਕ੍ਰੀਨਿੰਗ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਫਰਵਰੀ 1944 ਦੇ ਮੱਧ ਤੱਕ ਮਾਰਸ਼ਲਾਂ ਦੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਨਿਭਾਅ ਰਹੀ ਸੀ। ਮਾਰੀਆਨਾ ਅਤੇ ਕੈਰੋਲੀਨਾਂ ਨੂੰ ਉਡਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕੈਰੀਅਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਮਿਨੀਐਪੋਲਿਸ 'ਤੇ ਛਾਪੇਮਾਰੀ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਪਲੌਸ, ਟਰੂਕ, ਸਟਾਵਨ, ਪੋਨਪੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਮੁੱਖ ਜਾਪਾਨੀ ਬੇਸ ਅਪ੍ਰੈਲ ਵਿੱਚ. ਬਾਅਦ ਦੇ ਛਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਹਾਲੈਂਡਿਆ, ਨਿ Gu ਗਿਨੀ ਵਿਖੇ ਉਤਰਨ ਦੇ ਨਾਲ ਤਾਲਮੇਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ.

ਮਈ ਵਿੱਚ, ਮਿਨੀਆਪੋਲਿਸ ਨੇ ਮਜੀਰੋ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਨਾਸ ਵਿੱਚ ਹਮਲਿਆਂ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, 14 ਜੂਨ ਨੂੰ ਪੂਰਵ -ਧਮਾਕੇ ਦੇ ਬੰਬਾਰੀ ਵਿੱਚ ਸਾਈਪਨ ਉੱਤੇ ਗੋਲੀਬਾਰੀ ਕੀਤੀ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਇਆ ਕਿ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਜਾਪਾਨੀ.ਸ ਫੋਰਸ ਸੀ: ਓਪਰੇਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਵਿਘਨ ਪਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ,

ਮਿਨੀਐਪੋਲਿਸ 19 ਅਤੇ 20 ਜੂਨ ਨੂੰ ਫਿਲੀਪੀਨ ਸਾਗਰ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੌਰਾਨ ਕੈਰੀਅਰਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨ ਲਈ ਟੀਐਫ 58 ਨਾਲ ਦੁਬਾਰਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਇਆ. ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅਮਰੀਕੀ ਹਵਾਬਾਜ਼ੀ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵੱਡੀ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਮਿਨੀਆਪੋਲਿਸ ਨੇ ਕੈਰੀਅਰਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਐਂਟੀ ਏਅਰਕਰਾਫਟ ਅੱਗ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀ. ਨੇੜੇ ਬੰਬ ਮਿਸ ਲੈ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸਦੇ ਅਮਲੇ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਉਸ ਨੂੰ ਥੱਪੜ ਮਾਰਿਆ

8 ਜੁਲਾਈ ਤੋਂ 8 ਅਗਸਤ ਤੱਕ, ਮਿਨੀਆਪੋਲਿਸ ਨੇ ਗੁਆਮ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੋਂ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਸਮਰਥਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਭਾਰੀ ਬੰਦੂਕਾਂ ਲਿਆਂਦੀਆਂ. ਡੂੰਘੀ ਸਹਾਇਤਾ, ਰਾਤ ​​ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕਰਨ ਅਤੇ ਕਾਲ ਫਾਇਰ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ 3 ਡੀ ਮਰੀਨ ਡਿਵੀਜ਼ਨ ਦੀ ਕਮਾਂਡ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਜਨਰਲ ਏਐਚ ਟਰਨੇਜ ਦੀ ਧੰਨਵਾਦੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ: & quot. . . ਇਸ ਓਪਰੇਸ਼ਨ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਕਾਰਕ. . . ਇੱਕ ਨੌਕਰੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਲੋਨ. '8 ਸਤੰਬਰ ਤੋਂ 14 ਅਕਤੂਬਰ ਤੱਕ, ਉਸਨੇ ਪਲੌਸ ਨੂੰ ਫੜਨ ਲਈ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸਹਾਇਤਾ ਦਿੱਤੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਆਪਰੇਸ਼ਨ ਜੋ ਲੇਯੇਟ ਉੱਤੇ ਹਮਲੇ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ. ਪੂਰਵ -ਹਮਲਾ ਬੰਬਾਰੀ ਫੋਰਸ ਵਿੱਚ, ਉਹ 17 ਅਕਤੂਬਰ ਨੂੰ ਲੇਇਟ ਖਾੜੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਹਮਲੇ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਵਿਰੋਧ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਪੰਜ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਡੇਗ ਦਿੱਤਾ।

ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਜਾਪਾਨੀਆਂ ਨੇ ਤਿੰਨ-ਪੱਖੀ ਸਮੁੰਦਰੀ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਜੋ ਕਿ ਲੇਯੇਟ ਖਾੜੀ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਵਿਕਸਤ ਹੋਵੇਗਾ, ਮਿਨੀਆਪੋਲਿਸ ਨੂੰ 24 ਅਕਤੂਬਰ ਨੂੰ ਐਡਮ ਨੂੰ ਸੌਂਪਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਰਾਤ ਉਸ ਨੇ ਸੂਰੀਗਾਓ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਤਾਇਨਾਤ ਕੀਤਾ, ਗਸ਼ਤ ਕਰ ਰਹੀ ਪੀਟੀ-ਕਿਸ਼ਤੀਆਂ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸੰਕੇਤ ਤੋਂ ਸੁਚੇਤ ਕੀਤਾ. ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਜਾਪਾਨੀ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਨੇ ਕਾਲਮ ਵਿੱਚ ਭੁੰਨਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਛੋਟੇ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਦੇ ਸਿੱਧੇ ਹਮਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਸਿੱਧਾ ਓਲਡੇਨਡੌਰਫ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਲੜੀ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਸਨੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤਾਲਮੇਲ ਵਾਲੇ ਸਾਲਵੋ ਨਾਲ ਗੋਲੀਬਾਰੀ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਜਾਪਾਨੀ ਲੜਾਕੂ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲੇ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਡੁਬੋ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਉਹ ਉਸ ਰਾਤ ਜਿੱਤ ਲੈਣਗੇ. ਤਿੰਨ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਵੀ ਡੁੱਬ ਗਏ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਕਰੂਜ਼ਰ ਇੰਨੀ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੁਕਸਾਨੀ ਗਈ ਕਿ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਜਹਾਜ਼ ਇਸ ਨੂੰ ਉਤਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ. ਐਡਮਿਰਲ ਓਲਡੇਂਡੌਰਫ ਨੇ ਸੂਰੀਗਾਓ ਸਟਰੇਟ ਦੀ ਇਸ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਟੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਖੁਦ ਦੀ ਭਾਰੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਅੱਗ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕਲਾਸਿਕ ਚਾਲ ਨੂੰ ਨਿਭਾਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਲੜਾਈ ਦੇ ਦੂਜੇ ਤਿੰਨ ਪੜਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਐਡਮਿਰਲਸ ਵਾਂਗ ਮਹਾਨ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਸੀ.

ਫਿਲੀਪੀਨਜ਼, ਮਿਨੀਆਪੋਲਿਸ ਵਿੱਚ ਵਿਕਲਪਕ ਕੈਰੀਅਰ ਸਕ੍ਰੀਨਿੰਗ ਅਤੇ ਬੰਬਾਰੀ ਦੀਆਂ ਡਿ dutiesਟੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣਾ

ਲਿੰਗਯੇਨ ਖਾੜੀ, ਲੂਜ਼ੋਨ 4 ਤੋਂ 1 ਐਸ ਜਨਵਰੀ 1945 ਤੇ ਹਮਲੇ ਅਤੇ ਲੈਂਡਿੰਗ ਲਈ ਸੀਨ ਤੇ ਸੀ ਅਤੇ ਬੈਟਨਨ ਅਤੇ ਕੋਰੇਗਿਡੋਰ 13 ਤੋਂ 18 ਫਰਵਰੀ ਨੂੰ ਉਤਰਿਆ. ਮਾਰਚ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਉਸਨੇ ਓਕੀਨਾਵਾ ਉੱਤੇ ਹਮਲੇ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ 25 ਤਰੀਕ ਨੂੰ ਪੂਰਵ -ਧਮਾਕੇ ਲਈ ਪਹੁੰਚੀ। ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਕੇਰਾਮਾ ਰੈਟੋ 'ਤੇ ਗੋਲੀਬਾਰੀ ਕੀਤੀ, ਜ਼ਬਤ ਕਰ ਲਿਆ. q ਓਨਾਵਾ ਦੇ ਹਮਲੇ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਲਈ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਪਨਾਹਗਾਹ ਮੁਹੱਈਆ ਕਰਾਉਣ ਲਈ ਕਿ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਆ ਵਿੱਚ. ਜਦੋਂ ਮੁੱਖ ਹਮਲਾ 1 ਅਪ੍ਰੈਲ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਮਿਨੀਆਪੋਲਿਸ ਨੇ ਨਾਹਾ ਵਿਖੇ ਜਾਪਾਨੀ ਹਵਾਈ ਖੇਤਰ 'ਤੇ ਬੰਬਾਰੀ ਕੀਤੀ, ਇਸ ਨੂੰ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਬੇਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਜ਼ਮੀਨੀ ਫੌਜਾਂ ਨੇ ਰੇਡੀਓ ਦੁਆਰਾ ਉਸਦੇ ਟੀਚਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਉਂਦਿਆਂ ਅੱਗ ਬੁਲਾਉਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ.

ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੀ ਅਜਿਹੀ ਕਾਰਵਾਈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਸਦੀ ਬੰਦੂਕ ਦੇ ਬੈਰਲ ਇੰਨੇ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਹਿਨੇ ਗਏ ਸਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਨੇ 12 ਅਪ੍ਰੈਲ ਨੂੰ ਜਹਾਜ਼ ਚੜ੍ਹਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ. ਓਕੀਨਾਵਾ ਓਪਰੇਸ਼ਨ ਦੇ ਅਜੇ ਵੀ ਵੱਡੇ & quot ਹਵਾਈ ਹਮਲੇ ਕਾਰਨ ਉਸ ਦਿਨ ਉਸ ਦੀ ਰਵਾਨਗੀ ਵਿੱਚ ਦੇਰੀ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਦੌਰਾਨ ਉਸਨੇ ਚਾਰ ਕਾਮਿਕਜ਼ ਛਿੜਕ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਨੁਕਸਾਨਦੇਹ ਹੁੰਦੇ ਵੇਖਿਆ. ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉਹ ਬ੍ਰੇਮਰਟਨ, ਵਾਸ਼ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋਈ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਬੰਦੂਕ, ਬੈਰਲ ਦੇ ਕਤਾਰਾਂ ਦੀ ਮੁਰੰਮਤ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਬਦਲ ਦਿੱਤੀ. ਵਧੇਰੇ ਕਾਰਜਾਂ ਲਈ ਵਾਪਸ ਪਰਤਿਆ, ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਫਿਲੀਪੀਨਜ਼ ਦੇ ਸਬਿਕ ਬੇ ਵਿੱਚ ਸੀ.

ਉਸਨੇ ਐਡਮ ਦਾ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾਇਆ. ਥਾਮਸ ਕਿਨਕੇਡ ਨੇ ਸਤੰਬਰ ਵਿੱਚ ਕੋਰੀਆ ਦੇ ਜਾਪਾਨੀ ਸਮਰਪਣ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਪੀਲੇ ਸਾਗਰ ਵਿੱਚ ਗਸ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਚੀਨ ਦੇ ਟਾਕੂ ਅਤੇ ਚਿਨਵਾਂਗਟਾਓ ਵਿਖੇ ਮਰੀਨਾਂ ਦੀ ਲੈਂਡਿੰਗ ਨੂੰ ਕਵਰ ਕੀਤਾ. ਪੱਛਮੀ ਤੱਟ 'ਤੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਨੂੰ ਲਿਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ

14 ਜਨਵਰੀ 1946 ਨੂੰ ਪਨਾਮਾ ਨਹਿਰ ਅਤੇ ਫਿਲਡੇਲ੍ਫਿਯਾ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ. ਉੱਥੇ ਉਸਨੂੰ ਰਿਜ਼ਰਵ ਵਿੱਚ, ਕਮਿਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ. 21 ਮਈ 1940, ਅਤੇ 10 ਫਰਵਰੀ 1947 ਨੂੰ ਕਮਿਸ਼ਨ ਤੋਂ ਬਾਹਰ। ਉਸਨੂੰ 14 ਅਗਸਤ 1959 ਨੂੰ ਯੂਨੀਅਨ ਮੈਟਲਸ ਐਂਡ ਅਲਾਇਜ਼ ਕਾਰਪੋਰੇਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਚਣ ਲਈ ਵੇਚਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।


ਯੂਐਸਐਸ ਮਿਨੀਐਪੋਲਿਸ ਸੀਏ -36

ਯੂਐਸਐਸ ਮਿਨੀਐਪੋਲਿਸ (ਸੀਏ -36) ਇੱਕ ਨਿ Or ਓਰਲੀਨਜ਼ ਕਲਾਸ ਕਰੂਜ਼ਰ ਸੀ ਜੋ ਕੋਰਲ ਸਾਗਰ, ਮਿਡਵੇ, ਗੁਆਡਲਕਨਾਲ ਅਤੇ ਟਾਸਫਾਰੋਂਗਾ, ਗਿਲਬਰਟ ਅਤੇ ਮਾਰਸ਼ਲ ਟਾਪੂਆਂ ਦੇ ਹਮਲੇ, ਫਿਲੀਪੀਨ ਸਾਗਰ ਦੀ ਲੜਾਈ, ਮਾਰੀਆਨਾ ਟਾਪੂਆਂ ਦੇ ਹਮਲੇ, ਪਲਾਉ ਟਾਪੂਆਂ ਤੇ ਲੜਦੀ ਸੀ. ਅਤੇ ਫਿਲੀਪੀਨਜ਼, ਲੇਇਟ ਖਾੜੀ ਦੀ ਲੜਾਈ ਅਤੇ ਓਕੀਨਾਵਾ ਦੇ ਹਮਲੇ ਦਾ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਹਿੱਸਾ. ਮਿਨੀਐਪੋਲਿਸ ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ 16 ਬੈਟਲ ਸਟਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ.

ਦੇ ਮਿਨੀਐਪੋਲਿਸ ਜੂਨ 1931 ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਸਤੰਬਰ 1933 ਵਿੱਚ ਲਾਂਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮਈ 1934 ਵਿੱਚ ਚਾਲੂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਸਦੀ ਸ਼ੈਕਡਾਉਨ ਕਰੂਜ਼ਰ ਉਸਨੂੰ ਯੂਰਪ ਲੈ ਗਈ, ਫਿਰ ਅਪ੍ਰੈਲ 1935 ਵਿੱਚ ਉਹ ਸੈਨ ਡਿਏਗੋ ਵਿਖੇ ਸਕਾingਟਿੰਗ ਫੋਰਸ ਦੇ ਕਰੂਜ਼ਰ ਡਿਵੀਜ਼ਨ 7 ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਈ। ਉਹ ਉਦੋਂ ਤੋਂ 1940 ਤੱਕ ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤ ਤੱਟ 'ਤੇ ਅਧਾਰਤ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਉਸਨੂੰ ਪਰਲ ਹਾਰਬਰ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ.

ਯੁੱਧ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸੇਵਾ

ਦੇ ਮਿਨੀਐਪੋਲਿਸ 7 ਦਸੰਬਰ 1941 ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਤੇ ਸੀ, ਬੰਦਰਗਾਹ ਤੋਂ ਵੀਹ ਮੀਲ ਦੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਗੰਨਰੀ ਅਭਿਆਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ. ਹਮਲੇ ਦੇ ਬਾਅਦ ਉਸਨੇ ਸਥਾਨਕ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਗਸ਼ਤ ਕੀਤੀ. ਜਨਵਰੀ 1942 ਵਿੱਚ ਉਹ ਇੱਕ ਕੈਰੀਅਰ ਟਾਸਕ ਫੋਰਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਈ ਅਤੇ ਕੈਰੀਅਰ ਲਈ ਸਕ੍ਰੀਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਗਈ ਲੈਕਸਿੰਗਟਨ (ਟਾਸਕ ਫੋਰਸ 11 ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ). ਉਸਨੇ 1 ਫਰਵਰੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਜਪਾਨੀ ਹਵਾਈ ਹਮਲੇ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਲੇ ਅਤੇ ਸਲਾਮੌਆ (10 ਮਾਰਚ) ਵਿਖੇ ਜਾਪਾਨੀ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸਫਲ ਛਾਪੇਮਾਰੀ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕੀਤਾ. ਇਸ ਛਾਪੇਮਾਰੀ ਲਈ ਕੈਰੀਅਰਸ ਨਿ New ਗਿਨੀ ਦੇ ਦੱਖਣ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਸਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਹਾਜ਼ ਉੱਤਰੀ ਤੱਟ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਏ, ਜਾਪਾਨੀਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ.

ਦੇ ਮਿਨੀਐਪੋਲਿਸ ਕੋਰਲ ਸਾਗਰ ਦੀ ਲੜਾਈ (4-8 ਮਈ 1942) ਵਿੱਚ ਲੜੀ ਗਈ, ਜੋ ਕਿ ਏਅਰਕ੍ਰਾਫਟ ਵਿਰੋਧੀ ਸਕ੍ਰੀਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣਦੀ ਹੈ ਲੈਕਸਿੰਗਟਨ. ਕੈਰੀਅਰ ਆਖਰਕਾਰ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਮਿਨੀਐਪੋਲਿਸ ਉਸਦੇ ਅਮਲੇ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ.

ਦੇ ਮਿਨੀਐਪੋਲਿਸ ਜੂਨ 1942 ਦੀ ਮਿਡਵੇਅ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਦੁਬਾਰਾ ਕੈਰੀਅਰਾਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ.

ਫਿਰ ਉਹ ਗੁਆਡਾਲਕਨਾਲ ਅਤੇ ਤੁਲਗੀ (7-9 ਅਗਸਤ 1942) ਵਿੱਚ ਉਤਰਨ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਲਈ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਚਲੀ ਗਈ. ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਉਤਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸਨੇ ਕੈਰੀਅਰਾਂ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ ਸਾਰਤੋਗਾ 30 ਅਗਸਤ ਨੂੰ ਇੱਕ ਜਾਪਾਨੀ ਟਾਰਪੀਡੋ ਦੁਆਰਾ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ. ਉਸ ਘਟਨਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਗੁਆਡਾਲਕਨਾਲ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਰਹੀ ਅਤੇ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤੀ ਗਈ ਜੋ ਲੂੰਗਾ ਪੁਆਇੰਟ ਦੇ ਪੱਛਮ ਵਿੱਚ ਗੁਆਡਲਕਨਾਲ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਫੁਨਾਫੁਟੀ, ਟੁਵਾਲੂ ਦੇ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਟਾਪੂ ਤੇ ਉਤਰ ਗਈ.

ਦੇ ਮਿਨੀਐਪੋਲਿਸ ਟਾਸਫਾਰੋਂਗਾ ਦੀ ਲੜਾਈ (30 ਨਵੰਬਰ 1942) ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਮਰੀਕੀ ਫ਼ੌਜ ਨੇ ਜਾਪਾਨੀ ਫ਼ੌਜ ਨੂੰ ਗੁਆਡਲਕਨਾਲ ਵਿੱਚ ਸੁਧਾਰ ਲਿਆਉਣ ਤੋਂ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਲੜਾਈ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਉਸ ਨੂੰ ਦੋ ਟਾਰਪੀਡੋ ਨੇ ਮਾਰਿਆ, ਇੱਕ ਬੰਦਰਗਾਹ ਤੇ ਅਤੇ ਇੱਕ ਨੰਬਰ 2 ਫਾਇਰ ਰੂਮ ਵਿੱਚ. ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਦਾ ਅਗਲਾ ਹਿੱਸਾ ਗੁਆ ਦਿੱਤਾ, ਦੋ ਫਾਇਰ ਰੂਮ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਅਤੇ ਉਸਨੇ ਬਿਜਲੀ ਗੁਆ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਅਮਲੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਤਰੋਤਾਜ਼ਾ ਰੱਖਣ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਰਹੇ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਤੁਲਗੀ ਵਿਖੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਏ. ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਪਾਨੀ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਛੁਪਾਉਣ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਛੁਪਾਇਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮੁੱ basicਲੀ ਮੁਰੰਮਤ ਕੀਤੀ ਗਈ. ਫਿਰ ਉਹ ਸੰਪੂਰਨ ਮੁਰੰਮਤ ਲਈ ਯੂਐਸ ਵੈਸਟ ਕੋਸਟ ਦੇ ਮੈਅਰ ਆਈਲੈਂਡ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਗਈ.

ਦੇ ਮਿਨੀਐਪੋਲਿਸ ਅਗਸਤ 1943 ਤੱਕ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ ਸੀ। ਉਸਨੇ 5 ਅਕਤੂਬਰ ਨੂੰ ਵੇਕ ਆਈਲੈਂਡ ਉੱਤੇ ਬੰਬਾਰੀ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਗਿਲਬਰਟ ਆਈਲੈਂਡਜ਼ (20 ਨਵੰਬਰ -4 ਦਸੰਬਰ 1943) ਵਿੱਚ ਮਾਕਿਨ ਦੇ ਹਮਲੇ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕੀਤਾ. ਉਹ ਮਾਰਸ਼ਲ ਆਈਲੈਂਡਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਵਾਜਾਲਿਨ ਅਤੇ ਮਾਜੁਰੋ ਉੱਤੇ ਹਮਲੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਹਮਲਿਆਂ ਲਈ ਕੈਰੀਅਰ ਸਕ੍ਰੀਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਮਾਰਸ਼ਲ ਆਈਲੈਂਡਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਤਰਨ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਦੀ ਸੀ. ਮਾਰਚ-ਅਪ੍ਰੈਲ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਪਲਾਉ ਟਾਪੂਆਂ, ਟਰੁਕ, ਸਤਾਵਨ ਅਤੇ ਪੋਨਪੇ ਉੱਤੇ ਛਾਪੇਮਾਰੀ ਕਰਦਿਆਂ ਕੈਰੀਅਰਾਂ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕੀਤਾ.

14 ਜੂਨ ਨੂੰ ਉਸਨੇ ਮਾਰੀਆਨਾ ਟਾਪੂਆਂ ਵਿੱਚ ਸਾਈਪਨ ਦੇ ਹਮਲੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਬੰਬਾਰੀ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ. ਜਾਪਾਨੀਆਂ ਨੇ ਇਸ ਹਮਲੇ ਦਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਆਖਰੀ ਮਹਾਨ ਕੈਰੀਅਰ ਹਮਲੇ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਫਿਲੀਪੀਨ ਸਾਗਰ (19-20 ਜੂਨ) ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਹੋਈ ਲੜਾਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਤਬਾਹੀ ਸੀ, ਸੈਂਕੜੇ ਜਹਾਜ਼ ਗੁੰਮ ਹੋ ਗਏ। ਦੇ ਮਿਨੀਐਪੋਲਿਸ ਇਸ ਲੜਾਈ ਲਈ ਟੀਐਫ 58 ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਕਰੀਅਰ ਲਈ ਏਅਰਕ੍ਰਾਫਟ ਸਕ੍ਰੀਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤਾ. ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਜਾਪਾਨੀ ਬੰਬ ਤੋਂ ਇੱਕ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਮਿਸ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ. ਉਹ ਫਲੀਟ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਦੇ ਯੋਗ ਸੀ ਅਤੇ 8 ਜੁਲਾਈ ਤੋਂ 9 ਅਗਸਤ ਤੱਕ ਗੁਆਮ 'ਤੇ ਲੜਨ ਵਾਲੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧੀ ਸਹਾਇਤਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀ. ਉਸ ਨੂੰ ਗੁਆਮ 'ਤੇ ਤੀਜੀ ਸਮੁੰਦਰੀ ਡਿਵੀਜ਼ਨ ਦੇ ਕਮਾਂਡਰ ਜਨਰਲ ਏਐਚ ਟਰਨੇਜ ਦੁਆਰਾ ਉਸਦੇ ਯਤਨਾਂ ਲਈ ਵਧਾਈ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ. ਉਸਨੇ ਪਲਾਉ ਟਾਪੂਆਂ ਦੇ ਹਮਲੇ ਦੇ ਦੌਰਾਨ 6 ਸਤੰਬਰ ਤੋਂ 14 ਅਕਤੂਬਰ ਤੱਕ ਅਜਿਹੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ.

ਅਗਲਾ ਯੂਐਸ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਫਿਲੀਪੀਨਜ਼ ਵਿੱਚ ਲੇਯੇਟ ਸੀ. ਦੇ ਮਿਨੀਐਪੋਲਿਸ 17 ਅਕਤੂਬਰ ਨੂੰ ਲੇਯੇਟ ਖਾੜੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ ਅਤੇ ਟਾਪੂ ਉੱਤੇ ਉਤਰਨ ਵਾਲੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਹਵਾਈ-ਜਹਾਜ਼ ਵਿਰੋਧੀ ਕਵਰ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤਾ. ਇਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਜਾਪਾਨੀ ਜਲ ਸੈਨਾ ਨੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਹੁਣ ਤੱਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੈਰੀਅਰ ਹਵਾਬਾਜ਼ੀ ਦੀ ਘਾਟ ਕਾਰਨ ਸ਼ਕਤੀਹੀਣ ਸਨ. ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਮੁੱਖ ਯੂਐਸ ਫਲੀਟ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਲੁਭਾਉਣ ਲਈ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਲੈਂਡਿੰਗ ਫਲੀਟਾਂ ਨੂੰ ਸਤਹੀ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਦੇ ਦੋ ਸਮੂਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਵਿੱਚ. ਲੇਇਟ ਖਾੜੀ ਦੀ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਹੋਈ ਲੜਾਈ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਜਲ ਸੈਨਾ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ. ਦੇ ਮਿਨੀਐਪੋਲਿਸ ਲੜਾਈ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਹਿੱਸੇ, ਸੂਰੀਗਾਓ ਸਟਰੇਟ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ. ਇਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਐਡਮਿਰਲ ਜੈਸੀ ਓਲਡੇਨਡੋਰਫ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਲੜਾਕੂ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੇ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਾਪਾਨੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਦੋ ਜੰਗੀ ਬੇੜੇ ਡੁੱਬ ਗਏ.

Leyte ਖਾੜੀ ਦੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੇ ਬਾਅਦ ਮਿਨੀਐਪੋਲਿਸ ਲੂਜ਼ੋਨ (4-18 ਜਨਵਰੀ 1945) ਤੇ ਲਿੰਗਯੇਨ ਖਾੜੀ ਤੇ ਉਤਰਨ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਨ ਲਈ ਫਿਲੀਪੀਨਜ਼ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਬਟਾਨ ਅਤੇ ਕੋਰੇਗਿਡੋਰ (13-18 ਫਰਵਰੀ) ਵਿੱਚ ਉਤਰਨ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ. 25 ਮਾਰਚ ਨੂੰ ਉਹ ਓਕੀਨਾਵਾ ਪਹੁੰਚੀ, ਅਤੇ ਟਾਪੂ ਉੱਤੇ ਹਮਲੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਬੰਬਾਰੀ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ. 1 ਅਪ੍ਰੈਲ ਨੂੰ ਉਸਨੇ 1 ਅਪ੍ਰੈਲ ਨੂੰ ਜਾਪਾਨੀ ਹਵਾਈ ਖੇਤਰ 'ਤੇ ਬੰਬਾਰੀ ਕੀਤੀ, ਫਿਰ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਬੁਝਾ ਸਹਾਇਤਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀ.

ਦੇ ਮਿਨੀਐਪੋਲਿਸ ਹੁਣ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਮੁੱਖ ਬੰਦੂਕਾਂ ਦੀ ਇੰਨੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਸੀ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੈਰਲ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਦੀ ਜ਼ਰੂਰਤ ਸੀ. ਉਸਨੇ ਹੁਣ ਤੱਕ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਜਾਪਾਨੀ ਹਵਾਈ ਹਮਲੇ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ 13 ਅਪ੍ਰੈਲ ਨੂੰ ਓਕੀਨਾਵਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਇਸ ਲੜਾਈ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਉਸਨੇ ਚਾਰ ਕਾਮਿਕਾਜ਼ੇ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਹੋਰ ਉਸਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਏ ਪਰ ਖੁੰਝ ਗਈ.

ਦੇ ਮਿਨੀਐਪੋਲਿਸ ਆਪਣੀ ਬੰਦੂਕ ਦੇ ਬੈਰਲ ਦੁਬਾਰਾ ਕਤਾਰਬੱਧ ਕਰਨ ਲਈ ਮੇਅਰ ਆਈਲੈਂਡ ਵਾਪਸ ਪਰਤਿਆ. ਮੁਰੰਮਤ ਯੁੱਧ ਦੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਸਿਰਫ ਫਿਲਪੀਨਜ਼ ਵਿੱਚ ਸੁਬਿਕ ਬੇ ਪਹੁੰਚੀ ਸੀ ਜਦੋਂ ਜਾਪਾਨੀਆਂ ਨੇ ਆਤਮ ਸਮਰਪਣ ਕਰ ਦਿੱਤਾ. ਦੇ ਮਿਨੀਐਪੋਲਿਸ ਕੋਰੀਆ ਵਿੱਚ ਜਾਪਾਨੀ ਸਮਰਪਣ (9 ਸਤੰਬਰ 1945) ਲਈ ਐਡਮਿਰਲ ਥਾਮਸ ਕਿਨਕੇਡ ਦਾ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸੀ. ਉਹ ਪੀਲੇ ਸਾਗਰ 'ਤੇ ਗਸ਼ਤ ਕਰਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਚੀਨੀ ਤੱਟ' ਤੇ ਟਾਕੂ ਅਤੇ ਚਿਨਵਾਂਗਟਾਓ ਵਿਖੇ ਉਤਰਨ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਦੀ ਸੀ. ਉਸਦੀ ਆਖਰੀ ਸਰਗਰਮ ਡਿ dutyਟੀ ਇੱਕ ਜਾਦੂਈ ਕਾਰਪੇਟ ਯਾਤਰਾ ਸੀ, ਜੋ ਅਮਰੀਕੀ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਤੋਂ ਪੱਛਮੀ ਤੱਟ ਤੱਕ ਘਰ ਲੈ ਕੇ ਗਈ ਸੀ. ਜਨਵਰੀ 1946 ਵਿੱਚ ਉਹ ਫਿਲਡੇਲ੍ਫਿਯਾ ਚਲੀ ਗਈ ਜਿੱਥੇ ਮਈ 1946 ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਰਿਜ਼ਰਵ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੂੰ ਫਰਵਰੀ 1947 ਵਿੱਚ ਕਮਿਸ਼ਨ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਆਖਰਕਾਰ ਅਗਸਤ 1959 ਵਿੱਚ ਸਕ੍ਰੈਪ ਲਈ ਵੇਚ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ.

ਯੁੱਧ ਸਮੇਂ ਸੋਧ

ਨਿ Or ਓਰਲੀਨਜ਼ ਕਲਾਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੇ 1942 ਦੇ ਅਰੰਭ ਵਿੱਚ ਕਵਾਡ 1.1in ਗਨ ਮਾsਂਟ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ, ਦੋ ਕੁਆਰਟਰਡੇਕ ਤੇ ਅਤੇ ਦੋ ਚਾਰਟ ਹਾ asਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਦੇ ਪੱਧਰ ਤੇ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੋਜ ਰਾਡਾਰ ਵੀ ਮਿਲਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਚਾਈ ਵਿੱਚ ਪੂਰਵ -ਅਨੁਮਾਨ ਘਟਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ.

1942 ਤੋਂ ਬਚੇ ਸਾਰੇ ਚਾਰ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵਧੇਰੇ ਹਵਾਈ ਜਹਾਜ਼ ਵਿਰੋਧੀ ਤੋਪਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ 1.1in ਤੋਪਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਛੇ ਕਵਾਡ 40 ਮਿਲੀਮੀਟਰ ਮਾingsਂਟਿੰਗ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਸਿੰਗਲ ਮਾਉਂਟਿੰਗ ਵਿੱਚ 20 ਮਿਲੀਮੀਟਰ ਤੋਪਾਂ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ. ਇਨ੍ਹਾਂ ਜੋੜਾਂ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਵਾਧੂ ਭਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਕਨਿੰਗ ਟਾਵਰ ਅਤੇ ਇੱਕ ਕ੍ਰੇਨ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪੁਲ ਨੂੰ ਹਲਕਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ. 1945 ਵਿੱਚ ਏਅਰਕ੍ਰਾਫਟ ਕੈਟਪੁਲਟ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੂੰ ਵੀ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਮਿਨੀਐਪੋਲਿਸ 1942 ਵਿੱਚ 12 ਸਿੰਗਲ 20 ਮਿਲੀਮੀਟਰ ਤੋਪਾਂ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਜੋ 1943 ਵਿੱਚ 24 ਸਿੰਗਲ ਮਾingsਂਟਿੰਗ ਤੱਕ ਵਧੀਆਂ ਸਨ ਪਰ ਫਿਰ ਜੂਨ 1945 ਵਿੱਚ ਨੌਂ ਜੁੜਵੇਂ ਮਾ mountਂਟਿੰਗਜ਼ ਨੂੰ ਘਟਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਜੁੜਵਾਂ 40 ਮਿਲੀਮੀਟਰ ਮਾingਂਟਿੰਗ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ.


Sisällysluettelo

ਅਲੁਸ ਟਿਲੈਟਿਨ 2. ਮਾਲਿਸਕੁਆਟਾ 1891 ਵਿਲੀਅਮ ਕ੍ਰੈਂਪ ਅਤੇ ਸੋਨਸਿਲਟਾ ਫਿਲਡੇਲਫੀਆਸਟਾ ਪੈਨਸਿਲਵੇਨੀਆਸਟਾ, ਮਿਸੇ ਕੈਲੀ ਲਾਸਕੇਟੀਨ 16. ਜੂਲੁਕੁਟਾ 1891 [1]. ਅਲੁਸ ਲਾਸਕੇਟੀਨ ਵੇਸੀਲੇ 12. ਜੂਲੁਕੁਟਾ 1893 ਕੁਮਿਨਾਨ ਮਿਨੀਸੋਟਨ ਸੈਨੇਟੋਰੀਨ ਵਿਲੀਅਮ ਡੀ. ਵਾਸ਼ਬਰਨਿਨ ਟਾਈਟਰ ਨੀਤੀ ਐਲਿਜ਼ਾਬੈਥ ਵਾਸ਼ਬਰਨ ਜੇ ਓਟੈਟੀਨ ਪਾਲਵੇਲੁਕਸੀਨ 13. ਜੂਲੁਕੁਟਾ 1894 ਪਾਲਿਕਕਿਨਨ ਜਾਰਜ ਐਚ. ਵੈਡਲੇਘ. [2]

Palvelukseenotettaessa alus liitettiin Pohjois-Atlantin laivueeseen, jonka mukana se osallistui harjoituksiin ja risteilyihin läntisellä Atlantilla ja Länsi-Intian saaristossa. Alus liitettiin Euroopan laivueeseen 27. marraskuuta 1895 ja se saapui 13. joulukuuta Gibraltarille. Välimeren purjehduksen jälkeen alus vieraili 13. toukokuuta - 19. kesäkuuta Kronstadtissa Venäjällä kontra -amiraali T. O. Selfridgen lippulaivana edustaen Yhdysvaltoja tsaari Nikolai II: n kruunajaisissa. Venäjältä lähdettyään alus vieraili tärkeimmissä Pohjois-Euroopan satamissa ennen paluutaan Turkkiin ja Kreikkaan. Alus lähti 21. kesäkuuta 1897 Gibraltarilta ja sa saapui 6. heinäkuuta Philadelphiaan. ਸਯੁਰਾਵਾਨਾ ਪਾਈਵਨੀ ਅਲਸ ਸਿਏਰੈਟੀਨ ਰਿਜ਼ਰਵਿਨ ਲੀਗ ਆਈਲੈਂਡਿਨ ਲਾਈਵਸਟੋਨਟੇਲਕੱਲਾ ਫਿਲਡੇਲਫੀਆਸਾ. [2]


ਪੁਰਾਲੇਖਾਂ ਤੋਂ: “ ਮਿਨੀ ਅਤੇ#8221 ਯੂਐਸਐਸ ਮਿਨੀਐਪੋਲਿਸ ਨੇਵਲ ਕਰੂਜ਼ਰ

"ਮਿਨੀ" 10,000 ਟਨ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ਼ ਦੇ ਚਾਰ ਛੋਟੇ ਹਵਾਈ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਲਿਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਜਿਹੇ ਨਾਮ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਪਦਾ ਹੈ. ਪਰ ਉਹੀ ਹੈ ਜੋ ਅਮਲੇ ਨੇ ਯੂਐਸਐਸ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਮਿਨੀਐਪੋਲਿਸ (CA-36) ਜਦੋਂ ਉਹ 1934 ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਗਈ ਸੀ। ਯੂਐਸਐਸ ਮਿਨੀਐਪੋਲਿਸ ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਸਭ ਤੋਂ ਸਜਾਏ ਗਏ ਨੇਵੀ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ. ਇਹ ਨਾਮ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਦੂਜਾ ਜਹਾਜ਼ ਵੀ ਸੀ ਮਿਨੀਐਪੋਲਿਸ.

ਮਿਨੀਐਪੋਲਿਸ ਦੀ ਮਿਸ ਗ੍ਰੇਸ ਐਲ ਨਿ Newਟਨ, ਐਮਐਨ ਨੇ ਜਹਾਜ਼ ਦਾ ਨਾਮ ਦਿੱਤਾ.

ਯੂ.ਐਸ.ਐਸ ਮਿਨੀਐਪੋਲਿਸ 1933 ਵਿੱਚ ਫਿਲਡੇਲ੍ਫਿਯਾ ਤੋਂ ਲਾਂਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਮਿਨੀਏਪੋਲਿਸ ਦੀ ਮਿਸ ਗ੍ਰੇਸ ਐਲ ਨਿ Newਟਨ, ਮਿਨੇਸੋਟਾ ਨੇ ਰਸਮੀ ਲਾਂਚ ਨੂੰ ਸਪਾਂਸਰ ਕੀਤਾ. ਲਾਈਟਵੇਟ ਕਰੂਜ਼ਰ ਨੂੰ ਤਬਦੀਲੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈਆਂ ਅਤੇ ਇਸਦੀ ਸੇਵਾ ਦੇ ਅਰੰਭ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਕਰੂਜ਼ਰ ਵਜੋਂ ਦੁਬਾਰਾ ਵਰਗੀਕ੍ਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ. ਕੈਪਟਨ ਗੋਰਡਨ ਡਬਲਯੂ ਹੈਨਸ ਨੇ ਜਹਾਜ਼ ਨੂੰ ਕਮਾਂਡ ਕਰਨ ਅਤੇ 1934 ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਕਮਾਂਡ ਦਿੱਤੀ ਸੀ.

1935 ਵਿੱਚ, ਯੂ.ਐਸ.ਐਸ ਮਿਨੀਐਪੋਲਿਸ ਪਨਾਮਾ ਨਹਿਰ ਰਾਹੀਂ ਸਨ ਡਿਏਗੋ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ. ਪੱਛਮੀ ਤੱਟ 'ਤੇ ਚਾਲ -ਚਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਹ 1940 ਵਿੱਚ ਪਰਲ ਹਾਰਬਰ ਪਹੁੰਚਿਆ। 1941 ਵਿੱਚ ਪਰਲ ਹਾਰਬਰ' ਤੇ ਹਮਲੇ ਦੌਰਾਨ, ਯੂ.ਐਸ.ਐਸ. ਮਿਨੀਐਪੋਲਿਸ ਦੂਰ ਗੰਨਰੀ ਅਭਿਆਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਸਮੇਂ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ. ਇਹ ਮਾਰਸ਼ਲਜ਼ ਅਤੇ ਗਿਲਬਰਟਸ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਕੈਰੀਅਰ ਟਾਸਕ ਫੋਰਸ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ. ਯੂ.ਐਸ.ਐਸ ਮਿਨੀਐਪੋਲਿਸ ਕੋਰਲ ਸਾਗਰ ਦੀ ਲੜਾਈ, ਮਿਡਵੇ ਦੀ ਲੜਾਈ ਅਤੇ ਤਾਸਫਾਰੋਂਗਾ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੌਰਾਨ ਵੀ ਸਰਗਰਮੀ ਨਾਲ ਰੁੱਝਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ.

ਟਾਸਫਾਰੋਂਗਾ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੌਰਾਨ ਜਹਾਜ਼ ਬੁਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੁਕਸਾਨਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬੰਦਰਗਾਹ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਦੋ ਨੰਬਰ ਫਾਇਰ ਰੂਮ ਨੂੰ ਦੋ ਟਾਰਪੀਡੋ ਹਿੱਟ ਹੋਏ. ਚਾਲਕ ਦਲ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ਼ ਨੂੰ ਤੁਲਗੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਵਿੱਚ ਕਾਫ਼ੀ ਦੇਰ ਤੱਕ ਤਰਲ ਰੱਖਣ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਰਿਹਾ, ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਅਸਥਾਈ ਮੁਰੰਮਤ ਨੇ ਕਰੂਜ਼ਰ ਨੂੰ ਮੇਅਰ ਆਈਲੈਂਡ ਨੇਵਲ ਸ਼ਿਪਯਾਰਡ ਲਈ ਰਵਾਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ.

ਤਾਸਫਾਰੋਂਗਾ ਦੀ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਭਾਰੀ ਨੁਕਸਾਨ.

ਯੂ.ਐਸ.ਐਸ ਮਿਨੀਐਪੋਲਿਸ was repaired and returned for duty in August of 1943. In 1945, the cruiser was flying the flag of Admiral Thomas C. Kinkaid when he accepted the Japanese surrender of Korea. After further patrol and the return of veterans to the West coast, the cruiser once again sailed the Panama Canal and headed back to Philadelphia. ਯੂ.ਐਸ.ਐਸ ਮਿਨੀਐਪੋਲਿਸ was decommissioned in 1947 after receiving seventeen battle stars for her service.

Chart of the War Operation Tract, USS Minneapolis.

The museum’s USS ਮਿਨੀਐਪੋਲਿਸ archival collection was donated over time by members of the USS Minneapolis Association. The Association was founded in 1984 by former crew members of the USS ਮਿਨੀਐਪੋਲਿਸ, who met annually until about 2007. The collection includes manuals and schematics from the ship, a small set of correspondence and ephemera around the ceremonial launching of the ship and a series of photographs depicting the ship at sea, damage from war and the donation of objects to the museum in the 1950s-1960s.

ਯੂ.ਐਸ.ਐਸ ਮਿਨੀਐਪੋਲਿਸ collection is processed with a complete finding aid and is available for research by contacting the museum archivist. Please reference collection B518, USS Minneapolis.

All images are from the Hennepin History Museum archives unless otherwise noted.

This blog post was created by Michele Hagen, Interim Archivist.

This project has been financed in part with funds provided by the State of Minnesota from the Arts and Cultural Heritage Fund through the Minnesota Historical Society.


USS Minneapolis (CA-36)

Authored By: Dan Alex | Last Edited: 05/30/2017 | ਸਮਗਰੀ ਅਤੇ ਕਾਪੀ www.MilitaryFactory.com | ਹੇਠਾਂ ਦਿੱਤਾ ਪਾਠ ਇਸ ਸਾਈਟ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਹੈ.

The USS Minneapolis was purchased and constructed before America had become embroiled in World War 2. She was the third ship in the seven-strong New Orleans-class that included the USS New Orleans, USS Astoria, USS Tuscaloosa, USS San Francisco, USS Quincy and the USS Vincennes. The vessel took part in many of the major Pacific Theater battles throughout the war. For her excellent service throughout the conflict, the USS Minneapolis and her fighting crews earned no fewer than 17 Battle Stars - quite the testament for any warship.

After launching in 1933, the USS Minneapolis underwent the typical "shakedown" voyage to work out any kinks in her design. She was commissioned in May of 1934 and made ready for service. She operated as such throughout Europe from July through September of 1934. After some additional work at her home shipyard, she was relocated to the West coast of the United States by way of the Panama Canal. She arrived in San Diego, California, on April 18th, 1935 and was subsequently assigned to the Cruiser Division 7, Scouting Force ("CruDiv7"). From there, she was given peacetime patrolling assignments along the American coast, made a side trip to Caribbean waters in 1939, and - in response to increased tensions with the Japanese - made her new home at Pearl Harbor, Hawaii, in 1940.

In an effort to effect a deciding blow against American naval power in the Pacific, the Empire of Japan devised a cunning tactical plan. The plan generally revolved around attack the Pacific Fleet while they were still anchored (and unawares) in the harbor. The main goal was to knock out the American carrier force which, at the time of the actual attack, was nowhere to be found at Pearl. Nevertheless, on the morning of December 7th, 1941, forces of the Imperial Japanese Navy went airborne from their carriers and struck military targets throughout the harbor. The end result netted the sinking or destruction of eight battleships, three cruisers, four destroyers, a seaplane tender, target ship, repair ship, tug and drydock Number 2. While a victory from a logistical standpoint, major targets such as aircraft carriers and oil reserved remained untouched. Japan had awakened a sleeping giant and, in the long run, would pay dearly for her actions.

Fortunately for the USS Minneapolis and her crew, she was sent off for gunnery practice and found herself some 20 miles from the harbor during the attack. Following the December events, she was refitted and sent on active patrols throughout the following January. She was later added to the carrier task force that included the USS Lexington and aided in the upcoming attacks on the Gilbert and Marshall islands. During her early action, she recorded three confirmed aircraft kills while protecting the Lexington. From February into early March, Minneapolis opened her man guns in anger against Japanese shipping attempting to resupply the Army garrisons at Gilbert and Marshall.

Her next prominent action found her fighting in the Battle of Coral Sea. The battle spanned from May 4th through May 8th and involved carrier battle groups from both sides. Once again, the Minneapolis was called on to protect the Lexington during the fight and once again she netted three enemy aircraft. However, the USS Lexington was severely crippled by two direct torpedo hits and an additional two dive bomb hits. Minneapolis sprung into action and rescued as many Navy sailors as she could find. Lexington was sunk by the American destroyer USS Phelps to prevent her capture. Regardless, the USN enjoyed her victory that day -the victory coming at a high price though.

USS Minneapolis returned to action during the Battle of Midway. During three days in early June, she once again served as carrier protection. The battle netted some 250 enemy aircraft and, more importantly, four enemy aircraft carriers. Minneapolis played a critical role in defending the American carrier groups from enemy dive bombers and fighter harassment. She was then sent back to Pearl for resupply before rejoining the American carriers for their upcoming operations.

The Americans next took to invading Guadalcanal and Tulagi during August 7th through the 9th. USS Saratoga suffered a torpedo hit by a Japanese submarine and was towed from the battle by the Minneapolis on August 30th. More landings followed and Minneapolis assisted in aerial defense as needed before being named flagship of Task Force 67, a cruiser-destroyer force designed to intercept enemy destroyers located off of Guadalcanal.

The Battle of Tassafaronga (November 30th, 1942) ensued when the Minneapolis located six Japanese surface ships. She sank the IJN destroyer Takanami with her main guns. However, a second Japanese force had entered the battle and managed to score two direct hits with torpedoes on the mighty Minneapolis. One torpedo struck her at the bow while the second was recorded along her port side. The bow blast rocked the vessel and exploded machinery and metal over the area, essentially removing her of her forward bow structure up to her first turret. The portside strike destroyed much of her engine power and left a gaping hole in her side. Despite her damage, her crews managed to keep the fires at bay and enact proper protocol to keep her from taking on water and listing or altogether sinking. Somehow, the crew managed to steer her clear of additional danger and get her back to Tulagi. With the help of Navy Seebees, the bow was admirably repaired to keep the vessel seaworthy. She took on a new revised form that saw a curved bow structure set in place that still allowed her to cut through water. She then made the journey back to Mare Island Navy Shipyard for complete repairs before being allowed back into the war. The Minneapolis was one of four USN cruisers badly damaged by enemy torpedoes in the battle.

By the end of August 1943, the USS Minneapolis was back in business. She bombarded enemy emplacements on Wake Island on October 5th and took part in the Makin and Gilbert islands (November) capture by American forces. She supported an invasion force group in December and helped out in the capture of the Marshall Islands in January-February, 1944. Additional service included more carrier protection from then until April.

May of 1944 saw the vessel in service during the Battle of the Philippine Sea. Throughout June, she provided a portion of the much-needed air defense for the American carrier battle groups throughout the battle. A near-direct hit forced some make-shift repairs but the Minneapolis and her crew sailed on. Guam followed next with the Minneapolis supplying overhead support to the incoming American Marine forces. When needed, she directed her main guns with pinpoint accuracy based on ground level coordinates from Marine units. Minneapolis harassed the enemy throughout the day and night and kept them at bay while Marine units advanced. She recorded five more enemy aircraft after reaching Leyte Gulf.

The Battle for Leyte Gulf (October 23rd through October 26th, 1944) involved a coordinated Japanese attack utilizing three offensive forces brought to bear on the Americans. The Minneapolis made up a defensive ring about Surigao Strait to look out for any Japanese forces. As a Japanese force approached, guns opened and two Japanese battleships and three destroyers were hit and ultimately sunk. The Battle of Leyte Gulf would become known as one of the largest battles in recorded naval history before the last cannon was fired and the largest naval battle of World War 2. The battle itself was made up of four smaller battles that included the Battle of Surigao Straight (October 24-25, 1944). Surigao Straight deserves mention for it became the last major naval gunfire battle of the war. In the end, it was a decisive Allied victory. After the battle, Minneapolis resumed her carrier protection sortie and supported Allied landings where needed. She took part in actions during Luzon, Bataan, Corregidor and Okinawa. Four more Japanese aircraft found their end thanks to the guns of the Minneapolis.

Needing refitting, the Minneapolis sailed for Bremerton in Washington. After repairs and replenishment (including new gun barrels), she was back on station, this time in Subic Bay of the Philippines Islands. By this time, the atomic bombs had been dropped on Hiroshima and Nagasaki and Japan officially capitulated under the strength of the Allies. The official Japanese surrender of Korea to the Minneapolis occurred on September 9th, 1945. The vessel then oversaw a few more Marine landings during post-war occupation actions in China and Korea before resuming patrols in the Yellow Sea. One of her final efforts in the war became the return of American veterans back stateside along the American west coast. She ultimately made her way back to Philadelphia by way of the Canal and set on reserve status on May 21st, 1946. She was officially decommissioned on February 10th, 1947. After twelve years in mothballs, the mighty Minneapolis (like many memorable USN fighting ships of World War 2) met an unceremonious end and was sold to Union Metals and Alloys Corporation for crap on August 14th, 1959 - a rather quiet end to a rather spirited ship.

USS Minneapolis Walk-Around

As a heavy cruiser, the USS Minneapolis was built for a combination of speed and firepower. Her main battery was concentrated along the bow with two triple-mounted turret emplacements followed by a single triple-mounted turret emplacement at the stern. This allowed the ship to bring six main guns on a forward target and all nine guns for a broadside salvo. The bridge was allocated to the forward superstructure with a commanding view of the forward action. This was followed by two funnels located just aft at amidships. A rear superstructure was fitted ahead of the third turret. She was protected from aircraft attacks through a network of anti-aircraft cannons and machine guns. Minneapolis embarked up to four floatplanes for reconnaissance work, these launched by way of two catapult systems located at amidships and recovered by way of crane. The Minneapolis displaced at 9,950 tons and held some 1,650 tons of fuel oil in reserve. She was optimally crewed by 708 personnel made up of officers and enlisted.

Armor protection measured approximately 5-inches along her amidships belt and 1.5-inches forward and aft. The Deck was protected by up to 5-inches itself while her turrets enjoyed protection levels topping 6-inches. Her conning tower was given 8-inches of armor protection.

The Minneapolis fielded 9 x 8-inch /55 cal main guns in groupings of three across her three main turrets. Anti-aircraft protection was by way of 8 x 5-inch /25 cal AA guns as well as 8 x 0.50 caliber heavy machine guns.

The USS Minneapolis was powered by 4 x Westinghouse geared turbines. This was furthered by her 8 x Babcock and Wilcox boilers delivering up to 107,000 shaft horsepower to her four shafts. She could maintain a top speed of up to 32 knots in ideal conditions.

The USS Minneapolis (CA-36) was laid down on June 27th, 1931 and launched on September 6th, 1933. She was officially commissioned on May 19th, 1934 with Captain Gordon W. Haines in command. She was constructed by Philadelphia Navy Yard and became the second US Navy vessel to bear the name of Minneapolis after the northern American city. At the time of her construction, the USS Minneapolis cost American tax payers roughly $11.5 million dollars to complete.


Minneapolis Parks to get historic bell, wheel back from Minnetonka HS

Two naval artifacts — a wheel from the USS Minnesota and the bell from USS Minneapolis — are set to return to their home at Bde Maka Ska after a contentious custody battle with Minnetonka Public Schools.

The wheel from the USS Minnesota, presented to the Minneapolis parks department in the 1930s. 

The bell and wheel, which the American Legion gifted to the Minneapolis Park and Recreation Board (MPRB) in 1928 and 1932, respectively, were displayed at the Navy Memorial on the northeast corner of Bde Maka Ska for decades. 

But then they went missing. Police reported the wheel stolen in 1975 and the 600-pound bell was taken around 2014. 

Southwest Journal reporters Karen Cooper and Zac Farber tracked down the bell and wheel at Minnetonka High School, home of the Skippers, last spring.

The wheel was refurbished and mounted in the school&aposs atrium, while the bell was brought out to the football field and rung when the Skippers scored. It was stored in the wrestling room and more recently in the student commons area. 

The MPRB had been seeking the return of the items for years, but the Southwest Journal story kicked off a heated battle over the artifacts. 

MPRB Superintendent Al Bangoura sent Superintendent Dennis Peterson letters detailing the artifacts&apos histories and requesting they be returned immediately.਋ut Peterson maintained the artifacts were given to the school by the American Legion and they rightfully belonged to the Skippers.

In March, the Star Tribune reported state lawmakers had gotten involved, reaching out to Peterson and the School Board asking them to communicate with the MPRB.

In an interview with the paper, Peterson said he&aposd asked the Navy to determine custody of the bell and wheel (the Navy later said it wasn&apost getting involved) and stated the MPRB was difficult to communicate with, but the MPRB claimed it was the other way around. Here&aposs a tweet from Park Board President Jono Cowgill:

The debate also inspired a 2019 Minnetonka graduate to launch a Change.org petition asking the district to return the bell.

A year after the bell and wheel were discovered at Minnetonka High School, the MPRB will get the artifacts back.

The park board on Wednesday approved a reconciliatory resolutionਊpproving the agreement between the MPRB and the American Legion Minneapolis Post 1, with a news release noting the Legion will work with the district to return the objects to the park system. 

The wheel and bell at the Navy memorial in Minneapolis in 1932.

“I appreciate the care the American Legion and Minnetonka Schools has taken in maintaining the Bell and Wheel that had for so long resided on the shores of Bde Maka Ska, and am excited for its return,” Cowgill said in a statement. “Thank you to the people of Minneapolis and the many students and parents who reached out on this issue. The board is committed to honoring these items for generations to come.”

The Minnetonka School District plans to give the bell and wheel back. In a statement to Bring Me The News, spokesperson JacQui Getty said, "As the ship’s bell and wheel were given into our care by the American Legion, it is appropriate that if the Legion has made a new determination of where they should be kept, that we respect that decision. It has been our honor to maintain and enhance the naval items during the years that the Legion asked us to provide supervision for the artifacts.”

Bangoura says the items will be back with the park system by Sept. 1. 

The bell will return to the Navy Memorial at Bde Maka Ska, with the MPRB working with a structural engineer to hopefully match the previous installation. A plaque about the bell will also be installed. 

The tentative plan for the wheel involves it being mounted behind the customer service desk in the atrium along with a large graphic or image of the USS Minneapolis and a plaque with information about the artifact. The wheel will eventually be permanently displayed at Bde Maka Ska, most likely within the new refectory site that&aposs being built in place of the previous one that burned down in 2019. 

“The significant effort of Minnetonka Public Schools to preserve, secure, refurbish and hold these artifacts in a place of honor for the last 13 years cannot be overstated and I would like to especially thank Superintendent Dr. Dennis Peterson and the staff at Minnetonka,” Dick Ward, Past Commander with American Legion Minneapolis Post 1, said in the release. “The American Legion and the city of Minneapolis have a robust relationship dating back more than 100 years and we look forward to the next 100 years as partners in supporting our Veterans.”

Ward is the one who gifted the items to Minnetonka Public Schools. According to the Southwest Journal, Ward around 2014 hired a contractor to remove the bell, apparently saying he was getting it restored but then didn&apost return it.

When the MPRB asked him about it, Ward said it was in a better place where it would be appreciated but didn&apost give a location.

In May 2020, the Southwest Journal called Ward, who told them the bell was at Minnetonka High School. Farber learned via a data request that Ward&aposs brother-in-law is Dave Nelson, the longtime former coach of Minnetonka&aposs football team. A 2014 letter from Ward to Nelson entrusts the bell to Minnetonka High School.

The Southwest Journal noted Ward had presented the school with the wheel in 2007. It&aposs not clear how Ward came into possession of that artifact.

As part of the MPRB&aposs agreement with the American Legion, the MPRB agrees to accept the bell and wheel and to care for them on behalf of the American Legion, noting it will properly maintain, display and protect the artifacts, including maintaining electronic surveillance of both artifacts.

 In the news release, the park board admitted the Navy Memorial Site where the wheel and bell were on display "did not receive the care and attention" the Legion deemed appropriate, but the memorial underwent improvements in 2017.

Bring Me The News has reached out to Minnetonka Public Schools for comment. 


USS Minneapolis C-13 - History

USS Minneapolis , a 7375-ton protected cruiser built at Philadelphia, Pennsylvania, was commissioned in December 1894. Her first year's service was off the U.S. east coast and in the West Indies. Assigned to the European Squadron in late November 1895, she operated in the Mediterranean until May 1896 and then spent a month in Russia's Baltic waters representing the U.S. Navy during the coronation of Czar Nicholas II. Thereafter, Minneapolis visited other ports from northern Europe to Turkey. The cruiser was placed in reserve immediately after her return to the United states in July 1897 but returned to active service shortly before the beginning of the Spanish-American War. During April and May 1898 Minneapolis cruised in the West Indies, searching for the squadron dispatched from Spain as part of that nation's attempts to defend Cuba. Upon the conclusion of the war in August 1898, she was again placed in reserve at the Philadelphia Navy Yard.

Minneapolis , whose powerful engines made her an expensive ship to run, was mainly in reserve from 1898 to 1917. However, she was commissioned as receiving ship at Philadelphia in 1902-1903 and began three years' of seagoing work in September 1903. Following operations in the West Indies and Gulf of Mexico, from July to December 1905 Minneapolis cruised in the eastern Atlantic and Mediterranean. Among her assignments was participation in an expedition to gather scientific information during a solar eclipse. In April and May 1906 she was at Annapolis, Maryland, to welcome the squadron bringing the body of John Paul Jones back to the United States. Employed on training duty for much of the rest of the year, Minneapolis decommissioned in November 1906 and was laid up at Philadelphia for more than a decade.

Recommissioned for World War I service early in July 1917, Minneapolis operated between the Panama Canal Zone and Nova Scotia until February 1918, when she began escorting convoys in the North Atlantic. In February 1919, nearly three months after the Armistice ended First World War combat, she arrived in San Diego, California, for a tour as a flagship on the Pacific Station. Redesignated CA-17 in July 1920, USS Minneapolis was decommissioned at Mare Island Navy Yard, California, in March 1921 and sold for scrapping in August of that year.

This page features selected views related to USS Minneapolis (Cruiser # 13, later CA-17).

If you want higher resolution reproductions than the digital images presented here, see: "How to Obtain Photographic Reproductions."

ਉਸੇ ਚਿੱਤਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਪੁੱਛਣ ਲਈ ਛੋਟੀ ਫੋਟੋ ਤੇ ਕਲਿਕ ਕਰੋ.

USS Minneapolis (Cruiser # 13)

On builder's trials in 1894.
She is flying the flag of her builder, William Cramp & Sons of Philadelphia, Pennsylvania.

ਯੂਐਸ ਨੇਵਲ ਹਿਸਟੋਰੀਕਲ ਸੈਂਟਰ ਫੋਟੋਗ੍ਰਾਫ.

Online Image: 95KB 740 x 570 pixels

USS Minneapolis (Cruiser # 13)

Photographed while at anchor, 1898.

ਯੂਐਸ ਨੇਵਲ ਹਿਸਟੋਰੀਕਲ ਸੈਂਟਰ ਫੋਟੋਗ੍ਰਾਫ.

Online Image: 93KB 740 x 640 pixels

USS Minneapolis (Cruiser # 13)

Photographed circa August 1898 by C.E. Bolles, Brooklyn, New York.
USS Columbia (Cruiser # 12) is in the right distance.

ਯੂਐਸ ਨੇਵਲ ਹਿਸਟੋਰੀਕਲ ਸੈਂਟਰ ਫੋਟੋਗ੍ਰਾਫ.

Online Image: 79KB 740 x 570 pixels

USS Minneapolis (Cruiser # 13)

At anchor in 1898, with USS Texas coaling in the left distance.
The original photograph was published on a stereograph card by J.F. Jarvis, Washington, D.C., 1898.
Note Minneapolis ' bow decoration, anchor and anchor chain.

Donation of Louis Smaus, 1985

ਯੂਐਸ ਨੇਵਲ ਹਿਸਟੋਰੀਕਲ ਸੈਂਟਰ ਫੋਟੋਗ੍ਰਾਫ.

Online Image: 127KB 645 x 675 pixels

A stereo pair version of this image is available as Photo # NH 100346-A

Online Image of stereo pair: 75KB 675 x 355 pixels

USS Minneapolis (Cruiser # 13)

ਹਾਵਰਡ ਆਈ. ਚੈਪਲ, ਸਮਿਥਸੋਨੀਅਨ ਇੰਸਟੀਚਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸਦਕਾ.

ਯੂਐਸ ਨੇਵਲ ਹਿਸਟੋਰੀਕਲ ਸੈਂਟਰ ਫੋਟੋਗ੍ਰਾਫ.

Online Image: 77KB 740 x 605 pixels

USS Minneapolis (Cruiser # 13)

ਯੂਐਸ ਨੇਵਲ ਹਿਸਟੋਰੀਕਲ ਸੈਂਟਰ ਫੋਟੋਗ੍ਰਾਫ.

Online Image: 61KB 740 x 440 pixels

USS Minneapolis (Cruiser # 13)

In drydock, receiving a mine defense installation (probably a paravane skeg), 1918.

ਯੂਐਸ ਨੇਵਲ ਹਿਸਟੋਰੀਕਲ ਸੈਂਟਰ ਫੋਟੋਗ੍ਰਾਫ.

Online Image: 106KB 740 x 460 pixels

USS Minneapolis (Cruiser # 13)

Painted in "dazzle" camouflage, 1918.

ਯੂਐਸ ਨੇਵਲ ਹਿਸਟੋਰੀਕਲ ਸੈਂਟਰ ਫੋਟੋਗ੍ਰਾਫ.

Online Image: 64KB 740 x 475 pixels

USS Minneapolis (Cruiser # 13)

Crewmen on the ship's fore deck in 1898.
Photographed and published on a stereograph card by B.W. Kilburn, Littleton, New Hampshire, in 1898.
Note Minneapolis ' armored conning tower, located under her wooden pilothouse.

Courtesy of Commander Donald J. Robinson, USN(MSC), 1979

ਯੂਐਸ ਨੇਵਲ ਹਿਸਟੋਰੀਕਲ ਸੈਂਟਰ ਫੋਟੋਗ੍ਰਾਫ.

Online Image: 116KB 645 x 675 pixels

A stereo pair version of this image is available as Photo # NH 89084-A

Online Image of stereo pair: 72KB 675 x 355 pixels

USS Minneapolis (Cruiser # 13)

Ship's Midshipmen posed on deck with a Warrant Officer, 1898. Published on a stereograph card by J.F. Jarvis, Washington, D.C., in 1898.

Courtesy of Commander Donald J. Robinson, USN(MSC), 1977

ਯੂਐਸ ਨੇਵਲ ਹਿਸਟੋਰੀਕਲ ਸੈਂਟਰ ਫੋਟੋਗ੍ਰਾਫ.

Online Image: 109KB 640 x 675 pixels

A stereo pair version of this image is available as Photo # NH 85295-A

Online Image of stereo pair: 75KB 675 x 350 pixels

USS Minneapolis (Cruiser # 13)

View looking aft, during convoy escort operations in 1918. Extra coal, to increase her steaming range, is stowed in bags on deck.

ਯੂਐਸ ਨੇਵਲ ਹਿਸਟੋਰੀਕਲ ਸੈਂਟਰ ਫੋਟੋਗ੍ਰਾਫ.

Online Image: 64KB 430 x 765 pixels

USS Minneapolis (Cruiser # 13)

Ship's Surgeon and Hospital Corpsmen pose with her Commanding Officer, Captain Rufus Z. Johnston, in 1918.
Captain Johnston is seated in right center.


USS Minnesota (BB22)

ਜੰਗੀ ਜਹਾਜ਼ USS MINNESOTA was the second US Navy to bear the name. She was built at Newport News, VA, and commissioned 9 March 1907. MINNESOTA sailed in late 1907 as a member of the 16 ship "Great White Fleet" on a round-the-world goodwill mission. MINNESOTA served with distinction in World War I. Her long and useful life as a major unit of the US Navy came to an end on 1 December 1921, when she was decommissioned. Her bell was presented to the City of Minneapolis for display in December 1990, by the Navy League of the United States, Twin Cities Council.

Erected by City in Minneapolis.

ਵਿਸ਼ੇ. This historical marker is listed in these topic lists: War, World I &bull Waterways & Vessels. A significant historical date for this entry is March 9, 1907.

ਟਿਕਾਣਾ. 44° 58.206′ N, 93° 16.524′ W. Marker is in Minneapolis, Minnesota, in Hennepin County. Marker is on Grant Street / 2nd Avenue east of Marquette Avenue / 1st Avenue, on the right when traveling west. ਨਕਸ਼ੇ ਲਈ ਛੋਹਵੋ. Marker is at or near this postal address: Convention Center Plaza, Minneapolis MN 55403, United States of America. ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਲਈ ਛੋਹਵੋ.

ਹੋਰ ਨੇੜਲੇ ਮਾਰਕਰ. ਘੱਟੋ ਘੱਟ 8 ਹੋਰ ਮਾਰਕਰ ਇਸ ਮਾਰਕਰ ਦੇ ਪੈਦਲ ਦੂਰੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹਨ. USS Minneapolis (CA36) (here, next to this marker) Welcome to the Historic Loring Park Neighborhood (within shouting distance of this marker) Eagles (within shouting

distance of this marker) Wesley United Methodist Church (within shouting distance of this marker) Architects and Engineers Building (about 400 feet away, measured in a direct line) Loring Park: The Devil's Backbone (approx. 0.2 miles away) Loring Park: Historic Districts and Buildings (approx. 0.2 miles away) Loring Park: Basilica and Churches (approx. 0.2 miles away). Touch for a list and map of all markers in Minneapolis.

ਵੀ ਵੇਖੋ. . .
1. USS Minnesota (BB-22), 1907-1924. (Submitted on December 8, 2015, by William Fischer, Jr. of Scranton, Pennsylvania.)
2. BB-22 USS Minnesota. (Submitted on December 8, 2015, by William Fischer, Jr. of Scranton, Pennsylvania.)