ਜ਼ਾਲਮੀਆ ਦੀ ਲੜਾਈ, 15 ਅਪ੍ਰੈਲ 1810

ਜ਼ਾਲਮੀਆ ਦੀ ਲੜਾਈ, 15 ਅਪ੍ਰੈਲ 1810


We are searching data for your request:

Forums and discussions:
Manuals and reference books:
Data from registers:
Wait the end of the search in all databases.
Upon completion, a link will appear to access the found materials.

ਜ਼ਾਲਮੀਆ ਦੀ ਲੜਾਈ, 15 ਅਪ੍ਰੈਲ 1810

15 ਅਪ੍ਰੈਲ 1810 ਦੀ ਜ਼ਾਲਮੀਆ ਦੀ ਲੜਾਈ 1810 ਦੀ ਬਸੰਤ ਵਿੱਚ ਪੱਛਮੀ ਅੰਡੇਲੁਸੀਆ ਵਿੱਚ ਛਾਪੇਮਾਰੀ ਦੌਰਾਨ ਜਨਰਲ ਬੈਲੇਸਟਰੋਸ ਦੁਆਰਾ ਮਿਲੀ ਪਹਿਲੀ ਹਾਰ ਸੀ। ਲਾ ਰੋਮਾਨਾ ਦੀ ਐਸਟ੍ਰੇਮਾਡੂਰਾ ਦੀ ਫੌਜ ਤੋਂ ਕੋਂਡਾਡੋ ਡੀ ​​ਨੀਬਲਾ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਮੈਡਰਿਡ ਨੂੰ ਧਮਕਾਉਣ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਅਲੱਗ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਬੈਲੇਸਟਰੋਸ ਨੇ ਸੇਵਿਲ ਦੇ ਵੀਹ ਮੀਲ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਰੋਨਕਿਲੋ ਵੱਲ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਵਧਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਵਾਲਵੇਰਡੇ (19 ਫਰਵਰੀ) ਵਿਖੇ ਇੱਕ ਫ੍ਰੈਂਚ ਘੋੜਸਵਾਰ ਬ੍ਰਿਗੇਡ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਸੀ. ਉੱਥੇ ਉਸਨੇ ਗਜ਼ਾਨ ਦੀ ਪੈਦਲ ਫ਼ੌਜ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਇੱਕ ਨਿਰਣਾਇਕ ਲੜਾਈ ਲੜੀ ਸੀ, ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਉਹ ਵਾਲਵਰਡੇ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਜ਼ਾਲਮੀਆ ਵੱਲ ਪਰਤ ਜਾਵੇ.

ਸੇਵਿਲੇ ਦੇ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਇਸ ਲੜਾਈ ਨੇ ਮਾਰਸ਼ਲ ਮੌਰਟੀਅਰ ਨੂੰ ਕਾਰਵਾਈ ਲਈ ਉਕਸਾ ਦਿੱਤਾ. ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ ਦੇ ਮੁਖੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੇਵਿਲੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ 15 ਅਪ੍ਰੈਲ ਨੂੰ ਜ਼ਾਲਮੀਆ ਵਿਖੇ ਬੈਲੇਸਟਰੋਸ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ. ਬੈਲੇਸਟਰੋਸ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਵਾਪਸ ਐਸਟ੍ਰੇਮਾਡੂਰਾ ਦੀਆਂ ਦੱਖਣੀ ਸਰਹੱਦਾਂ ਦੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਰ ਉੱਥੇ ਵੀ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ 26 ਮਈ ਨੂੰ ਉਸਨੂੰ ਅਰਸੇਨਾ ਵਿਖੇ ਦੂਜੀ ਹਾਰ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪਿਆ ਸੀ.

ਨੈਪੋਲੀਅਨ ਦਾ ਮੁੱਖ ਪੰਨਾ | ਨੈਪੋਲੀਅਨ ਯੁੱਧਾਂ ਬਾਰੇ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਿਸ਼ਾ ਇੰਡੈਕਸ: ਨੈਪੋਲੀਅਨ ਯੁੱਧ

ਇਸ ਪੰਨੇ ਨੂੰ ਬੁੱਕਮਾਰਕ ਕਰੋ: ਸੁਆਦੀ ਫੇਸਬੁੱਕ StumbleUpon


ਨੈਪੋਲੀਅਨ

ਨੇਪੋਲੀਅਨ ਬੋਨਾਪਾਰਟ [a] (15 ਅਗਸਤ 1769 - 5 ਮਈ 1821), ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਿਰਫ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਨੈਪੋਲੀਅਨ, ਇੱਕ ਫ੍ਰੈਂਚ ਫੌਜੀ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਨੇਤਾ ਸੀ ਜੋ ਫ੍ਰੈਂਚ ਇਨਕਲਾਬ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਪ੍ਰਮੁੱਖਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਇਨਕਲਾਬੀ ਯੁੱਧਾਂ ਦੌਰਾਨ ਕਈ ਸਫਲ ਮੁਹਿੰਮਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ. ਉਹ ਸੀ ਹਕ਼ੀਕ਼ੀ 1799 ਤੋਂ 1804 ਤੱਕ ਫ੍ਰੈਂਚ ਰੀਪਬਲਿਕ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਕੌਂਸਲ ਵਜੋਂ ਲੀਡਰ ਨੈਪੋਲੀਅਨ ਆਈ, ਉਹ 1804 ਤੋਂ 1814 ਤੱਕ ਫ੍ਰੈਂਚ ਦਾ ਸਮਰਾਟ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਫਿਰ 1815 ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਬਹੁਗਿਣਤੀ ਲੜਾਈਆਂ ਜਿੱਤੀਆਂ, ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਾਮਰਾਜ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ ਕੀਤਾ ਜੋ 1815 ਵਿੱਚ ਅੰਤਮ collapseਹਿਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਹਾਂਦੀਪ ਯੂਰਪ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ. ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਕਮਾਂਡਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਉਸਦੀ ਲੜਾਈਆਂ ਅਤੇ ਮੁਹਿੰਮਾਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਦੁਨੀਆ ਭਰ ਦੇ ਮਿਲਟਰੀ ਸਕੂਲਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਅਤੇ ਵਿਵਾਦਪੂਰਨ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਹਸਤੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ. [3] [4]

ਨੇਪੋਲੀਅਨ ਦਾ ਆਧੁਨਿਕ ਸੰਸਾਰ ਉੱਤੇ ਵਿਆਪਕ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਸੀ, ਜਿਸਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਜਿੱਤੇ ਅਤੇ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਦਾਰਵਾਦੀ ਸੁਧਾਰ ਲਿਆਂਦੇ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਹੇਠਲੇ ਦੇਸ਼, ਸਵਿਟਜ਼ਰਲੈਂਡ ਅਤੇ ਆਧੁਨਿਕ ਇਟਲੀ ਅਤੇ ਜਰਮਨੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਹਿੱਸੇ. ਉਸਨੇ ਫਰਾਂਸ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਪੱਛਮੀ ਯੂਰਪ ਵਿੱਚ ਬੁਨਿਆਦੀ ਉਦਾਰਵਾਦੀ ਨੀਤੀਆਂ ਲਾਗੂ ਕੀਤੀਆਂ. [ਅ] ਉਸਦੀ ਸਥਾਈ ਕਾਨੂੰਨੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ, ਨੈਪੋਲੀਅਨ ਕੋਡ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਰਹੀ ਹੈ. ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਐਂਡਰਿ Ro ਰੌਬਰਟਸ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਸਾਡੇ ਆਧੁਨਿਕ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਅਧਾਰਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿਚਾਰ - ਮੈਰਿਟੋਕ੍ਰੇਸੀ, ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਮਾਨਤਾ, ਸੰਪਤੀ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ, ਧਾਰਮਿਕ ਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ, ਆਧੁਨਿਕ ਧਰਮ ਨਿਰਪੱਖ ਸਿੱਖਿਆ, ਵਧੀਆ ਵਿੱਤ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ - ਨੈਪੋਲੀਅਨ ਦੁਆਰਾ ਚੈਂਪੀਅਨਡ, ਏਕੀਕ੍ਰਿਤ, ਕੋਡੀਫਾਈਡ ਅਤੇ ਭੂਗੋਲਿਕ ਤੌਰ ਤੇ ਵਧਾਏ ਗਏ ਸਨ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਤਰਕਸ਼ੀਲ ਅਤੇ ਕੁਸ਼ਲ ਸਥਾਨਕ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ, ਪੇਂਡੂ ਡਾਕੂਆਂ ਦਾ ਅੰਤ, ਵਿਗਿਆਨ ਅਤੇ ਕਲਾਵਾਂ ਦਾ ਉਤਸ਼ਾਹ, ਸਾਮੰਤਵਾਦ ਦਾ ਖਾਤਮਾ ਅਤੇ ਰੋਮਨ ਸਾਮਰਾਜ ਦੇ ਪਤਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਾਨੂੰਨਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਸੰਸ਼ੋਧਨ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ. " [11]

ਜਨਮ ਨੈਪੋਲੀਓਨ ਡੀ ਬੁਓਨਾਪਾਰਟੇ ਕੋਰਸਿਕਾ ਟਾਪੂ ਤੇ ਫਰਾਂਸ ਦੇ ਰਾਜ ਦੁਆਰਾ ਇਸ ਦੇ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਦੇ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਨੇਪੋਲੀਅਨ ਦਾ ਨਿਮਰ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਬਾਲਗ ਇਟਾਲੀਅਨ ਕੁਲੀਨਤਾ ਵਿੱਚੋਂ ਆਇਆ. ਉਸਨੇ 1789 ਵਿੱਚ ਫ੍ਰੈਂਚ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਦਿਆਂ ਫ੍ਰੈਂਚ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਇਸਦੇ ਆਦਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਜੱਦੀ ਕੋਰਸੀਕਾ ਵਿੱਚ ਫੈਲਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ. ਉਹ ਸ਼ਾਹੀਵਾਦੀ ਵਿਦਰੋਹੀਆਂ 'ਤੇ ਗੋਲੀਬਾਰੀ ਕਰਕੇ ਗਵਰਨਿੰਗ ਫ੍ਰੈਂਚ ਡਾਇਰੈਕਟਰੀ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਭਰਿਆ. ਅਪ੍ਰੈਲ 1796 ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਆਸਟ੍ਰੀਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇਟਾਲੀਅਨ ਸਹਿਯੋਗੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਆਪਣੀ ਪਹਿਲੀ ਫੌਜੀ ਮੁਹਿੰਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ, ਨਿਰਣਾਇਕ ਜਿੱਤਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਲੜੀ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਇੱਕ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਨਾਇਕ ਬਣ ਗਏ. ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਉਸਨੇ ਮਿਸਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਫੌਜੀ ਮੁਹਿੰਮ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ ਜੋ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਚਸ਼ਮੇ ਵਜੋਂ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ.

ਉਸਨੇ ਨਵੰਬਰ 1799 ਵਿੱਚ ਤਖਤਾ ਪਲਟ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਬਣ ਗਿਆ ਗਣਰਾਜ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਕੌਂਸਲ. ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਨਾਲ ਅਸਪਸ਼ਟ ਮਤਭੇਦਾਂ ਦਾ ਮਤਲਬ ਸੀ ਕਿ ਫਰਾਂਸੀਸੀ 1805 ਤੱਕ ਤੀਜੇ ਗੱਠਜੋੜ ਦੇ ਯੁੱਧ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਨੇਪੋਲੀਅਨ ਨੇ ਉਲਮ ਮੁਹਿੰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਰਣਾਇਕ ਜਿੱਤ ਦੇ ਨਾਲ ਇਸ ਗੱਠਜੋੜ ਨੂੰ ਚਕਨਾਚੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ terਸਟਰਲਿਟਜ਼ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਇਤਿਹਾਸਕ ਜਿੱਤ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਪਵਿੱਤਰ ਦਾ ਖਾਤਮਾ ਹੋਇਆ ਰੋਮਨ ਸਾਮਰਾਜ. 1806 ਵਿੱਚ, ਚੌਥੇ ਗੱਠਜੋੜ ਨੇ ਉਸਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਲਏ ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਸ਼ੀਆ ਮਹਾਂਦੀਪ ਉੱਤੇ ਫ੍ਰੈਂਚ ਦੇ ਵਧਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਬਾਰੇ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ. ਨੇਪੋਲੀਅਨ ਨੇ ਛੇਤੀ ਹੀ ਜੇਨਾ ਅਤੇ erਰਸਟੇਡਟ ਦੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸ਼ੀਆ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਫਿਰ ਪੂਰਬੀ ਯੂਰਪ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰੈਂਡ ਆਰਮੀ ਵੱਲ ਮਾਰਚ ਕੀਤਾ, ਜੂਨ 1807 ਵਿੱਚ ਫਰੀਡਲੈਂਡ ਵਿਖੇ ਰੂਸੀਆਂ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਚੌਥੇ ਗੱਠਜੋੜ ਦੇ ਹਾਰੇ ਹੋਏ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਤਿਲਸਿਟ ਦੀ ਸੰਧੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ। ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਪੰਜਵੇਂ ਗੱਠਜੋੜ ਦੇ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ ਆਸਟ੍ਰੀਅਨਾਂ ਨੇ ਫ੍ਰੈਂਚਾਂ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ, ਪਰ ਵਾਗਰਾਮ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨੇਪੋਲੀਅਨ ਨੇ ਯੂਰਪ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਪਕੜ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਕਰ ਲਈ।

ਮਹਾਂਦੀਪੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ (ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਦੀ ਪਾਬੰਦੀ) ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਦੀ ਆਸ ਵਿੱਚ, ਨੇਪੋਲੀਅਨ ਨੇ ਇਬੇਰੀਆ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ 1808 ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਭਰਾ ਜੋਸੇਫ ਨੂੰ ਸਪੇਨ ਦਾ ਰਾਜਾ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਪੈਨਿਸ਼ ਅਤੇ ਪੁਰਤਗਾਲੀਆਂ ਨੇ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਬਗਾਵਤ ਕੀਤੀ। ਪ੍ਰਾਇਦੀਪ ਦੀ ਲੜਾਈ ਛੇ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਚੱਲੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬੇਰਹਿਮ ਗੁਰੀਲਾ ਯੁੱਧ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਨੇਪੋਲੀਅਨ ਦੇ ਮਾਰਸ਼ਲਾਂ ਦੀ ਹਾਰ ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ. ਨੈਪੋਲੀਅਨ ਨੇ 1812 ਦੀਆਂ ਗਰਮੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੂਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਮੁਹਿੰਮ ਨੇਪੋਲੀਅਨ ਦੀ ਗ੍ਰੈਂਡ ਆਰਮੀ ਦੀ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਵਾਪਸੀ ਵੇਖੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਤ ਕੀਤਾ। 1813 ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰੂਸ਼ੀਆ ਅਤੇ ਆਸਟਰੀਆ ਫਰਾਂਸ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਛੇਵੇਂ ਗੱਠਜੋੜ ਵਿੱਚ ਰੂਸੀ ਫੌਜਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਏ। ਅਕਤੂਬਰ 1813 ਵਿੱਚ ਲੀਪਜ਼ਿਗ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਨੈਪੋਲੀਅਨ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਗਠਜੋੜ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਰਾਜਕ ਫੌਜੀ ਮੁਹਿੰਮ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ। ਗੱਠਜੋੜ ਨੇ ਫਰਾਂਸ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਪੈਰਿਸ ਉੱਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਅਪ੍ਰੈਲ 1814 ਵਿੱਚ ਨੇਪੋਲੀਅਨ ਨੂੰ ਤਿਆਗਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। . ਫਰਾਂਸ ਵਿੱਚ, ਬੌਰਬਨਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸੱਤਾ ਵਿੱਚ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ. ਹਾਲਾਂਕਿ, ਨੈਪੋਲੀਅਨ ਫਰਵਰੀ 1815 ਵਿੱਚ ਐਲਬਾ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਿਆ ਅਤੇ "ਖੂਨ ਦੀ ਇੱਕ ਬੂੰਦ ਵੀ ਵਹਾਏ ਬਿਨਾਂ" ਫਰਾਂਸ ਦਾ ਕਬਜ਼ਾ ਲੈ ਲਿਆ [12] [13]. ਸਹਿਯੋਗੀ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੇ ਸੱਤਵਾਂ ਗੱਠਜੋੜ ਬਣਾ ਕੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਜੂਨ 1815 ਵਿੱਚ ਵਾਟਰਲੂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਨੈਪੋਲੀਅਨ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ। ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੱਖਣੀ ਅਟਲਾਂਟਿਕ ਦੇ ਸੇਂਟ ਹੈਲੇਨਾ ਦੇ ਦੂਰ -ਦੁਰਾਡੇ ਟਾਪੂ ਤੇ ਜਲਾਵਤਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿੱਥੇ 1821 ਵਿੱਚ 51 ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਉਸਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ।


ਮਾਰਚ 22, 1765: ਸਟੈਂਪ ਐਕਟ

ਸ਼ੂਗਰ ਐਕਟ (1764) ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਧੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਸਾਮਰਾਜ ਦੇ ਬਚਾਅ ਦੇ ਖਰਚਿਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਵਧੀ ਹੋਈ ਆਮਦਨੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਸਟੈਂਪ ਐਕਟ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ. ਇਹ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਸੰਸਦ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਸਤੀਵਾਦੀ ਟ੍ਰਾਂਜੈਕਸ਼ਨਾਂ 'ਤੇ ਸਿੱਧਾ ਟੈਕਸ ਲਗਾ ਕੇ ਮਾਲੀਆ ਵਧਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਨੂੰਨੀ ਲਿਖਤਾਂ, ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਦੇ ਇਸ਼ਤਿਹਾਰ, ਅਤੇ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਦੇ ਲੇਡਿੰਗ ਬਿੱਲ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ. ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਏ ਬਸਤੀਵਾਦੀਆਂ ਨੇ ਸਟੈਂਪ ਐਕਟ ਨੂੰ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਟੈਂਪਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰਨ ਦੇ ਨਾਲ -ਨਾਲ ਦੰਗਿਆਂ, ਸਟੈਂਪ ਸਾੜਨ ਅਤੇ ਬਸਤੀਵਾਦੀ ਸਟੈਂਪ ਵਿਤਰਕਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਦੁਆਰਾ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ.


1812 ਡਿਸਚਾਰਜ ਸਰਟੀਫਿਕੇਟ ਦੀ ਜੰਗ

ਨਾਰਾ ਮਾਈਕ੍ਰੋਫਿਲਮ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਐਮ 1856, ਰੈਗੂਲਰ ਆਰਮੀ, 1792-1815 ਤੋਂ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੇ ਡਿਸਚਾਰਜ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਡਿਸਚਾਰਜ ਸਰਟੀਫਿਕੇਟ ਅਤੇ ਫੁਟਕਲ ਰਿਕਾਰਡ (6 ਰੋਲ) ਰੈਗੂਲਰ ਆਰਮੀ, 1792-1815 ਤੋਂ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੇ ਡਿਸਚਾਰਜ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਡਿਸਚਾਰਜ ਸਰਟੀਫਿਕੇਟ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਿਭਿੰਨ ਰਿਕਾਰਡ ਦੁਬਾਰਾ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ. ਇਹ ਰਿਕਾਰਡ ਐਡਜੁਟੈਂਟ ਜਨਰਲ ਦੇ ਦਫਤਰ, 1780 -1917, ਰਿਕਾਰਡ ਸਮੂਹ (ਆਰਜੀ) 94 ਦੇ ਰਿਕਾਰਡਾਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹਨ, ਅਤੇ ਲੂਸੀਲ ਐਚ ਵਿੱਚ ਲੜੀਵਾਰ 19, "ਪੋਸਟ ਇਨਕਲਾਬੀ ਜੰਗ ਦੇ ਕਾਗਜ਼, 1784-1815" ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਛਾਣੇ ਗਏ ਰਿਕਾਰਡਾਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹਨ. ਪੇਂਡੇਲ ਅਤੇ ਐਲਿਜ਼ਾਬੈਥ ਬੈਥਲ, ਕੰਪਸ., ਮੁੱliminaryਲੀ ਵਸਤੂ ਸੂਚੀ 17, ਐਡਜੁਟੈਂਟ ਜਨਰਲ ਦੇ ਦਫਤਰ ਦੇ ਰਿਕਾਰਡਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਸੂਚੀ (ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ, ਡੀਸੀ: ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਪੁਰਾਲੇਖ ਅਤੇ ਰਿਕਾਰਡ ਸੇਵਾ, 1949).

ਰੋਲ ਸੂਚੀ
ਰੋਲ 1 ਫੁਟਕਲ ਫੋਲਡਰ
ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ: ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦੀ ਫੌਜ
ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ: ਉਪਚਾਰ
ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ: 1 - 12 ਵੀਂ
ਰੋਲ 2 ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ: 13 ਵੀਂ - 24 ਵੀਂ
ਰੋਲ 3 ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ: 25 ਵੀਂ - 38 ਵੀਂ
ਰੋਲ 4 ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ: 39 ਵੀਂ - 40 ਵੀਂ
ਰੋਲ 5 ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ: 42 ਵਾਂ - 45 ਵਾਂ
ਡਰੈਗਨ
ਰਾਈਫਲਮੈਨ: 1 - 3
ਰੋਲ 6 ਰਾਈਫਲਮੈਨ: 4 ਵਾਂ
ਤੋਪਖਾਨਾ
ਫੁਟਕਲ ਇਕਾਈਆਂ
ਇਕਾਈ ਸੰਕੇਤ ਨਹੀਂ ਹੈ

NARA ਦੇ ਖੇਤਰੀ ਪੁਰਾਲੇਖਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ 13 ਮਾਈਕ੍ਰੋਫਿਲਮ ਰੀਡਿੰਗ ਰੂਮਾਂ ਵਿੱਚ M1856 ਹਨ. ਵੇਰਵਿਆਂ ਲਈ ਮਾਈਕ੍ਰੋਫਿਲਮ ਆਈਡੀ "ਐਮ 1856" ਵਿੱਚ ਖੋਜੋ ਮਾਈਕ੍ਰੋਫਿਲਮ ਕੈਟਾਲਾਗ. ਐਮ 1856 ਵਿਕਰੀ ਲਈ ਉਪਲਬਧ ਹੈ. ਯੂਐਸ ਪਤਿਆਂ ਲਈ ਪ੍ਰਤੀ ਰੋਲ $ 85 (ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਪਤਿਆਂ ਲਈ $ 95) ਹੈ. ਆਰਡਰ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਲਈ ਮਾਈਕ੍ਰੋਫਿਲਮ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਆਰਡਰ ਕਰਨਾ ਹੈ ਵੇਖੋ.

ਜੰਗ ਵਿਭਾਗ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ 7 ਅਗਸਤ, 1789 (1 ਅੰਕ 49) ਦੇ ਕਾਂਗਰਸ ਦੇ ਐਕਟ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ. ਗਣਤੰਤਰ ਦੇ ਮੁ yearsਲੇ ਸਾਲਾਂ ਦੌਰਾਨ, ਰੈਗੂਲਰ ਆਰਮੀ ਇੱਕ ਮੁਕਾਬਲਤਨ ਛੋਟੀ ਲੜਾਈ ਫੋਰਸ ਸੀ ਜੋ ਭਾਰਤੀ ਯੁੱਧਾਂ, ਵਿਸਕੀ ਬਗਾਵਤ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਵਾਲੰਟੀਅਰਾਂ ਜਾਂ ਸਟੇਟ ਮਿਲੀਸ਼ੀਆ ਯੂਨਿਟਾਂ ਦੀਆਂ ਰੈਜੀਮੈਂਟਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪੂਰਕ ਸੀ. 18 ਜੂਨ, 1812 ਨੂੰ ਗ੍ਰੇਟ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਨਿਯਮਤ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਲਗਭਗ 10,000 ਆਦਮੀ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਧੇ ਨਵੇਂ ਭਰਤੀ ਹੋਏ ਸਨ. 26 ਜੂਨ, 1812 (2 ਅੰਕੜਾ 764) ਦੇ ਇੱਕ ਕਾਰਜ ਨੇ ਇਹ ਨਿਯਮਿਤ ਕੀਤਾ ਕਿ ਨਿਯਮਤ ਸੈਨਾ ਵਿੱਚ ਪੈਦਲ ਫ਼ੌਜ ਦੀਆਂ 25 ਰੈਜੀਮੈਂਟਾਂ, ਤੋਪਖਾਨਿਆਂ ਦੀਆਂ 4, ਡਰੈਗਨਜ਼ ਦੀਆਂ 2, ਰਾਈਫਲਮੈਨਾਂ ਦੀਆਂ 1, ਪਲੱਸ ਇੰਜੀਨੀਅਰ ਅਤੇ ਕਲਾਕਾਰ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣੀਆਂ ਸਨ। 36,700 ਆਦਮੀ. 29 ਜਨਵਰੀ, 1813 (2 ਅੰਕੜਾ. 794-797) ਦਾ ਇੱਕ ਐਕਟ, ਘੋੜਸਵਾਰ, ਤੋਪਖਾਨੇ, ਡ੍ਰੈਗਨਸ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ ਦੀਆਂ 52 ਰੈਜੀਮੈਂਟਾਂ ਵਿੱਚ ਫੌਜ ਦੇ ਵਾਧੇ ਨੂੰ ਅਧਿਕਾਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ. ਇਨ੍ਹਾਂ ਫੌਜਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਵਲੰਟੀਅਰ ਰੈਜੀਮੈਂਟਸ ਅਤੇ ਸਟੇਟ ਮਿਲੀਸ਼ੀਆ ਨੇ ਵੀ ਸੰਘਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ.

ਹਰੇਕ ਰੈਗੂਲਰ ਆਰਮੀ ਇਨਫੈਂਟਰੀ ਰੈਜੀਮੈਂਟ ਨੂੰ ਇੱਕ ਖਾਸ ਰਾਜ (ਜਾਂ ਰਾਜਾਂ) ਤੋਂ ਭਰਤੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ. ਰਾਈਫਲ, ਤੋਪਖਾਨੇ ਅਤੇ ਡ੍ਰੈਗਨਸ ਦੀ ਭਰਤੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ. ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਵਰਜੀਨੀਆ ਤੋਂ 12 ਵੀਂ, 20 ਵੀਂ ਅਤੇ 35 ਵੀਂ ਪੈਦਲ ਰੈਜਮੈਂਟਾਂ ਦੀ ਭਰਤੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ. ਕਿਸੇ ਖਾਸ ਇਨਫੈਂਟਰੀ ਰੈਜੀਮੈਂਟ ਲਈ ਭਰਤੀ ਕੀਤੇ ਗਏ ਆਦਮੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ, ਪਰ ਸਾਰੇ ਨਹੀਂ, ਭਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਸਨ. ਰੈਜੀਮੈਂਟਲ ਭਰਤੀ ਵਾਲੇ ਜ਼ਿਲ੍ਹਿਆਂ ਦੀ ਸੂਚੀ ਲਈ, ਵਿਲੀਅਮ ਏ ਗੋਰਡਨ ਵੇਖੋ, ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਰਜਿਸਟਰਾਂ ਦਾ ਸੰਕਲਨ 1815 ਤੋਂ 1837 ਤੱਕ, 1 (ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ, ਡੀਸੀ: ਜੇਮਸ ਸੀ. ਡਨ, 1837), ਇਸ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਸਮਗਰੀ ਦੇ ਬਾਅਦ ਮਾਈਕਰੋਫਿਲਮ ਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ.

ਫ਼ੌਜਾਂ ਦੀ ਭਰਤੀ ਅਤੇ ਭਰਤੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਡੋਨਾਲਡ ਆਰ ਹਿੱਕੀ ਦੁਆਰਾ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ:

ਕਾਨੂੰਨ ਦੁਆਰਾ ਫੌਜ ਦੀ ਤਨਖਾਹ ਬਕਾਏ ਵਿੱਚ ਦੋ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ "ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਕੇਸ ਦੇ ਹਾਲਾਤ ਇਸ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਨਾ ਬਣਾ ਦੇਣ." ਪਰ ਯੁੱਧ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਸਰਕਾਰ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਰੋਤ ਸਨ, ਪ੍ਰਬੰਧਕੀ ਅਯੋਗਤਾ ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਸੰਚਾਰ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਸਿਰ ਤਨਖਾਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ. ਅਕਤੂਬਰ, 1812 ਵਿੱਚ, ਜਿਹੜੇ ਆਦਮੀ ਪੰਜ ਮਹੀਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਭਰਤੀ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ "ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਨਖਾਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਤੱਕ ਮਾਰਚ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ" ਅਤੇ ਹੋਰ ਫੌਜਾਂ ਨੇ ਵੀ ਤਨਖਾਹ ਦੀ ਘਾਟ ਕਾਰਨ ਬਗਾਵਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ ਜੰਗ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਗਈ, ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਭੁਗਤਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਲਗਭਗ ਅਯੋਗ ਹੋ ਗਈ. 1814 ਦੇ ਪਤਨ ਤਕ, ਫੌਜ ਦੀ ਤਨਖਾਹ ਅਕਸਰ ਛੇ ਤੋਂ ਬਾਰਾਂ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੇ ਬਕਾਏ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ.

19 ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ, ਨਿਯਮਤ ਜਾਂ ਸਵੈਸੇਵੀ ਫ਼ੌਜਾਂ ਤੋਂ ਕੱgedੇ ਗਏ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਡਿਸਚਾਰਜ ਸਰਟੀਫਿਕੇਟ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿੱਜੀ ਜਾਇਦਾਦ ਬਣ ਗਿਆ ਯੁੱਧ ਵਿਭਾਗ ਨੇ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਆਪਣੇ ਰਿਕਾਰਡਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਕਾਪੀ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ. ਜੇ ਸਿਪਾਹੀ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਛੁੱਟੀ ਤੇ ਤਨਖਾਹ ਦਾ ਬਕਾਇਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਸਿਪਾਹੀ ਨੇ ਤਨਖਾਹ ਇਕੱਠੀ ਕਰਨ ਦੇ ਲਈ ਪੇ ਮਾਸਟਰ ਨੂੰ ਛੁੱਟੀ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ. ਕੁਝ ਡਿਸਚਾਰਜ ਸਰਟੀਫਿਕੇਟ (ਡਾਲਰ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਨੂੰ ਜੋੜਨਾ ਅਤੇ ਘਟਾਉਣਾ) ਦੇ ਚਿਹਰੇ 'ਤੇ ਨੰਬਰ ਸੁਝਾਅ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਡਿਸਚਾਰਜ ਸਰਟੀਫਿਕੇਟ ਪਿਛਲੀ ਤਨਖਾਹ ਦੇ ਭੁਗਤਾਨ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਵਰਤੇ ਗਏ ਸਨ.

ਰਿਕਾਰਡਾਂ ਦਾ ਵੇਰਵਾ

ਇਹ ਰਿਕਾਰਡ ਸਿਰਫ਼ ਨਿਯਮਤ ਫ਼ੌਜ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੀ ਛੁੱਟੀ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮਿਲਿਸ਼ੀਅਨ ਜਾਂ ਵਲੰਟੀਅਰ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਕਈ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ. 2,200 ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਡਿਸਚਾਰਜ 1812-15 ਦੀ ਮਿਆਦ ਦੇ ਲਈ ਹਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ 1790 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਤੋਂ ਕੁਝ ਤਾਰੀਖ. ਰਿਕਾਰਡ ਕਈ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ:

ਰਿਕਾਰਡ ਦੀ ਕਿਸਮ 1: ਡਿਸਚਾਰਜ ਦਾ ਸਰਟੀਫਿਕੇਟ

ਦੇ ਡਿਸਚਾਰਜ ਦਾ ਸਰਟੀਫਿਕੇਟ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਸਿਪਾਹੀ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਖਾਸ ਦਿਨ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਛੁੱਟੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ ਅਤੇ ਛੁੱਟੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਦੱਸ ਸਕਦਾ ਹੈ. ਇਸ ਵਿੱਚ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਿਪਾਹੀ ਦੀ ਭਰਤੀ ਅਤੇ ਛੁੱਟੀ ਦੀਆਂ ਤਰੀਕਾਂ, ਕੰਪਨੀ ਅਤੇ ਰੈਜੀਮੈਂਟ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਹੱਈਆ ਕੀਤੇ ਗਏ ਕਪੜਿਆਂ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਅਤੇ ਕਿਸਮਾਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਅਵਧੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਛੁੱਟੀ ਮਿਲਣ' ਤੇ ਉਸਨੂੰ ਬਕਾਇਆ ਤਨਖਾਹ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ. ਡਿਸਚਾਰਜ ਉਸਦਾ ਜਨਮ ਸਥਾਨ, ਉਮਰ, ਸਰੀਰਕ ਵਰਣਨ ਅਤੇ ਕਿੱਤਾ ਵੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਬਜ਼ੁਰਗ ਦੇ ਗੁੰਮ ਜਾਂ ਚੋਰੀ ਹੋਣ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਡਿਸਚਾਰਜ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਗਲਤ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਲਈ ਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕੇ. ਉਦਾਹਰਨ ਲਈ, ਦਾ ਡਿਸਚਾਰਜ ਜੌਹਨ ਬੰਟੀਨ (ਕੈਪਟਨ ਸੈਮੂਅਲ ਜੀ. ਹੌਪਕਿਨਜ਼ ਟ੍ਰੂਪ, ਦੂਜਾ ਲਾਈਟ ਡਰੈਗਨਸ) ਉਸਦੇ ਸਰੀਰਕ ਵਰਣਨ ਦੇ ਵੇਰਵੇ ਦਾ ਕਾਰਨ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ: "ਇਸ ਡਿਸਚਾਰਜ ਨੂੰ ਲਗਾਏ ਜਾਣ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਗਲਤ ਵਰਤੋਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ. ਇਹ ਜਾਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਐਸਡੀ. ਹੇਠ ਦਿੱਤੇ ਵਰਣਨ ਦੇ ... " ਦਾ ਡਿਸਚਾਰਜ ਗੈਬਰੀਅਲ ਗੁਫਾਵਾਂ (ਕੈਪਟਨ ਜੌਨ ਬੀ. ਲੌਂਗਸ ਕੰਪਨੀ, 39 ਵੀਂ ਇਨਫੈਂਟਰੀ) ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਅਤੇ ਧੋਖਾਧੜੀ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਰੋਕਣ ਲਈ [ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ] ਉਸਦੇ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਵਰਣਨ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦਾ ਹੈ...." ਡਿਸਚਾਰਜ ਸਰਟੀਫਿਕੇਟ ਦੇ ਸੰਪੂਰਨ ਪਾਠ ਦੀ ਉਦਾਹਰਣ ਦੇ ਤੌਰ ਤੇ, ਇਹ ਇਸਦੇ ਲਈ ਹੈ ਸੈਮੂਅਲ ਡੌਸਨ, ਕੈਪਟਨ ਸੈਮੂਅਲ ਜੀ. ਹੌਪਕਿਨਜ਼ ਟ੍ਰੂਪ, ਦੂਜਾ ਲਾਈਟ ਡਰੈਗਨਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ:

ਰਿਕਾਰਡ ਟਾਈਪ 2: ਵਰਣਨਯੋਗ ਸੂਚੀ

ਦੇ ਵਰਣਨਯੋਗ ਸੂਚੀ ਆਦਮੀ ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਮੁਹੱਈਆ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਕੱਪੜੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਮਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਸੰਕੇਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ. ਕੁਝ ਚਾਰਟ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਨ ਜਦੋਂ ਕਿ ਦੂਸਰੇ ਬਿਰਤਾਂਤਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਨ. ਦੋਵੇਂ ਕਿਸਮਾਂ ਕਈ ਵਾਰ ਸੰਕੇਤ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਜਾਣਕਾਰੀ ਕੰਪਨੀ ਦੀ ਰਿਕਾਰਡ ਬੁੱਕ ਤੋਂ ਲਈ ਗਈ ਸੀ. ਦੀ ਵਰਣਨਯੋਗ ਸੂਚੀ ਵਿਲੀਅਮ ਟੀ ਸਮਿਥ (ਕੈਪਟਨ ਜੌਹਨ ਮੈਕਨੇਸਨੀਜ਼ ਕੰਪਨੀ, 16 ਵੀਂ ਇਨਫੈਂਟਰੀ), ਜੋ ਕਿ ਚਾਰਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਉਮਰ ਦਾ ਸਰੀਰਕ ਵਰਣਨ (ਉਚਾਈ, ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਵਾਲਾਂ ਦਾ ਰੰਗ, ਅਤੇ ਰੰਗ) ਸੰਕੇਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਨਮ ਦੀ ਤਾਰੀਖ, ਸਥਾਨ ਅਤੇ ਭਰਤੀ ਦੀ ਮਿਆਦ ਅਤੇ ਨਾਮ ਉਹ ਅਧਿਕਾਰੀ ਜਿਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਭਰਤੀ ਕੀਤੀ ਇਨਾਮੀ ਰਕਮ ਦੀ ਅਦਾਇਗੀ ਦੀ ਰਕਮ ਅਤੇ ਬਕਾਇਆ ਤਨਖਾਹ ਦੀ ਰਕਮ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਜਾਰੀ ਕੀਤੇ ਗਏ ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੀ ਹਰੇਕ ਵਸਤੂ ਦਾ ਨੰਬਰ ਅਤੇ ਕਿਸਮ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤੀ. ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਅਧਿਕਾਰੀ ਦਾ ਸਰਟੀਫਿਕੇਸ਼ਨ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਾਣਕਾਰੀ "ਕੰਪਨੀ ਬੁੱਕ ਤੋਂ ਲਈ ਗਈ ਸੀ."

ਰਿਕਾਰਡ ਟਾਈਪ 3: ਮੌਤ ਦਾ ਸਰਟੀਫਿਕੇਟ

ਦੇ ਮੌਤ ਦਾ ਸਰਟੀਫਿਕੇਟ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸਿਪਾਹੀ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਤਾਰੀਖ ਅਤੇ ਇਕਾਈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਸੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ. ਉਦਾਹਰਣ ਦੇ ਲਈ, ਹੈਨਰੀ ਕਾਰਮੈਨ (ਦੂਜੀ ਤੋਪਖਾਨਾ) ਲਈ ਮੌਤ ਦਾ ਸਰਟੀਫਿਕੇਟ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ:

ਦੇ ਵਾ Vਚਰ ਦਾ ਭੁਗਤਾਨ ਕਰੋ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬਕਾਇਆ ਤਨਖਾਹ ਦੀ ਰਕਮ ਅਤੇ/ਜਾਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਲਈ ਤਨਖਾਹ ਬਕਾਇਆ ਸੀ. ਉਦਾਹਰਣ ਦੇ ਲਈ, ਹੈਨਰੀ ਕਾਰਮੈਨ (ਦੂਜੀ ਤੋਪਖਾਨਾ) ਲਈ ਇੱਕ ਪੇ ਵਾ vਚਰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ:

ਉਪਰੋਕਤ ਸੂਚੀਬੱਧ ਚਾਰ ਰਿਕਾਰਡਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਇਸਦੇ ਬਜਾਏ, ਹੋਰ ਰਿਕਾਰਡ ਮਿਲ ਸਕਦੇ ਹਨ. ਅਜਿਹੇ "ਹੋਰ ਰਿਕਾਰਡਾਂ" ਦੀਆਂ ਉਦਾਹਰਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ (1) ਕਮਾਂਡਿੰਗ ਅਫਸਰ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ ਇੱਕ ਸਧਾਰਨ ਨੋਟ ਸਿਫਾਰਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਿਪਾਹੀ ਨੂੰ ਛੁੱਟੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ (2) ਇੱਕ ਫਰਲੋ (ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਜਾਰਜ ਸ਼ਿੱਪੀ, ਲਾਈਟ ਡਰੈਗਨ) (3) ਪਿਤਾ ਦੁਆਰਾ ਇੱਕ ਹਲਫਨਾਮਾ ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕੋਲ ਭਰਤੀ ਹੋਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਸੀ (ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਵਿਲੀਅਮ ਬੀ. ਮਾਰਵਿਨ, ਕੈਪਟਨ ਜੌਨ ਐਨ. ਮੈਕਿਨਤੋਸ਼ ਕੰਪਨੀ, ਲਾਈਟ ਆਰਟਿਲਰੀ) (4) ਵਿਕਲਪ ਦੀ ਭਰਤੀ ਜਾਂ ਖਰੀਦ ਦਾ ਰਿਕਾਰਡ (ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਜੌਨ ਮਿਲਰ, ਪਹਿਲਾ ਲਾਈਟ ਡਰੈਗਨ, ਜਾਂ ਹਿghਗ ਐਸ. . ਵੈਸਟ, ਕੈਪਟਨ ਵਿਲੀਅਮ ਗੇਟਸ ਦੀ ਕੰਪਨੀ, ਪਹਿਲੀ ਤੋਪਖਾਨਾ), ਜਾਂ (5) ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਜਨਮ ਜਾਂ ਵਿਆਹ ਦਾ ਰਿਕਾਰਡ (ਹੈਨਰੀ ਕਾਰਮੈਨ, ਦੂਜੀ ਤੋਪਖਾਨਾ). ਵਿਲੀਅਮ ਬ੍ਰਿਗਸ (ਕੈਪਟਨ ਅਬਰਾਹਮ ਐਫ. ਹਲਜ਼ ਕੰਪਨੀ, 9 ਵੀਂ ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ) ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਿਕਾਰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਲੀਅਮ ਦੀ ਜਨਮ ਮਿਤੀ ਅਤੇ ਸਥਾਨ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਪਿਤਾ, ਥੌਮਸ ਬ੍ਰਿਗਸ, ਜੋ ਕਿ ਉਸੇ ਕੰਪਨੀ ਅਤੇ ਰੈਜੀਮੈਂਟ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਦਾ ਇੱਕ ਹਲਫਨਾਮਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ.

ਅੰਤਿਕਾ III ਵਿੱਚ ਸੂਚੀਬੱਧ "ਸਾਲ" ਡਿਸਚਾਰਜ ਸਰਟੀਫਿਕੇਟ ਤੇ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਡਿਸਚਾਰਜ ਦਾ ਸਾਲ ਹੈ. ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਲਈ, ਹਾਲਾਂਕਿ, ਜੇ ਕੋਈ ਡਿਸਚਾਰਜ ਸਰਟੀਫਿਕੇਟ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤਾਂ "ਸਾਲ" ਮੌਤ ਦਾ ਸਾਲ, ਫਰਲੋ, ਆਖਰੀ ਭੁਗਤਾਨ ਦੀ ਤਾਰੀਖ, ਜਾਂ ਉਸ ਆਦਮੀ ਲਈ ਉਪਲਬਧ ਰਿਕਾਰਡਾਂ ਤੇ ਨਵੀਨਤਮ ਸਾਲ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ.

ਅੰਤਿਕਾ III ਵਿੱਚ, ਜੇ ਇੱਕ ਰੈਜੀਮੈਂਟ ਪਰ ਕੋਈ ਕੰਪਨੀ ਸੂਚੀਬੱਧ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਸਿਪਾਹੀ ਦੇ ਡਿਸਚਾਰਜ ਰਿਕਾਰਡ ਫੋਲਡਰ ਵਿੱਚ ਪਾਏ ਜਾਣਗੇ "__ ਰੈਜੀਮੈਂਟ, ਕੰਪਨੀ ਨਹੀਂ ਦਰਸਾਈ ਗਈ."

ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਆਦਮੀਆਂ 'ਤੇ ਨੋਟਸ

ਫੌਜੀ ਉਮਰ

ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਆਦਮੀ ਆਮ ਫੌਜੀ ਉਮਰ (20s-30s) ਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਕੁਝ ਉਸ ਸੀਮਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਡੁਰੀ ਹਡਸਨ, ਜੋ 60 ਸਾਲ ਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਸੁਲੇਮਾਨ ਸਟੈਨਟਨ, ਜੋ 54 ਸਾਲ ਦੇ ਸਨ.

ਅਫਰੀਕੀ ਅਮਰੀਕਨ

ਅਫਰੀਕੀ ਅਮਰੀਕੀਆਂ ਨੇ ਰੈਗੂਲਰ ਆਰਮੀ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ, ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਤੇ 26 ਵੀਂ ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ ਵਿੱਚ. ਸੰਕੇਤ "(ਬੀ)" ਅੰਤਿਕਾ III ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਵਾਂ ਦੇ ਬਾਅਦ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਭੌਤਿਕ ਵਰਣਨ ਕਾਲੇ ਜਾਂ ਮਲਟਾਟੋ ਚਮੜੀ ਦੇ ਰੰਗ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ. ਉਹ ਵਿਅਕਤੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਸਿਰਫ "ਹਨੇਰਾ" ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ "ਕਾਲਾ" ਨਹੀਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸ਼ਾਇਦ "ਗੂੜ੍ਹੇ" ਕੋਕੇਸ਼ੀਅਨ ਸਨ. ਰਿਕਾਰਡ ਪ੍ਰਬੰਧ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਨੋਟ ਕੀਤੇ ਗਏ "ਕਾਲੇ" ਅਤੇ "ਮੁਲਤੋਸ" ਹਨ:

ਰਿਕਾਰਡ ਵਿਵਸਥਾ 'ਤੇ ਨੋਟ ਕਰੋ

ਰਿਕਾਰਡਾਂ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਹਰੇਕ ਇਕਾਈ ਵਿੱਚ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਸੂਚੀਆਂ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ, ਦੋ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕੀਤੀ ਗਈ:

ਸਿਧਾਂਤ ਨੰਬਰ 1 ਰਿਕਾਰਡਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਰੈਜੀਮੈਂਟ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਫਿਰ ਕੰਪਨੀ ਦੁਆਰਾ, ਰੋਲ 1 ਦੇ ਅਰੰਭ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਵਿਭਿੰਨ ਰਿਕਾਰਡਾਂ ਦੇ ਅਪਵਾਦ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੇ ਡਿਸਚਾਰਜ ਜਾਂ ਹੋਰ ਰਿਕਾਰਡ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੌਨ ਡੋਏ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਰਿਚਰਡ ਰੋ ਦੀ ਕੰਪਨੀ, ਫਿਰ ਜੌਨ ਡੋਏਦਾ ਰਿਕਾਰਡ ਇੱਕ ਫੋਲਡਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚੋਂ ਦੂਜੇ ਬੰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਛੁੱਟੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ ਰਿਚਰਡ ਰੋਦੀ ਕੰਪਨੀ. ਜੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ, ਡਿਸਚਾਰਜ ਨੇ ਸਿਰਫ ਇਹ ਕਿਹਾ ਹੈ ਜੌਨ ਡੋਏ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਰੈਜੀਮੈਂਟ, ਪਰ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਅਤੇ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਉਸ ਕੰਪਨੀ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਫਿਰ ਜੌਨ ਡੋਏਦਾ ਰਿਕਾਰਡ ਇੱਕ ਫੋਲਡਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ "__ ਰੈਜੀਮੈਂਟ, ਕੰਪਨੀ ਨਹੀਂ ਦਰਸਾਈ ਗਈ." ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਿਕਾਰਡਾਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਿਆਂ, ਅਸੀਂ ਪਾਇਆ ਕਿ ਸ਼ਬਦ "ਜੌਨ ਡੋ ਨੂੰ ਕੈਪਟਨ ਸਮਿੱਥ ਦੁਆਰਾ ਭਰਤੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ." ਇਸਦਾ ਇਹ ਜਰੂਰੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਜੌਨ ਡੋ ਨੇ ਕੈਪਟਨ ਸਮਿਥ ਦੀ ਕੰਪਨੀ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਨਾ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕੰਪਨੀ ਤੋਂ ਛੁੱਟੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਗਈ. ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਪਾਇਆ ਜੌਨ ਡੋਏਦੇ ਛੁੱਟੀ 'ਤੇ ਅਕਸਰ ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਕੰਪਨੀ ਕਮਾਂਡਰ ਦੁਆਰਾ ਦਸਤਖਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ.

ਸਿਧਾਂਤ ਨੰਬਰ 2. 1812 ਦੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਵੱਖ -ਵੱਖ ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ, ਤੋਪਖਾਨੇ, ਡਰੈਗਨ ਅਤੇ ਰਾਈਫਲਮੈਨ ਰੈਜੀਮੈਂਟਾਂ ਦੇ ਸੰਗਠਨ ਅਤੇ ਅਹੁਦੇ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ. ਵੇਰਵਿਆਂ ਲਈ, ਫ੍ਰਾਂਸਿਸ ਬੀ ਹੇਟਮੈਨ ਵੇਖੋ, ਯੂਨਾਈਟਿਡ ਸਟੇਟਸ ਆਰਮੀ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸਕ ਰਜਿਸਟਰ ਅਤੇ ਡਿਕਸ਼ਨਰੀ 29 ਸਤੰਬਰ, 1789 ਤੋਂ 2 ਮਾਰਚ 1903 ਤੱਕ (ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ, ਡੀਸੀ: ਸਰਕਾਰੀ ਛਪਾਈ ਦਫਤਰ, 1903), ਅਤੇ ਵਿਲੀਅਮ ਏ ਗੋਰਡਨ, ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਰਜਿਸਟਰਾਂ ਦਾ ਸੰਕਲਨ 1815 ਤੋਂ 1837 ਤੱਕ (ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ, ਡੀਸੀ: ਜੇਮਜ਼ ਸੀ. ਡਨ, 1837). ਇਸ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਸਮਗਰੀ ਦੇ ਬਾਅਦ ਦੋਵਾਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਦੇ ਚੁਣੇ ਪੰਨਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਈਕਰੋਫਿਲਮ ਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ. ਇਹ ਪੰਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਰੈਜੀਮੈਂਟਾਂ ਦੇ ਬਦਲਦੇ ਅਹੁਦਿਆਂ ਦਾ ਪਤਾ ਲਗਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਸ ਮਾਈਕ੍ਰੋਫਿਲਮ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਰਿਕਾਰਡ ਪਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ. ਰੈਜੀਮੈਂਟ ਦੇ ਨਾਂ ਤੇ ਪਰਿਵਰਤਨ ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੰਪਨੀ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਈ ਵਾਰ ਅੰਤਿਕਾ IV, ਯੂਨਿਟ ਦੁਆਰਾ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦੀ ਸੂਚੀ ਵਿੱਚ ਨੋਟ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਖੋਜਕਰਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਿਪਾਹੀ ਲਈ ਡਿਸਚਾਰਜ ਦੇ ਪਾਠ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਨੋਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਸਹੀ ਰੈਜੀਮੈਂਟ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰ ਸਕੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਛੁੱਟੀ ਵੇਲੇ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ (2) ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵਿਅਕਤੀ ਦੀ ਰੈਜੀਮੈਂਟ ਦੇ ਅਹੁਦਿਆਂ ਦੇ ਵੇਰਵਿਆਂ ਲਈ ਹੇਟਮੈਨ ਨਾਲ ਸਲਾਹ -ਮਸ਼ਵਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ. ਸਮੁੱਚੇ ਤੋਪਖਾਨੇ, ਡਰੈਗਨ ਜਾਂ ਰਾਈਫਲਮੈਨ ਕੰਪਨੀ ਜਾਂ ਰੈਜੀਮੈਂਟ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਖੋਜਕਰਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਇਦ ਸਾਰੇ ਤੋਪਖਾਨੇ, ਡ੍ਰੈਗਨ ਜਾਂ ਰਾਈਫਲਮੈਨ ਡਿਸਚਾਰਜਾਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਕੇਸ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਹੇਟਮੈਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੇ ਗਏ ਕ੍ਰਮ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ.

ਰਿਕਾਰਡ ਦੀ ਸਥਿਤੀ 'ਤੇ ਨੋਟ

ਇਸ ਮਾਈਕ੍ਰੋਫਿਲਮ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਅਸਲ ਰਿਕਾਰਡਾਂ ਦੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਅਤੇ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਭਿੰਨਤਾ ਹੈ. ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਸਿਆਹੀ ਨਾਲ ਲਿਖੇ ਗਏ ਸਨ ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਅਲੋਪ ਹੋ ਗਏ ਹਨ ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੜ੍ਹਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ, ਕਈ ਵਾਰ ਲਗਭਗ ਅਸੰਭਵ ਹੁੰਦੇ ਹਨ. ਕੁਝ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ਾਬ ਵਾਲੇ ਕਾਗਜ਼ 'ਤੇ ਲਿਖੇ ਗਏ ਸਨ ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਬੀਤਣ ਨਾਲ "ਹਨੇਰਾ" ਹੋ ਗਏ ਹਨ. ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਦਾਇਰ ਕਰਨ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਲਈ "ਤਿੰਨ ਗੁਣਾ" ਸਨ, ਕੁਝ ਤਹਿ ਭੁਰਭੁਰੇ ਅਤੇ ਟੁੱਟ ਗਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਤਾਰਾਂ ਤੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ.

ਅਸੀਂ ਕੁਝ hardਖੇ-ਪੜ੍ਹੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਰਿਕਾਰਡਾਂ ਲਈ [ਮਾਈਕ੍ਰੋਫਿਲਮ ਤੇ] ਟ੍ਰਾਂਸਕ੍ਰਿਪਟ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ. ਖਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ, 39 ਵੀਂ ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ ਦੇ ਰਿਕਾਰਡ ਲਗਭਗ ਇਕਸਾਰ ਸਿਆਹੀ ਨਾਲ ਲਿਖੇ ਗਏ ਸਨ ਜੋ ਕਾਗਜ਼' ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ. ਉਸ ਰੈਜੀਮੈਂਟ ਦੇ ਹਰੇਕ ਰਿਕਾਰਡ ਲਈ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਲਿਪੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ.

"ਫੁਟਕਲ" ਫੋਲਡਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਬਾਰੇ ਨੋਟਸ

ਕੁਝ ਆਦਮੀਆਂ ਦਾ "ਕੰਪਨੀ" ਫੋਲਡਰ ਅਤੇ "ਫੁਟਕਲ" ਫੋਲਡਰ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰਿਕਾਰਡ ਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਦੂਜੇ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਕੋਲ ਸਿਰਫ "ਫੁਟਕਲ" ਫੋਲਡਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਿਕਾਰਡ ਹੁੰਦਾ ਹੈ. ਅੰਤਿਕਾ ਖੋਜਕਰਤਾ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਦਿੱਤੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ "ਫੁਟਕਲ" ਫੋਲਡਰਾਂ ਵੱਲ ਨਿਰਦੇਸ਼ਤ ਕਰਦੀ ਹੈ:

    ਅੰਤਿਕਾ I, ਇਕਾਈਆਂ ਅਤੇ ਉਪ -ਇਕਾਈਆਂ ਦੀ ਸੂਚੀ, "ਫੋਰਟ ਮਿਫਲਿਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰੋਵਿੰਸ ਆਈਲੈਂਡ ਬੈਰੈਕਸ ਵਿਖੇ ਪੁਰਸ਼" ਜਾਂ "ਚੈਂਪਲੇਨ ਝੀਲ 'ਤੇ ਸਕੁਐਡਰਨ" ਵਰਗੇ ਹਵਾਲੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ. ਇਹ ਹਵਾਲੇ "ਫੁਟਕਲ" ਫੋਲਡਰਾਂ ਦੀਆਂ ਸੂਚੀਆਂ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ.

ਜੇ ਖੋਜਕਰਤਾ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਖਾਸ ਆਦਮੀ ਦੇ ਰਿਕਾਰਡਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਿਸ ਫੋਲਡਰ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਅੰਤਿਕਾ III ਵੇਖੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਸਹੀ ਸੰਦਰਭ ਦਿੰਦਾ ਹੈ.

ਅੰਤਿਕਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਤੇ ਗਏ ਸੰਪਾਦਕੀ ਸੰਮੇਲਨਾਂ ਦੇ ਨੋਟਸ

ਅਫਸਰਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਹੀਟਮੈਨ ਵਿੱਚ ਵਰਤੇ ਗਏ ਸਪੈਲਿੰਗ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਮਾਨਕੀਕ੍ਰਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ, ਜੋ ਕਿ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਗਲਤੀਆਂ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ. ਅਫਸਰ ਦੁਆਰਾ ਰਿਕਾਰਡਾਂ ਤੇ ਵਰਤੀ ਗਈ ਸਪੈਲਿੰਗ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ, ਕਈ ਵਾਰ ਹੇਟਮੈਨ ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸਪੈਲਿੰਗ ਨਾਲੋਂ ਵੱਖਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ. [ਇਸ ਨਿਯਮ ਦਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਅਪਵਾਦ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕੈਪਟਨ ਜੋਸੇਫ ਮਾਰੇਚਲ, 14 ਵੀਂ ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ ਦੁਆਰਾ ਵਰਤੀ ਗਈ ਸਪੈਲਿੰਗ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕੀਤੀ-ਹੇਟਮੈਨ ਦੇ "ਮਾਰਸ਼ਲ" ਦੀ ਬਜਾਏ "ਮਾਰੇਚਲ"-ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਦੇ ਦਸਤਖਤ ਸਪਸ਼ਟ, ਇਕਸਾਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਸਰੋਤਾਂ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਸਨ .]

ਅੰਤਿਕਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੰਨਾ ਸੰਭਵ ਹੋ ਸਕੇ ਸਹੀ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਬਹੁਤ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਪਰ ਖਰਾਬ ਹੱਥ ਲਿਖਤ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮੁਸ਼ਕਲ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸ਼ਾਇਦ ਕੁਝ ਗਲਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ.

ਸੰਬੰਧਿਤ ਰਿਕਾਰਡ

ਕਿਉਂਕਿ ਯੁੱਧ ਵਿਭਾਗ ਨੇ ਡਿਸਚਾਰਜ ਸਰਟੀਫਿਕੇਟ ਦੀਆਂ ਕਾਪੀਆਂ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀਆਂ, ਇਸ ਲਈ ਨਾਰਾ ਹਿਰਾਸਤ ਦੇ ਰਿਕਾਰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁਕਾਬਲਤਨ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹਨ. ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਸਿਪਾਹੀ, ਕੰਪਨੀ ਜਾਂ ਰੈਜੀਮੈਂਟ ਦੀ ਪੂਰੀ ਖੋਜ ਲਈ ਕਈ ਹੋਰ ਰਿਕਾਰਡਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਭਰਤੀ ਦੇ ਰਜਿਸਟਰ, ਭਰਤੀ ਦੇ ਕਾਗਜ਼, ਵਰਣਨਯੋਗ ਰੋਲ, ਮਸਟਰ ਰੋਲ, ਅਪੰਗਤਾ ਦੇ ਸਰਟੀਫਿਕੇਟ, ਇਨਾਮ ਦੀਆਂ ਕਿਤਾਬਾਂ, ਨਿਰੀਖਣ ਰਿਟਰਨ, ਮਹੀਨਾਵਾਰ ਰਿਟਰਨ, ਅਤੇ ਪੋਸਟ ਰਿਟਰਨ, ਸਾਰੇ ਐਡਜੁਟੈਂਟ ਜਨਰਲ ਦੇ ਦਫਤਰ ਦੇ ਰਿਕਾਰਡਾਂ ਵਿੱਚ, 1780-1917, ਜੱਜ ਐਡਵੋਕੇਟ ਜਨਰਲ (ਫੌਜ) ਦੇ ਦਫਤਰ ਦੇ ਰਿਕਾਰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਆਰਜੀ 94 ਦੇ ਰਿਕਾਰਡ, ਕੋਰਟ-ਮਾਰਸ਼ਲ ਨਾਲ ਸਬੰਧਤ, ਆਰਜੀ 153 ਕੰਪਨੀ ਜਾਂ ਯੂਐਸ ਦੇ ਰਿਕਾਰਡ ਵਿੱਚ ਆਰਡਰਬੁੱਕਸ ਆਰਮੀ ਕਮਾਂਡਜ਼, 1784-1821, ਆਰਜੀ 98 ਅਤੇ ਖਜ਼ਾਨਾ ਵਿਭਾਗ ਦੇ ਲੇਖਾ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਦੇ ਰਿਕਾਰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੇ ਰਿਕਾਰਡ, ਆਰਜੀ 217.

ਭਰਤੀ ਦੇ ਰਜਿਸਟਰ, ਨਾਰਾ ਮਾਈਕ੍ਰੋਫਿਲਮ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਐਮ 233, ਯੂਐਸ ਆਰਮੀ ਵਿੱਚ ਭਰਤੀ ਦੇ ਰਜਿਸਟਰ, 1798-1914 (81 ਰੋਲ), ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਜ਼ਿਕਰ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ. 1798-1815 ਦੀ ਮਿਆਦ ਨੂੰ ਕਵਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਜਿਸਟਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰੇਕ ਸਿਪਾਹੀ ਬਾਰੇ ਐਡਜੁਟੈਂਟ ਜਨਰਲ ਦੇ ਦਫਤਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ. ਕੁਦਰਤੀ ਤੌਰ 'ਤੇ, ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਕਾਫ਼ੀ ਵੱਖਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ. ਇਸ ਵਿੱਚ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਭਰਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦਾ ਨਾਮ, ਉਸਦੀ ਉਮਰ, ਜਨਮ ਸਥਾਨ, ਸਰੀਰਕ ਵਰਣਨ, ਉਸ ਦੀ ਭਰਤੀ ਦੀ ਮਿਤੀ, ਉਹ ਰੈਜੀਮੈਂਟ ਜਿਸ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਭਰਤੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਭਰਤੀ ਕੀਤਾ ਸੀ. ਇਸ ਵਿੱਚ ਡਿਸਚਾਰਜ ਦੀ ਤਾਰੀਖ ਅਤੇ ਸਥਾਨ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ. ਇਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਿਪਾਹੀ ਦਾ ਯੂਨਿਟ ਕਿੱਥੇ ਤਾਇਨਾਤ ਸੀ, ਜਾਂ ਇਹ ਕਿ ਸਿਪਾਹੀ ਨੂੰ ਜੰਗੀ ਕੈਦੀਆਂ ਦੀ ਸੂਚੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੋਲ, ਜਾਂ ਅਦਾਲਤੀ ਮਾਰਸ਼ਲ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ. ਜੇ ਪੈਨਸ਼ਨ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਕੋਈ ਮੁੱਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ "ਪੈਨਸ਼ਨ ਫਾਈਲ ਵੇਖੋ" ਸੰਕੇਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ. ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਰਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਕਲਰਕ ਡਾਟਾ ਦਾਖਲ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸੂਝਵਾਨ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ. ਉਦਾਹਰਣ ਦੇ ਲਈ, ਜੇ ਕੋਈ ਅੰਤਰ ਜਾਂ ਵਿਵਾਦਪੂਰਨ ਜਾਣਕਾਰੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਭਰਤੀ ਦੀਆਂ ਵੱਖਰੀਆਂ ਤਾਰੀਖਾਂ ਜਾਂ ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੇ ਰਿਕਾਰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਦੇ ਵੱਖੋ ਵੱਖਰੇ ਸਥਾਨ, ਦੋਵੇਂ ਤਾਰੀਖਾਂ ਜਾਂ ਸਥਾਨ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸਨ. 1798-1815 ਰਜਿਸਟਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਦੇ ਮਿਲਿਸ਼ੀਆ ਅਫਸਰਾਂ, ਨਿਯਮਤ ਸੈਨਾ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਯੂਐਸ ਮਿਲਟਰੀ ਅਕੈਡਮੀ ਕੈਡਿਟਾਂ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਨੋਟ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ. 1798-1815 ਦੇ ਅਰਸੇ ਲਈ ਰਜਿਸਟਰਾਂ ਨੂੰ ਉਪਨਾਮ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅੱਖਰ ਦੁਆਰਾ, ਫਿਰ ਪਹਿਲੇ ਨਾਮ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅੱਖਰ ਦੁਆਰਾ, ਫਿਰ ਉਪਨਾਮ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅੱਖਰ ਦੁਆਰਾ, ਫਿਰ ਪਹਿਲੇ ਨਾਮ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅੱਖਰ ਦੁਆਰਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਵਰਣਮਾਲਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਵਸਥਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ. ਭਰਤੀ ਦੀ ਮਿਤੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਲਗਭਗ ਕਾਲਕ੍ਰਮਿਕ. ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਉਦਾਹਰਣ ਦੇ ਲਈ, ਡੇਵਿਡ ਐਟਕਿਨਸ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਏ ਜਾਣਗੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਪਨਾਮ ਅਤੇ ਪਹਿਲੇ ਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਅਰੰਭ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ___, ਡਾ___.

ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ

ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ 1812 ਦੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਕਾਰਨਾਂ ਅਤੇ ਸੰਚਾਲਨ ਅਤੇ ਸ਼ਾਮਲ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਬਾਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ. ਯੁੱਧ ਦੇ ਦੋ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਇਤਿਹਾਸ ਡੌਨਲਡ ਆਰ ਹਿਕੀ ਹਨ, 1812 ਦੀ ਜੰਗ: ਇੱਕ ਭੁੱਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੰਘਰਸ਼ (ਅਰਬਾਨਾ, ਆਈਐਲ: ਇਲੀਨੋਇਸ ਪ੍ਰੈਸ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ, 1989), ਅਤੇ ਰਾਬਰਟ ਐਸ ਕਿਮਬੀ, ਯੂਐਸ ਆਰਮੀ 1812 ਦੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ: ਇੱਕ ਕਾਰਜਸ਼ੀਲ ਅਤੇ ਕਮਾਂਡ ਅਧਿਐਨ, 2 ਵੋਲ. (ਈਸਟ ਲੈਂਸਿੰਗ, ਐਮਆਈ: ਮਿਸ਼ੀਗਨ ਸਟੇਟ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਪ੍ਰੈਸ, 1997).

ਰੈਗੂਲਰ ਆਰਮੀ ਦੇ ਸੰਗਠਨ ਬਾਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀ ਥਾਮਸ ਐਚ.ਐਸ. ਹੈਮਰਸਲੀ, ਐਡ., ਸੰਨ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦਾ ਰੈਗੂਲਰ ਆਰਮੀ ਰਜਿਸਟਰ, 1779-1879 (ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ, ਡੀਸੀ: ਟੀਐਚਐਸ ਹੈਮਰਸਲੀ, 1880 ਦੂਜਾ ਐਡੀਸ਼ਨ, 1881), ਅਤੇ ਵਿਲੀਅਮ ਏ ਗੋਰਡਨ, ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਰਜਿਸਟਰਾਂ ਦਾ ਸੰਕਲਨ 1815 ਤੋਂ 1837 ਤੱਕ (ਵਾਸ਼ਿੰਗਟਨ, ਡੀਸੀ: ਜੇਮਜ਼ ਸੀ. ਡਨ, 1837). ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਰੈਗੂਲਰ ਆਰਮੀ ਅਤੇ/ਜਾਂ ਮਿਲਿਸ਼ੀਆ ਯੂਨਿਟਾਂ ਅਤੇ ਖਾਸ ਰਾਜਾਂ ਦੇ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਹੋਰ ਕਿਤਾਬਾਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ. ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਵਰਜੀਨੀਆ ਦੇ 1812 ਦੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਯੋਗਦਾਨ ਬਾਰੇ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਿੱਚ ਸਟੂਅਰਟ ਲੀ ਬਟਲਰ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦੀ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਵਰਜੀਨੀਆ ਸੈਨਿਕ, 1800-1815 (ਐਥਨਜ਼, ਜੀਏ: ਆਈਬੇਰੀਅਨ ਪਬ. ਕੰਪਨੀ., 1986), ਅਤੇ ਸਟੂਅਰਟ ਲੀ ਬਟਲਰ, 1812 ਦੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵਰਜੀਨੀਆ ਮਿਲਿਸ਼ੀਆ ਯੂਨਿਟਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਗਾਈਡ (ਐਥਨਜ਼, ਜੀਏ: ਆਈਬੇਰੀਅਨ ਪਬ. ਕੰਪਨੀ., 1988).

ਅੰਤਿਕਾ III ਅਤੇ IV ਵਿੱਚ ਇਸ ਵਰਣਨਯੋਗ ਪੈਂਫਲੈਟ (ਡੀਪੀ) ਦੇ ਮਾਈਕਰੋਫਿਲਮਡ ਸੰਸਕਰਣ ਵਿੱਚ ਅਚਾਨਕ ਸਿਲਵੇਸਟਰ ਫੁੱਲਰ ਨਾਮ ਦੇ ਦੋ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੀ ਸੂਚੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਪਰ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਹੀ ਦਿਖਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ. ਸਿਲਵੇਸਟਰ ਸੀ. ਫੁਲਰ ਨੇ 25 ਵੀਂ ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਨਿਭਾਈ, ਕੰਪਨੀ ਨੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਉਥੇ ਸੀ ਕੋਈ ਆਦਮੀ ਨਹੀਂ ਸਿਲਵੇਸਟਰ ਫੁਲਰ ਨਾਮਕ, ਜਿਸਨੇ 33 ਵੀਂ ਪੈਦਲ ਸੈਨਾ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਨਿਭਾਈ ਸੀ, ਕੈਪਟਨ ਆਈਜ਼ੈਕ ਹੋਡਸਨਜ਼ ਕੰਪਨੀ ਗਲਤ ਇੰਦਰਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਪਰਚੇ ਅਤੇ ਵੈਬਸਾਈਟ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ.

ਪ੍ਰਵਾਨਗੀ

ਕਲੇਅਰ ਪ੍ਰੀਚਟੇਲ-ਕਲਸਕੇਨਸ ਨੇ ਇਹ ਵਰਣਨਸ਼ੀਲ ਪਰਚਾ (ਡੀਪੀ) ਲਿਖਿਆ. ਸਿੰਡੀ ਐਲ ਨੌਰਟਨ ਨੇ ਸੂਚਕਾਂਕ ਨੂੰ ਸੰਕਲਿਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ. ਨੌਰਮਾ ਕਲਾਰਕ ਗ੍ਰਾਂਸੀ, ਮੈਰੀ ਵਰਲਮੈਨ ਮੇਲਚਿਓਰੀ, ਅਤੇ ਕਲੇਅਰ ਪ੍ਰੀਚਟੇਲ-ਕਲਸਕੇੰਸ ਨੇ ਫਿਲਮਾਂਕਣ ਦੇ ਰਿਕਾਰਡਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ.

ਇਸ ਡੀਪੀ ਦੇ ਡਰਾਫਟ 'ਤੇ ਸਹਾਇਕ ਟਿੱਪਣੀਆਂ ਲਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੌਜੂਦਾ ਜਾਂ ਸਾਬਕਾ ਨਾਰਾ ਸਹਿਯੋਗੀਆਂ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਹੈ: ਬੈਂਜਾਮਿਨ ਗੁਟਰਮੈਨ, ਸਟੂਅਰਟ ਲੀ ਬਟਲਰ, ਜੌਨ ਕੇ. ਵੈਨਡੀਰੀਡਟ, ਅਤੇ ਜੋ ਐਨ ਵਿਲੀਅਮਸਨ. ਡੀਪੀ ਦਾ ਵੈਬਸਾਈਟ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਮੂਲ ਪ੍ਰਿੰਟ ਅਤੇ ਮਾਈਕਰੋਫਿਲਮ ਡੀਪੀ ਸੰਸਕਰਣ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੱਖਰਾ ਹੈ.

ਇਸ ਪੰਨੇ ਦੀ ਆਖਰੀ ਸਮੀਖਿਆ 15 ਅਗਸਤ, 2016 ਨੂੰ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ.
ਸਵਾਲਾਂ ਜਾਂ ਟਿੱਪਣੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰੋ.


ਅਰਜਨਟੀਨਾ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ

ਵੱਖ -ਵੱਖ ਹਵਾਲੇ

ਹੇਠਾਂ ਦਿੱਤੀ ਚਰਚਾ ਯੂਰਪੀਅਨ ਬੰਦੋਬਸਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਅਰਜਨਟੀਨਾ ਵਿੱਚ ਵਾਪਰੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ 'ਤੇ ਕੇਂਦ੍ਰਤ ਹੈ. ਖੇਤਰੀ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਸਮਾਗਮਾਂ ਲਈ, ਵੇਖੋ ਲਾਤੀਨੀ ਅਮਰੀਕਾ, ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ. 16 ਵੀਂ ਸਦੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉੱਤਰ-ਪੱਛਮੀ ਅਰਜਨਟੀਨਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦਾ ਪੂਰਵ-ਕੋਲੰਬੀਆ ਸਭਿਅਤਾਵਾਂ: ਐਂਡੀਅਨ ਸਭਿਅਤਾ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ.

ਇਹ ਅਰਜਨਟੀਨਾ ਵਿੱਚ 1912 ਦੇ ਚੋਣ ਸੁਧਾਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੋਇਆ ਜਿਸਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਵਿਆਪਕ ਮਰਦ ਮਤਦਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਚਾਰ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਮੱਧ-ਵਰਗ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ​​ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਰੈਡੀਕਲ ਸਿਵਿਕ ਯੂਨੀਅਨ ਪਾਰਟੀ ਲਈ ਰਾਹ ਪੱਧਰਾ ਕੀਤਾ। ਚਿਲੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੁਧਾਰਵਾਦੀ ਗੱਠਜੋੜ ਨੇ ਚੋਣ ਜਿੱਤੀ ...

... ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਜਰੂਰੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਰਜਨਟੀਨਾ ਵਿੱਚ ਬਦਲਾਅ ਬਾਹਰੋਂ ਆਇਆ, ਗ੍ਰੇਟ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਦੀ ਅਰਜਨਟੀਨਾ ਦੀ ਫੌਜੀ ਸਰਕਾਰ ਦੀ 1982 ਦੀ ਫਾਕਲੈਂਡ (ਮਾਲਵਿਨਾਸ) ਟਾਪੂਆਂ ਤੇ ਮੁੜ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਰਮਨਾਕ ਹਾਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਨੇ ਡੇ a ਸਦੀ ਪਹਿਲਾਂ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਵਿਅਰਥ ਨੇ ਅਰਜਨਟੀਨਾ ਦੇ ਸ਼ਾਸਨ ਦੀ ਬਦਨਾਮੀ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ...

ਅਰਜਨਟੀਨਾ, ਆਸਟਰੇਲੀਆ, ਬੈਲਜੀਅਮ, ਬ੍ਰਿਟੇਨ, ਚਿਲੀ, ਫਰਾਂਸ, ਜਾਪਾਨ, ਨਿ Newਜ਼ੀਲੈਂਡ, ਨਾਰਵੇ, ਦੱਖਣੀ ਅਫਰੀਕਾ, ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਤੇ ਸੋਵੀਅਤ ਯੂਨੀਅਨ ਦੇ ਨੁਮਾਇੰਦਿਆਂ ਨੇ ਹਿੱਸਾ ਲਿਆ.

… 12 ਸਰਕਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ (ਅਰਜਨਟੀਨਾ, ਆਸਟਰੇਲੀਆ, ਬੈਲਜੀਅਮ, ਚਿਲੀ, ਫਰਾਂਸ, ਜਾਪਾਨ, ਨਿ Newਜ਼ੀਲੈਂਡ, ਨਾਰਵੇ

… ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ਼ਾਂ ਨੇ ਅਰਜਨਟੀਨਾ ਦੀਆਂ ਬੰਦਰਗਾਹਾਂ ਦਾ ਦੌਰਾ ਕੀਤਾ ਜੋ ਮੈਜੈਲਨ ਦੀ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਹਾਜ਼ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਸਨ. ਮੁੱਖ ਭੂਮੀ 'ਤੇ ਪਹਿਲਾ ਰਿਕਾਰਡ ਕੀਤਾ ਮੁਕਾਬਲਾ 1903 ਵਿਚ ਪੈਡੀ ਮੈਕਕਾਰਥੀ ਅਤੇ ਅਬੇਲਾਰਡੋ ਰੋਬਾਸੀਓ ਵਜੋਂ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਲੜਾਕਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਇਆ ਸੀ. ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਸਮੁੰਦਰੀ ਯਾਤਰੀਆਂ ਨੇ ਸਥਾਨਕ ਟੂਰਨਾਮੈਂਟਾਂ ਦਾ ਆਯੋਜਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਪਹਿਲੀ ਅਧਿਕਾਰਤ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ੀ ਸੰਘ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ 1912 ਵਿੱਚ ਚਿਲੀ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ।…

… ਅਰਜਨਟੀਨਾ ਵਿੱਚ 1829 ਤੋਂ 1852 ਤੱਕ ਇੱਕ ਬੇਰਹਿਮ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਸ਼ਾਸਨ। ਆਪਣੇ ਵਤਨ ਨੂੰ ਪੱਖਪਾਤੀ ਧੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਰੋਸਾਸ ਨੇ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਦੀ ਆਖਰੀ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦੇ ਲੋਹੇ ਨਾਲ ਭਰੇ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ, ਜਿਸਨੇ ਪ੍ਰਚਾਰ ਅਤੇ ਇੱਕ ਗੁਪਤ ਪੁਲਿਸ ਬਲ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ, ਦੇ ਹਿੱਤਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ ...

ਅਤੇ 9 ਜੁਲਾਈ, 1816 ਨੂੰ ਸਪੇਨ ਤੋਂ ਅਰਜਨਟੀਨਾ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ।

ਅਰਜਨਟੀਨਾ, ਚਿਲੀ ਅਤੇ ਯੂਨਾਈਟਿਡ ਕਿੰਗਡਮ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਕੋਈ ਟਾਪੂ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਉੱਥੇ ਸਟੇਸ਼ਨ ਚਲਾਏ ਹਨ. ਜਵਾਲਾਮੁਖੀ ਫਟਣ ਅਤੇ ਭੁਚਾਲਾਂ ਨੇ 1967 ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਟਾਪੂ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਕੀਤਾ.

1976 ਤੋਂ 1983 ਤੱਕ ਅਰਜਨਟੀਨਾ ਦੀ ਸ਼ੱਕੀ ਖੱਬੇਪੱਖੀ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਫੌਜੀ ਤਾਨਾਸ਼ਾਹੀ ਦੁਆਰਾ. ਇਹ ਅਨੁਮਾਨ ਲਗਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ 10,000 ਤੋਂ 30,000 ਦੇ ਵਿੱਚ ਨਾਗਰਿਕ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ "ਗਾਇਬ" ਹੋ ਗਏ ਸਨ - ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਜ਼ਬਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣੇ ਗਏ.

… ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਅਰਜਨਟੀਨਾ ਦੇ ਝੰਡੇ ਜੋਸੇ ਡੀ ਸੈਨ ਮਾਰਟਿਨ ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਐਂਡੀਜ਼ ਦੀ ਫੌਜ ਦੁਆਰਾ ਚੁੱਕੇ ਗਏ ਸਨ. 24 ਮਈ, 1822 ਨੂੰ ਪਿਚਿੰਚਾ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸਪੈਨਿਸ਼ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜਨਰਲ ਐਂਟੋਨੀਓ ਜੋਸੇ ਡੀ ਸੁਕਰ ਨੇ 1806 ਵਿੱਚ ਫ੍ਰਾਂਸਿਸਕੋ ਡੀ ਮਿਰਾਂਡਾ ਦੁਆਰਾ ਲਹਿਰਾਏ ਗਏ ਪੀਲੇ-ਨੀਲੇ-ਲਾਲ ਤਿਰੰਗੇ ਨੂੰ ਲਹਿਰਾਇਆ ...

ਅਰਜਨਟੀਨਾ ਨੇ ਫੌਰਕਲੈਂਡਸ 'ਤੇ ਆਪਣੇ ਦਾਅਵੇ ਦਾ ਅਧਾਰ 1493 ਦੇ ਪੋਪਲ ਬਲਦਾਂ' ਤੇ ਟੌਰਡੇਸੀਲਾਸ ਦੀ ਸੰਧੀ (1494) ਦੁਆਰਾ ਸੋਧਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੁਆਰਾ ਸਪੇਨ ਅਤੇ ਪੁਰਤਗਾਲ ਨੇ ਦੱਖਣੀ ਅਮਰੀਕਾ ਨਾਲ ਟਾਪੂਆਂ ਦੀ ਨੇੜਤਾ ਅਤੇ ਸਪੇਨ ਤੋਂ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰ ਦੇ ਅਧਾਰ ਤੇ ਨਵੀਂ ਦੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ...

ਫਾਕਲੈਂਡ ਟਾਪੂ (ਆਈਸਲਸ ਮਾਲਵਿਨਾਸ) ਅਤੇ ਸੰਬੰਧਿਤ ਟਾਪੂ ਨਿਰਭਰਤਾ ਉੱਤੇ 1982 ਵਿੱਚ ਅਰਜਨਟੀਨਾ ਅਤੇ ਗ੍ਰੇਟ ਬ੍ਰਿਟੇਨ ਦਰਮਿਆਨ ਸੰਖੇਪ ਅਣ -ਐਲਾਨੀ ਜੰਗ ਲੜੀ ਗਈ।

ਦੱਖਣੀ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ… ਜਦੋਂ ਅਰਜਨਟੀਨਾ ਦੇ ਫੌਜੀ ਸ਼ਾਸਕ, ਲੈਫਟੀਨੈਂਟ ਜਨਰਲ ਲਿਓਪੋਲਡੋ ਗਾਲਟੀਰੀ - ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਨਾਸ਼ਾਹੀ ਦੇ ਦੁਰਉਪਯੋਗਾਂ ਅਤੇ ਘਰ ਦੀ ਬਿਮਾਰ ਆਰਥਿਕਤਾ ਤੋਂ ਧਿਆਨ ਭਟਕਾਉਣ ਲਈ - ਫਾਕਲੈਂਡ ਟਾਪੂਆਂ (ਆਈਸਲਸ ਮਾਲਵਿਨਾਸ) ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਭੂਸੱਤਾ ਸੰਬੰਧੀ ਗੱਲਬਾਤ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਦੂਰ ਦੁਰਾਡੇ ਟਾਪੂ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਅਪ੍ਰੈਲ 1982 ਵਿੱਚ. ਮਾਰਗਰੇਟ ਦੀ ਬ੍ਰਿਟਿਸ਼ ਸਰਕਾਰ…

... 1982 ਵਿੱਚ ਯੂਨਾਈਟਿਡ ਕਿੰਗਡਮ ਅਤੇ ਅਰਜਨਟੀਨਾ ਦੇ ਵਿੱਚ, ਗਾਈਡਡ-ਮਿਜ਼ਾਈਲ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਭੂਮੀ ਅਧਾਰਤ ਤਾਕਤਾਂ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਅਧਾਰਤ ਤਾਕਤਾਂ ਦੇ ਕਾਰਜਨੀਤੀ ਵਾਤਾਵਰਣ ਦਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ. ਇਸ ਵਿੱਚ, ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਕਲੌਤੀ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਜਲ ਸੈਨਾ ਮੁਹਿੰਮ, ਨੇਵੀ ਲੜਾਈ ਉੱਤੇ ਕਈ ਆਧੁਨਿਕ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦੇਖੇ ਗਏ. ਪਹਿਲਾਂ, ਪਣਡੁੱਬੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਥਿਆਰ ਸਨ, ਨਾ ਸਿਰਫ…

ਅਰਜਨਟੀਨਾ ਵਿੱਚ, ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਵਿੱਤੀ ਨੀਤੀ ਵਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਮੰਦੀ ਕਾਰਨ ਸਰਕਾਰੀ ਕਰਜ਼ੇ ਦਾ ਕੁੱਲ ਘਰੇਲੂ ਉਤਪਾਦ (ਜੀਡੀਪੀ) ਦੇ ਅਨੁਪਾਤ ਨੂੰ 1997 ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ 37.7 ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਤੋਂ 2001 ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ 62 ਪ੍ਰਤੀਸ਼ਤ ਤੱਕ ਵਧਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਦੇ…

ਅਰਜਨਟੀਨਾ ਰੇਡੀਓ, ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ, ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਖ਼ਬਰਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਸਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ "ਚੋਟੀ ਦੇ 100 ਹਿੱਟ" ਫਾਰਮੈਟ ਰੇਟਿੰਗ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ. ਹਾਲਾਂਕਿ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦੇ ਸਟੇਸ਼ਨਾਂ ਵਿੱਚ ਫਾਰਮੈਟਿੰਗ ਸਮਾਨ ਸੀ, ਟੈਂਗੋ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲਾਤੀਨੀ ਸੰਗੀਤ ਆਮ ਸੀ.

… ਰਾਜ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਅਰਜਨਟੀਨਾ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਸਤੰਬਰ 1923 ਵਿੱਚ ਅਮਰੀਕਨ ਜੈਕ ਡੈਮਪਸੀ ਅਤੇ ਅਰਜਨਟੀਨਾ ਦੇ ਲੁਈਸ ਫਿਰਪੋ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਮੁੱਕੇਬਾਜ਼ੀ ਮੈਚ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਫਲ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਪ੍ਰਸਾਰਣ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਰੇਡੀਓ ਸੈਟਾਂ ਦੀ ਵਿਕਰੀ ਨੂੰ ਹੁਲਾਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਤੋਂ ਡਾਂਸ ਸੰਗੀਤ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਫੌਕਸ-ਟ੍ਰੌਟ, ਬੂਗੀ-ਵੂਗੀ ਅਤੇ ਸਵਿੰਗ ...

ਅਰਜਨਟੀਨਾ ਦੇ ਰੇਡੀਓ ਨੇ ਚਾਰ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਨੈਟਵਰਕ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿੰਨ ਨਿੱਜੀ ਮਾਲਕੀ ਵਾਲੇ ਸਨ. ਬ੍ਰਾਜ਼ੀਲੀਅਨ ਸਟੇਸ਼ਨਾਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਹਨ, ਨੂੰ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਸਰਕਾਰੀ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਚਲਾਉਣਾ ਪੈਂਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅੱਧਾ ਸਮਾਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਸੰਗੀਤ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ. ਜਦੋਂ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਨੇ ਰਿਸੀਵਰ ਆਯਾਤ ਕੀਤੇ, ਚਿਲੀ ਨੇ ਕਾਫ਼ੀ ਉਤਪਾਦਨ ਕੀਤਾ ...

ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਬ੍ਰਾਜ਼ੀਲ ਅਤੇ ਅਰਜਨਟੀਨਾ ਨੇ ਯੂਰਪੀਅਨ ਪ੍ਰਵਾਸੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਖੇਤੀ ਦੀਆਂ ਵਿਲੱਖਣ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਦੇ ਉਭਾਰ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਰਥ ਵਿਵਸਥਾ ਦੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਧੁਨਿਕ ਉਜਰਤ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਆ ਗਈਆਂ. ਦਰਅਸਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਟਾਲੀਅਨ, ਸਪੈਨਿਯਾਰਡਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਯੂਰਪੀਅਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਆਵਾਸ ਨੇ ਨਸਲੀ ਬਣਤਰ ਅਤੇ ਆਦਤਾਂ ਨੂੰ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ ...

… ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤੇ ਅਰਜਨਟੀਨਾ (ਅੱਧੇ ਤੋਂ ਵੱਧ) ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਜ਼ੀਲ (ਇੱਕ ਤਿਹਾਈ ਤੋਂ ਵੱਧ) ਗਏ ਸਨ. ਹਾਲਾਂਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ, ਅਰਜਨਟੀਨਾ, ਉਰੂਗਵੇ ਅਤੇ (ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ) ਦੱਖਣੀ ਬ੍ਰਾਜ਼ੀਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਪ੍ਰਵਾਹ ਦਾ ਜਨਸੰਖਿਆ ਅਤੇ ਸਮਾਜਕ -ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਪ੍ਰਭਾਵ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਸੀ. ਦੂਜੇ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵਾਸ ਸੰਖਿਆਤਮਕ ਤੌਰ ਤੇ ਮਾਮੂਲੀ ਸੀ (ਹਾਲਾਂਕਿ ਸਮਾਜਕ ਸਭਿਆਚਾਰਕ ਤੌਰ ਤੇ ਅਰਥਪੂਰਨ), ਸਿਵਾਏ…

ਰੀਓ ਡੀ ਲਾ ਪਲਾਟਾ ਖੇਤਰ ਜਿੱਤ ਤੋਂ ਲੈਟਿਨ ਅਮਰੀਕੀ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਕਿਨਾਰਿਆਂ ਤੇ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਰਿਹਾ ਸੀ. The first founding of Buenos Aires in the early 16th century had failed, the survivors having taken refuge in the lands of the…

By the time of Le Corbusier’s Buenos Aires lectures in 1929, there was already a group of Argentine architects working in the modern vocabulary. The project for the Sugar City (1924)—a Marxist, perhaps utopian, experiment in the rural Tucumán province—by Alberto Prebisch and Ernesto…

…a three-year trade pact between Argentina and Great Britain, signed in May 1933, that guaranteed Argentina a fixed share in the British meat market and eliminated tariffs on Argentine cereals. In return, Argentina agreed to restrictions with regard to trade and currency exchange, and it preserved Britain’s commercial interests in…

…revolutions against Spanish rule in Argentina (1812), Chile (1818), and Peru (1821).

…single problem in assessing the American Indian art of this region is the unfortunate historical tendency to lump everything together under the heading “Inca,” as though no other culture had ever attained significance. In point of fact, when one undertakes to examine the continent critically, it is evident that the…

…Pampas of central and northern Argentina and western Uruguay. The Ona occupied the islands of Tierra del Fuego. The brush-covered, semi-arid Patagonian plateau was the home of the Tehuelche, while the Puelche and Querandí inhabited the flat grassy Pampas. The Charrúa lived in the grasslands north of the Río de…

… and the allied countries of Argentina, Brazil, and Uruguay.

When Argentina denied his request for transit of a Paraguayan army, he declared war on Argentina as well, in March 1865. In May, as Paraguayan troops were approaching, a puppet Uruguayan government signed the Treaty of the Triple Alliance with Brazil and Argentina, committing all three…

Relations with

…following a costly war with Argentina (1825–28), appointed few mazombos (Brazilian Creoles) to high office, overly preoccupied himself with Portuguese affairs, failed to get along with the legislature, and signed treaties with Great Britain that kept import duties low and exacted a promise to abolish the slave trade. As a…

…to accept the declaration of Argentine independence in 1810 as applying to Paraguay. Nor could an Argentine army under Gen. Manuel Belgrano enforce Paraguayan acceptance, as Paraguayan militia repulsed Belgrano’s forces in 1811. Later, however, when the Spanish governor sought assistance from the Portuguese in defending the colony from further…

…a buffer between Brazil and Argentina the nation’s strategic location also served British interests by guaranteeing that the Río de la Plata would remain an international waterway. On July 18, 1830, when the constitution for the Oriental State of Uruguay was approved, the country had scarcely 74,000 inhabitants.


Timeline of Georgian History & Important Historical Events

Early 1st millennium BCE – The rise of Colchis, region on the East coast of the Black sea. Colchis has been also mentioned in the myth about the Golden Fleece

300 BCE – Iberia (also known as the Kingdom of Kartli) was founded at the eastern part of modern Georgia.

326 CE – Georgia has been converted to Christianity with the help of St. Nino.

End of 5th century CE – The Persian authority in Iberia deposed by King Vakhtang I Gorgasali the region gained independence, however only until the death of Vakhtang I.

8th and 9th centuries CE – Struggle of Iberia and other regions for independence from Arab Caliphate and Byzantine.

1008 – The appearance of the Kingdom of Georgia

1089 – David IV the Builder becomes the king of Georgia.

1122 – Tbilisi has been taken over from Turks invaders and became Georgia’s capital.

1184 – Start of the reign of Queen Tamar this period has been considered as the peak of the golden age of Georgia.

13th – 14th century – Mongol invasions in Georgia.

1460s – Disintegration of the kingdom into several different kingdoms and principalities.

late 15th – 16th century – partitioning the country between Ottoman Empire and Safavid Iran.

1709 – Introduction of the printing press to Georgia by the ruler Vakhtang VI.

1724 – Treaty of Constantinople, which divided territory of Georgia between Russian and Ottoman empires.

1760s – Eastern Georgia has been united politically for the first time in centuries by Heraclius II.

1783 – Treaty of Georgievsk, concluded with Catherine II, which made Georgia a protectorate of Russia, guaranteeing it territorial integrity.

1795 – Invasion of the country by Persian shah, Agha Mohammad Khan Qajar, who burnt Tbilisi to the ground.

1801 – Kartli-Kakheti becomes part of the Russian Empire.

1810 – The Kingdom of Imereti is annexed by the Russian Empire as well.

1864 – Serfdom in Georgia has come to an end.

Late 19th century – The national and cultural revival of Georgia.

May 26, 1918 – Georgia proclaims independence, establishing the Democratic Republic of Georgia.

February 1921 – Invasion of the country by the Red Army, proclaiming Georgia as one of the Soviet republics.

August 1924 – National (patriotic) uprising against Soviet authority, which was suppressed by Stalin.

March 1956 – Demonstration against Nikita Khrushchev’s policy of de-Stalinization, which was suppressed by Soviet forces with hundreds of people being killed or injured.

1972 – Eduard Shevardnadze became the leader of Georgian Communist Party which resulted in the improvement of the Georgian economy.

April 9, 1991 – Georgia proclaimed independence from the Soviet Union.

May 26, 1991 – Zviad Gamsakhurdia was elected as the president of the country.

May 29, 1992 – South Ossetia declared independence from Georgia in an unrecognized referendum.

March 1992 – Shevardnadze became the head of the State Council which replaced Gamsakhurdia.

1992 – 1993 – War in Abkhazia between Georgian government forces and Abkhaz separatists forces.

November 1995 – Shevardnadze wins a presidential election in Georgia.

April 2000 – Shevardnadze re-elected as president for a second term.

November 2003 – Peaceful Rose Revolution, led by Mikheil Saakashvili, which led to the resignation of Shevardnadze, who was accused of electoral fraud and corruption.

January 2004 – Saakashvili wins an election for the position of the president.

September 2007 – Saakashvili accused of several misconducts including corruption, which later led to his resignation.

January 2008 – Saakashvili is re-elected for the position of the president.

August 2008 – South Ossetia war military conflict between Russia and Georgia after Georgia’s conflicts with local separatists in South Ossetia.

2008 – 2010 – Diplomatic crisis between Georgia and Russia.

November 2013 – Giorgi Margvelashvili inaugurated as the president of Georgia.

June 2018 – Prime Minister Giorgi Kvirikashvili resigns being replaced with Mamuka Bakhtadze.

December 2018 – Salome Zourabichvili becomes the first female president of Georgia, supposedly being the last popularly elected president as a result of constitutional changes that will come into life in 2024.

June 20, 2019 – The beginning of anti-government protests in Georgia.

September 2019 – Mamuka Bakhtadze resigns due to the protests with Giorgi Gakharia being nominated to the post of Prime Minister.

Want to know a bit more about Georgia? Check out our Georgia country facts, guide to whether Georgia is part of Europe or Asia, or our full Georgia travel guide. If you have any questions or know a historical event from Georgia’s past we should have included, leave a comment below. Thanks for reading!

Mariia Kislitsyna

Mariia Kislitsyna is a polyglot and literature fanatic, and she has a bachelor's degree in business administration and management. She loves to write about travel and education stories in the hopes of learning more for herself at the same time. Hailing from Kyiv, Ukraine, she now lives in Warsaw, Poland, where she is working on her master's degree in strategic management.


The Gruesome Story of Hannah Duston, Whose Slaying of Indians Made Her an American Folk “Hero”

On a small island north of Concord, New Hampshire, stands a 25-foot-tall granite statue of Hannah Duston, an English colonist taken captive by Native Americans in 1697, during King William’s War. Erected in 1874, the statue bears close resemblance to contemporary depictions of Columbia, the popular “goddess of liberty” and female allegorical symbol of the nation, except for what she holds in her hands: in one, a tomahawk in the other, a fistful of human scalps.

Though she’s all but forgotten today, Hannah Duston was probably the first American woman to be memorialized in a public monument, and this statue is one of three built in her honor between 1861 and 1879. The mystery of why Americans came to see patriotic “heroism” in Duston’s extreme—even gruesome—violence, and why she became popular more than 100 years after her death, helps explain how the United States sees itself in world conflicts today.

Born in 1657, Hannah Emerson Duston lived in Haverhill, Massachusetts, at a time when disputes among English colonists, the French in Canada, and various Native American nations resulted in a series of wars in the region. King Philip’s War (1675-1676), for example, decimated southern New England Indian nations, which lost between 60 and 80 percent of their population as well as their political independence. Many were sold into slavery. By the late 1680s and the start of King William’s War, fragments of those southern tribes had joined the Abenaki and other northern New England Indian nations allied with the French to fight the continuing expansion of the English colonists to the north and west. Native men conducted raids on frontier English settlements, burning property, killing or injuring some colonists, and taking others captive, either to ransom them back to their families, or to adopt them as replacements for their own lost family members.

Such was the context in which one group, most of whom were likely Abenaki, attacked the town of Haverhill on March 15, 1697—and encountered 40-year-old Hannah Duston at home with her neighbor Mary Neff. The Indians captured the women, along with some of their neighbors, and started on foot toward Canada. Duston had given birth about a week before. The captors are said to have killed her child early in the journey.

The group traveled for about two weeks, and then left Duston and Neff with a Native American family—two men, three women, and seven children—and another English captive, a boy who had been abducted a year and a half earlier from Worcester, Massachusetts. 14-year-old Samuel Leonardson may have been adopted by the family he certainly had their trust. At Duston’s request, he asked one of the men the proper way to kill someone with a tomahawk, and was promptly shown how.

One night when the Indian family was sleeping, Duston, Neff, and Leonardson—who were not guarded or locked up—armed themselves with tomahawks and killed and scalped 10 of the Indians, including six children. They wounded an older woman, who escaped. A small boy managed to run away. Duston and her fellow captives then left in a canoe, taking themselves and the scalps down the Merrimack River to Massachusetts, where they presented them to the General Assembly of Massachusetts and received a reward of 50 pounds.

This statue of Hannah Duston was the second one erected in Haverhill, Massachusetts. In other statues, she holds scalps, but here she points her finger accusingly. (Gregory Rodriguez)

Hannah Duston never wrote down her story. Most of what we know about her comes from the influential Puritan minister Cotton Mather, who published three versions of her tale between 1697 and 1702, embedded in his larger works on New England history. Mather frequently portrayed Indian people as instruments used by the devil to thwart the Puritan mission. He described Duston as a righteous ringleader who had every reason to convince the other captives to act. He stressed the “savagery” of her Indian captors, providing a horrific description of the murder of her child (“they dash’d out the Brains of the Infant, against a Tree.”). We will never know the full truth of Duston’s ordeal—was her baby murdered or did it die?—but Mather’s version of the death highlighted Indian violence to justify Duston’s gruesome vengeance.

Mather asserted that Duston and Neff never meant to kill the small boy who escaped he was “designedly spared” so they could bring him home with them, if he hadn’t run away. At the same time, Mather was apparently unconcerned that six of the “wretches” the captives scalped were children. He compared Duston to the biblical heroine Jael, who saved her people by driving a spike through Sisera’s head while he slept. Cotton Mather understood the wars between New England Puritans and Indians as battles between good and evil and this clearly shaped the way he told Duston’s story. She was a heroine saving her people from “savage” outsiders, fighting a justified war.

After 1702, Americans forgot about Hannah Duston until the 1820s, when there was a half-century-long revival of interest in her story, stoked by the nation’s expansion westward into Indian lands. The nation’s foremost literary figures, including Nathaniel Hawthorne, Henry David Thoreau, and John Greenleaf Whittier, all wrote about her. Virtually all histories of the United States from that time contained a version of the story, as did numerous magazines, children’s books, biographies of famous Americans, and guidebooks. A mountain in northern New Hampshire was named “Mt. Dustan” in her honor—and of course, communities erected the three monuments.

It is no coincidence that Americans renewed their interest in the Duston story during this time. From the 1820s, when Georgia began pressing for the forced removal of native people, through the Battle of Wounded Knee in 1890, the so-called “Indian problem” was almost always in the news. 19th-century white Americans were well aware of the moral issues that Indian removal raised, and engaged in heated national debates. As an 1829 “Circular: Addressed to Benevolent Ladies of the United States” put it, “The present crisis in the affairs of Indian Nations in the United States, demands the immediate and interested attention of all who make any claims to benevolence or humanity.” The circular described Indians as “free and noble” yet “helpless,” and “prey of the avaricious and the unprincipled” who wanted to steal their land, not caring that Indians would “perish” if removed.

Women, excluded from formal politics at this time, were active in the anti-removal campaign. They justified their involvement in a political issue by framing Indian removal as a moral question. In the 1820s, virtue was central to American national identity, and embodied in women. This is why Columbia became such a popular symbol of the nation—and why some turned to the story of Hannah Duston as ammunition in the debate over Indian removal.

How could a virtuous democratic nation evict Native Americans from their homelands, and wage war against them when they refused to give up those lands? It was possible only if those Indians were “bloodthirsty savages” who attacked innocent white Americans. Because female virtue was linked to the nation’s virtue, what violent act could be more innocent than that of a grief-stricken mother who had just witnessed the murder of her newborn child?

The idea of a feminized, always-innocent America has become the principle by which the United States has structured many interactions with enemy others.

Accordingly, like Cotton Mather’s accounts, 19th-century versions of the Duston story depicted Native Americans as excessively violent. In a popular 1823 history textbook by Charles Goodrich, the Indians who took Duston captive burned “with savage animosity” and “delighted” “in the infliction of torment.” Goodrich claimed that “[w]omen, soon expecting to become mothers, were generally ripped up” by Indian captors and that some captives were even “roasted alive.”

But one problem remained: How could an “innocent” wronged mother murder someone else’s children herself? Tellingly, the fact that the “innocent” Duston killed six children was increasingly erased from accounts of her actions from the 1830s on. She thus became an American heroine.

Efforts to commemorate Duston began in earnest with the acceleration of western expansion in the 1850s. The first monument, built in Haverhill in 1861, was a marble column. On its base was a shield, surrounded by a musket, bow, arrows, tomahawk, and scalping knife. Engravings on its sides told the story of the “barbarous” murder of Duston’s baby and her “remarkable exploit” the column was topped by an eagle, symbol of the American nation. The monument’s builders, however, never fully paid for it, and in August 1865 it was stripped and resold to another town as a Civil War memorial.

The second monument was the 1874 New Hampshire scalp-wielding statue. Located on the island where it was thought Duston had killed the Native American family, it was unveiled on June 17th, the anniversary of the Battle of Bunker Hill, making the link between Duston, her violent acts, and American patriotism explicit. Haverhill built the last monument in 1879, as a replacement for the repossessed column. This time around, Duston, in long flowing hair and a gown, held a tomahawk in one hand and pointed the other outward in accusation, both highlighting her violence and suggesting that responsibility for it lay elsewhere. The scalps were gone. At its installation, the philanthropist who donated money for the statue emphasized its patriotism, stating that the purpose of the monument was to remember Duston’s “valor” and to “animate our hearts with noble ideas and patriotic feelings.”

As long as the so-called “Indian problem” continued, Duston remained an important historical figure, her story presented as moral justification for American expansionism onto Indian lands and into Mexico. But by 1890 officials had pronounced the “frontier” closed. The Indian population had reached a historic low, and the U.S. government confined virtually all Natives who remained in the West to reservations the “Indian problem” was over. The nation reassessed its attitudes toward Native Americans, and public interest in Duston’s story plummeted correspondingly. The tale disappeared from textbooks and popular culture.

Still, the powerful dynamic the story helped to establish remains with us today. The idea of a feminized, always-innocent America has become the principle by which the United States has structured many interactions with enemy others. In international wars as on frontiers past, it has portrayed itself as the righteous, innocent, mother-goddess-of-liberty patriotically defending herself against its “savage” enemies.


Record of Pennsylvania marriages prior to 1810. [and,] List of officers of the Colonies on the Delaware and the Province of Pennsylvania, 1614-1776

Marriage record of the First Presbyterian Church of Philadelphia, 1702-1745 and 1760-1803 -- Marriage register of the Moravian Church, Bethlehem, 1742-1800 -- Marriage register of the Moravian Church, Nazareth, 1742-1800 -- Marriage register of the Moravian Church, Litiz, 1743-1800 -- Marriage register of the Moravian Church, Philadelphia, 1743-1800 -- Marriage register of the Moravian Church, at Emmaus, 1758-1800 -- Marriage record of the Neshaminy Presbyterian Church, Hartsville, Bucks County, 1785-1804 -- Marriage record of St. James' Episcopal Church, Perkiomen, Montgomery County, 1788-1810 -- Marriage record of the Abington Presbyterian Church, Montgomery County, 1716-1821 -- Marriages authorized by the Philadelphia Monthly Meeting of Friends, 1682-1756 -- Marriages authorized by the Middletown Monthly Meeting of Friends, 1685-1810 -- Marriages authorized by the Falls Monthly Meeting of Friends, 1700-1800 -- Marriages authorized by the Buckingham Monthly Meeting of Friends, 1730-1810 -- Marriages authorized by the Quakertown Monthly Meeting of Friends, 1752-1810 -- Marriages authorized by the Wrightstown Monthly Meeting of Friends, 1744-1809 -- Marriages authorized by the Richland Monthly Meeting of Friends, 1800-1810 -- Marriage record of St. Michael's and Zion Church, Philadelphia, 1745-1800 -- Marriage record of St. Paul's Church, Philadelphia, 1759-1806 -- Marriage record of the Presbyterian Church, Churchville, Bucks County, 1738-1810 -- Marriage record of the Third Presbyterian Church, Philadelphia, 1785-1799 -- Marriage record of the Second Presbyterian Church, Philadelphia, 1763-1812 --

List of officers of the Colonies on the Delaware and the Province of Pennsylvania, 1614-1776: Officers of the Colonies on the Delaware, 1614-1681 Officers of the Province of Pennsylvania, 1681-1776 Provincial officers of the Three Lower Counties, New Castle, Kent, and Sussex Provincial officers for the Three Original Counties, Chester, Philadelphia, and Bucks, 1682-1776 Provincial officers for the additional colonies, 1729-1776

Marriages recorded by the Registrar General, and also, marriage records of the churches of Philadelphia and vicinity

Addeddate 2011-03-28 12:52:03 Bookplateleaf 0004 Call number 71200908406621 Camera Canon 5D External-identifier urn:oclc:record:1052531695 Foldoutcount 0 Identifier recordofpennsylv00linn Identifier-ark ark:/13960/t6rz03w57 Ocr ABBYY FineReader 8.0 Openlibrary_edition OL24624873M Openlibrary_work OL15700332W Page-progression lr Pages 838 Ppi 400 Scandate 20110328170208 Scanner scribe1.indiana.archive.org Scanningcenter indiana Year 1895

History of corsets

Corsets were first widely worn during the 16th century (first attested in Spain in the late 15th century as a upper part of the spread skirts of the incipient farthingale) [1] , and generally remained a feature of fashionable dress until the French Revolution (1789). These corsets were mainly designed to turn the torso into the fashionable cylindrical shape, although they narrowed the waist as well. They had shoulder straps they ended at the waist they flattened the bust, and in so doing, pushed the breasts up. The emphasis of the corset was less on the smallness of the waist than on the contrast between the rigid flatness of the bodice front and the curving tops of the breasts peeking over the top of the corset.

The corset then went into eclipse. Fashion embraced the Empire silhouette: a Graeco-Roman style, with the scanty skirts gathered under the bosom and the waist de-emphasised, and dresses sewn from thin muslins rather than the heavy brocades and satins of aristocratic high fashion.

The reign of the Empire waist was short. In the 1830s, shoulders widened (with puffy gigot sleeves or flounces), skirts widened (layers of stiffened petticoats), and the waist narrowed and migrated towards its "natural" position. By the 1850s, exaggerated shoulders were out of fashion and waistlines were cinched at the natural waist, above a wide skirt. Fashion had achieved what we now tend to remember as the Victorian silhouette.

Before the mid-19th century, the prevailing term in English was "pair of stays ladies stays girls stays" (but "corset in French).

In the 1830s, the artificially inflated shoulders and skirts made the intervening waist look narrow, even with the corset laced only moderately. When the exaggerated shoulders disappeared, the waist itself had to be cinched tightly in order to achieve the same effect. It is in the 1840s and 1850s that tightlacing is first recorded. It was ordinary fashion taken to an extreme. The Victorian and Edwardian corset differed from earlier corsets in numerous ways. The corset no longer ended at the waist, but flared out and ended several inches below the waist. The corset was exaggeratedly curvaceous rather than cylindrical.


Combat of Zalamea, 15 April 1810 - History

The troops in the War of 1812 were basically of two kinds - the regular army, known as regulars, and the militia. The regulars were entirely volunteers. All men belonged to the militia, but not all militias were called into service. Those who were actually enrolled were known as the detached militia they were obtained preferably by volunteers from the total militia or by conscription if not enough volunteered. The militia in the past had been thought of as a body of men only used for home defense, but in the War of 1812 they were not only used at home but were also sent out of the state to aid at other danger points.

U.S. Army Major William S. Hamilton was appointed to the rank of Colonel and placed in charge of recruiting in the state of North Carolina. He considered the War of 1812 to be a golden opportunity for those with "a pure spirit and a sacred impulse." He promised to equip volunteers in "Rifle dress and give you your favorite weapon, and . you will cover youselves with glory." The pay ranged from $8-$12 per month, plus a $124 bounty for enlisting and 160 acres of free land when the war was over. Newspapers across the state printed reports of volunteers on their way to a rendezvous prior to marching off to war.

About seventy (70) active enterprising young men from Fayetteville under Captain Thomas J. Robeson marched through Richmond County in August of 1812 three companies from Salisbury went to Norfolk for duty in April of 1813. That same month, another 140 men left Salisbury for Ft. Moultrie in South Carolina and Ft. Johnston at Southport, NC. Forty men from Haywood County marched to Raleigh in April of 1814, and two months later another forty came from the same area of the state. In Washington, fifty-two (52) men enlisted and marched to Tarboro to report. This group was gallantly escorted from town by three volunteer militia companies. One estimate claims that 1,200 men from North Carolina volunteered for the regular army.

Most North Carolinians were folded into the U.S. Army's 10th Regiment under Colonel James Welborn of Wilkes County, who resigned his commission as a general in the North Carolina Militia in order to join the regulars. Although other North Carolinians served in rifle companies and in the 12th, 13th, 15th, and 43rd Infantry Regiments of the U.S. Army, the majority of North Carlinians were in the 10th Regiment.

In the winter of 1813-1814, this regiment moved to the northward frontier. In January of 1815, Colonel Hamilton was at last released from recruiting duties in North Carolina and stationed in Fredericksburg, Virginia, to winter before going north in the spring. His troops were not needed, however, since the treaty of peace had just been signed.

The detached militia was to consist of 7,000 men, North Carolina's share of the 100,000 men called for by the Federal government at the outset of the war. In 1814, another levy was requested in addition to the original request. The method of filling the quota of detached militia was to call for a muster of the militia of a certain county on a given day and then ask for volunteers to fill up a company, usually around seventy (70) men. If not enough men volunteered, then lots were cast, or every tenth man was taken. Substitutes were permitted if the draftee could find someone willing to go in his place.

Wake County had more volunteers than needed, therefore a draft had to be used to select among them. The same was true for Edgecombe County. In Granville County, however, no one volunteered, so all had to be drafted, and in Orange County this was true of about half the needed number.

The entire detached militia of North Carolina consisted of two brigades composed of four regiments each, plus a regiment of cavalry, five companies of artillery, and six companies of riflemen. The commanding general was Major General Thomas Brown. In 1814, when the second levy was requested, Major General Montfort Stokes was named to the command although he did not take the field. After these men were organized into their brigades they were referred to as "embodied," but following this they returned home to await the call to duty.

There was no regulation uniform for the militia to wear. Governor William Hawkins drew up a design for the field officers' uniform. These officers were to have dark blue coats with buff linings and yellow buttons, very similar to those worn by General George Washington in the Revolutionary War. For winter, they wore white vests and blue pants in the summer the pants were white. Their boots were long, black, and shiny, of the type worn by the Russian General Suwarrow in the campaigns against Napoleon - hence, they were called suwarrow boots. On their hats were black cockades fastened with a golden eagle they wore red sashes around their waists and carried yellow-hilted swords.

Much political jockeying and maneuvering was done by men seeking appointment to high rank in the militia. One general complained that if another one was chosen he would withdraw, because "it would be very disagreeable and improper for us to be together in the same service." Others complained of officers who were reputed to be pro-British during the American Revolution.

The Federal government was very disorganized and slow about equipping the militia and defending North Carolina's coast. The militia at Ft. Johnston in August of 1812 reported for duty without uniforms. They served their entire time without being paid and had to go home without any money when they were released.

President James Madison indeed denied help to the state of North Carolina, saying that "an absolute protection of everyone is not possible." He promised, however, to send some gunboats "as soon as they can be made ready for service." The new Secretary of War, John Armstrong, in July of 1813, wrote to Governor Hawkins authorizing him to put three companies of militia on active coastal patrol. However, Armstrong did not mail the letter for two weeks, by which time the British invaded the Outer Banks at Portsmouth and Okracoke.

The main body of North Carolina troops destined for the Canadian front, the 10th Regiment under Colonel Wellborn, never took part in the fighting because the war came to an end while they were en route. Although not many Tar Heels engaged in military combat, those who did made excellent records of themselves. The total number of North Carolinians killed in combat was eighteen (18).

The following counties of the detached militia were called into service at Norfolk, Virginia by orders in September of 1814 - Bertie, Chatham, Edgecombe, Franklin, Gates, Granville, Halifax, Hertford, Johnston, Martin, Nash, Northampton, Orange, Person, Wake, and Warren. Those from Chatham, Orange, and Person were ordered to return to their respective homes before they arrived at Gates Court House, the designated place of rendezvous.

The detached militia from the following counties were called into service at Wilmington by orders issued September 29, 1814 - Bladen, Brunswick, Columbus, Cumberland, Duplin, New Hanover, Robeson, and Sampson.

The detached militia from the following counties were called into service at New Bern by orders issues September 17, 1814 - Beaufort, Craven, Greene, Jones, Lenoir, Pitt, and Wayne.

The detached militia from the following counties were called to Hillsborough, the designated place of rendezvous, on November 28, 1814, where they were organized and from thence marched to Norfolk, Virginia, in the service of the United States, agreeable to a requisition made by the President to the Governor of the State - Chatham, Caswell, Guilford, Orange, Person, Randolph, Rockingham, Stokes, Surry, Wilkes. The officers of this regiment were - Richard Atkerson, of Person County, as Lt. Colonel Commandant Samuel Hunter, of Guilford County, as Lt. Colonel James Campbell, of Rockingham County, as Major Joseph Winston, Jr., of Stokes County, as Major.

A requisition was made by Major General Thomas Pinckney for one Regiment to march to the defense of the Southern Frontier of the Sixth Military District of the United States. In consequence of which, orders were issued from this office, calling forth the detached militia from the following counties - Anson, Cabarrus, Moore, and Richmond, to rendezvous at Wadesboro, in Anson County, on February 24, 1815. Also to - Ashe, Buncombe, Burke, Haywood, and Rutherford counties - to rendezvous at Wadesboro, in Anson County, on March 1, 1815. The officers of this regiment were - Andrew Irwin, as Lt. Colonel Commandant John McGimpsey, of Burke County, as Lt. Colonel Jesse Allen, of Wilkes County, as Major and, Thomas Lenoir, of Haywood County, as Major.

The following lists of names come from "Soldiers of the War of 1812 - North Carolina," published in pursuance of the resolutions of the General Assembly of January 21, 1851, under the direction of the Adjutant General. Printed in Raleigh by CH. C. Raboteau at the Times Office - 1851.


Access Restrictions

Copyright Notice

Contents of this collection are governed by U.S. copyright law. For questions about publication or reproduction rights, contact Special Collections staff.

Preferred Citation

[Identification of item], [Box number], Historical New Hampshire Newspapers, 1756-1945, MC 2, Milne Special Collections and Archives, University of New Hampshire Library, Durham, NH, USA.

Acquisitions Information

  • Purchases: various sources, October 1983 - December 1996 (Accession numbers: 8317, 8628, 8678, 96.030)
  • Donations: various sources, March 1979 - February 1991 (Accession numbers: 019, 7966, 8178, 8365, 8380, 8473, 8574, 941)